Featured

Home

  stock-photo-three-wise-monkeys-see-hear-speak-no-evil-103429418  Introduction

38 ” கோமாதா ”  பாகம் – 3

25 ” கோமாதா ”  பாகம் – 2

c1  கோமாதா – பாகம் – 1

s1  ஊழல் மஹாராணி ”சோனியா”

cheran-senguttuvan தவறான தனித்தமிழ் நாகரிகப் பிரிவினை  

kanchi-paramacharya  வேதமும் தமிழ்நாடும் – Part – II

sankara வேதமும் தமிழ்நாடும் – part – I

Untitled East India Company Dubashis & Birth of Anti-Brahmanism – Part-II 

tab 2 East India Company Dubashis & Birth of Anti-Brahmanism -Part-I

manipulative_conversions_of_village_hindus_in_orissa  Religious Freedom – Conversion – Secularism { PREVARICATIONS }

2-10 நமது பாரத பாரம்பரிய எழில் மிகு கோவில்களின் பரிதாப நிலை Part – 4

2-26 நமது பாரத பாரம்பரிய எழில் மிகு கோவில்களின் பரிதாப நிலை -Part- 3

2-30        நமது பாரத பாரம்பரிய எழில் மிகு கோவில்களின் பரிதாப நிலை – Part – 2

4-0           நமது பாரத பாரம்பரிய எழில் மிகு கோவில்களின் பரிதாப நிலை- Part – 1

m1 மதர் தெரசா – பரோ (அ) பகாரி ஒரு பார்வை

solar-syetem-planets     கடவுள் என்றால் என்ன? – 2

what_is_god    கடவுள் என்றால் என்ன? – 1

plate42-325150222_std      வர்ணமும் சாதியும்

tab 4   கிழக்கு இந்திய கம்பெனி துபாஷிகளின் சரித்திரம் பிராமண எதிர்ப்பு ஒரு பார்வை Part – 2

Untitled கிழக்கு இந்திய கம்பெனி துபாஷிகளின் சரித்திரம் பிராமண எதிர்ப்பு ஒரு பார்வை- Part – 1

21   செக்யூலரிசம் = சிறுபான்மையிசம் = ஓட்டு வங்கி = சர்வ நாசம்

religious-symbol-on-wall-et18t8  தொலைந்து கொண்டிருக்கும் அடையாளங்கள்

manipulative_conversions_of_village_hindus_in_orissa மத சுதந்திரம், மத மாற்றம், மதசார்பின்மை என்ற பித்தலாட்டங்கள்

c4d74c0d6be1d4e2220780b1da0c3993 ஹிந்து என்று சொல்லடா !! தலை நிமிர்ந்து செல்லடா !!! (SAY PROUDLY I AM A HINDU)

new கீதை – குர்ரான் – பைபிள் எது தர்ம சாஸ்திரம் ! ?

ry84wcl ஹிந்து, ஹிந்துத்துவம், ஹிந்துராஷ்ட்ரம் ஆர்.பி.வி.எஸ்.மணியன் (ஹிந்துத்துவத்தின் தரிசனம்)

 

 

 

Advertisements
Featured

Introduction

THREE DEVILS – THREE TERRORS

( மூன்று பிசாசுக்கள்மூன்று தீவிரவாதம் )

JIHAD  –  SOUL HARVESTING –      PSEUDO-SECULARISM

( புனித போர்மத மாற்றம்போலி மதசார்பின்மை )

  • Terrorists – A true Muslim will not cowardly stab on the back of a sleeping man. He will not hide bombs for explosion in the innocent crowd. All terrorist will be punished by Allah ( உண்மையான முஸ்லீம் தூங்குபவன் முதுகில் கோழைத்தனமாக குத்தமாட்டான். அப்பாவிகள் மத்தியில் குண்டுவைத்து கொல்லமாட்டான்எல்லா திவிரவாதிகளையும் நிச்சயம் அல்லா தண்டிப்பார். )
  • Conversion – A true Christian will not attempt to convert others by marketing and destroy religious harmony. ( ஒரு உண்மையான கிருஸ்துவன் கடவுளை கூவி விற்க மாட்டான் மத மாற்றம் என்ற பெயரால் மதங்களிடையே உள்ள நல்லிணக்கத்தை கெடுக்கமாட்டான். )
  • Secular – A true Hindu will treat all the religion same. A pseudo-secular will also treat all the religion same excluding Hindu in India & that is secularism ( ஒரு உண்மையான ஹிந்து எல்லா மதத்தையும் சமமாக பாவிப்பான். ஆனால் பாரதத்தில் போலியான மதசார்பின்மை பேசுபவர்கள் ஹிந்துவை தவிர்த்து மற்ற மதத்தினரை சமமாக பாவிப்பார்கள் அதுவே மதசார்பின்மை ஆகும். )

 RESULT (முடிவு ) – CIVIL WAR (உள் நாட்டு கலகம்) – PREVENT  (நிறுத்து) 

ALL INDIANS IRRESPECTIVE OF RELIGION UNITE & SAVE THE NATION – BRING PEACE FOR THE YOUNGER GENERATION( அனைத்து இந்தியர்களும் மதவேறுபாடு இல்லாமல் ஒற்றுமையுடன் அமைதியை நிலை பெற  செய்பதே இளைய சமுதாயத்திற்கு நாம் செய்யும் கடமையாகும் )

mahatma-gandhi-6a

PROSELYTIZING (CONVERSION) UNDER THE CLOAK OF HUMANITARIAN WORK IS UN-HEALTHY, TO SAY THE LEAST AND IF I HAD THE POWER AND COULD LEGISLATE,  I SHOULD STOP ALL PROSELYTIZING.  IT IS A DEADLIEST POISON THAT EVER SAPPED THE FOUNTAIN OF TRUTHS”  – M.K.GANDHI

மனித நேயம் என்ற போர்வையில் மத மாற்றத்தை ஊக்குவிப்பது ஆரோக்கியமான போக்கல்லஎனக்கு சட்டம் இயற்றும் அதிகாரம் இருந்தால் இதை முதலில் தடைசெய்வேன்இம்மாதிரியான போக்கு உண்மை என்ற அஸ்திவாரத்தையே உலுக்கும் ஆல கால விஷம் போன்றது.

swamijichicago255b1893255d“FOR EVERY CONVERT THAT LOST HINDUISM, IT IS NOT JUST ONE LOST BUT ONE MORE ENEMY TO HINDUISM – CONVERSION IS PERVERSION – SWAMIJI

மதம்மாற்றம் என்பது ஒருவன் ஹிந்து மதத்திலிருந்து குறைந்தான் என்பதை விட நாம் ஹிந்து மதத்திற்கு ஒரு எதிரியை உருவாக்கியுள்ளோம் என்பதே உண்மையாகும். மத மாற்றம் என்பது திரும்ப திரும்ப தெரிந்தே செய்யும் குற்ற உணர்வே ஆகும்

                              ambedkar8

The brotherhood of Islam is not the universal brotherhood of man. It is brotherhood of Muslims for Muslims only. There is a fraternity but its benefit is confined to those within that corporation. For those who are outside the corporation, there is nothing but contempt and enmity.

இஸ்லாத்தில் சகோதரத்துவம் என்பது, உலகில் அனைத்து ஜனங்களுக்குமான சகோதரத்துவம் அல்ல. அது முஸ்லீம்களுக்கு மட்டுமே இடையே உள்ள சகோரத்துவம். அது ஒரு தனி கார்பரேஷன் போன்ற கட்டுபாடன அமைப்பு அந்த கார்பரேஷனுக்கு வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு வெறுப்பை தவிற வேறு எதுவும் கிடையாது.

Appeasement means buying off the aggressor by convincing at his act of murder, rape, arson and loot against innocent persons who happen for the moment to the victims of his displeasure… the policy of concession has increased Muslim aggressiveness, and what is worse, Muslim interpret these concessions as a sign of defeatism on the part of the Hindus and the absence of the will to resist.  This policy of appeasement will involve the Hindus in the same fearful situation in which the allies found themselves as a result of the policy of appeasement which they adopted towards Hitler. This is another malaise, no less acute than the malaise of social stagnation.  Appeasement will surely aggravate it.

அடிப்படைவாதிகளைத் தாஜா செய்து மனதில் திருப்தியை ஏற்படுத்துவது என்பது காசுகொடுத்து வாங்கி அவர்களது வெறுப்பினால் நடத்திய கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு, தீ வைத்தல் போன்ற கொடுமைகளுக்கு ஆளானவர்களின் மனம் நோகும் படி எதிராளியை சாமாதானப்படுத்துதாகும். சலுகைகள் அளிப்பது என்பது இஸ்லாமியர்களின் அடிப்படைவாதத்தை தீவிரப்படுத்துகிறது. இதைவிட மோசம் இப்படி தாஜா செய்வதினால் இஸ்லாமியர்கள் இந்துக்களுக்கு எதிர்க்கும் திராணியில்லை என்ற கேவல எண்ண மனப்போக்கால் எள்ளி நகையாடுகிறார்கள். ஹிட்லரின் கொடுமைகளைப் பலர்  மறைமுகமாக ஆதரித்ததால் உலகில் பலதேசங்களை சேர்ந்தவர்கள் செய்வது தெரியாமல் திண்டாடிய நிலையைப்போல் தான் ஹிந்துக்களும் உள்ளனர். தெளிந்த சமூகசூழலை சலுகைகள் என்ற சாக்கடை நீரால் நிரப்பிக் குழப்பும் செயல்தான், தாஜா செய்வது என்பது.  இதனால் தீவிரவாதம் தலைதூக்குமே அன்றி குறையாது.

BODHI STTVA BAASAHEB AMBEDKAR     

God

Survival of the fittest is the law which governs the animal nature prevalent in western culture.

CONVERSION      –       IS  PERVERSION

 CONVERSION     –        IS GROSS VIOLENCE

 CONVERSION      –       IS EROSION OF CULTURE

 CONVERSION     –        IS AGGRESSION

 CONVERSION     –        IS INTRUSION OF PRIVACY

 CONVERSION      –       IS DIVISION

 CONVERSION      –       IS INVASION

 CONVERSION      –       IS DESTRUCTION OF RELIGIOUS  HARMONY

 CONVERSION    –         IS DOMINATION LAND & PEOPLE

 CONVERSION    –         IS TERRORISM

 CONVERSION    –         IS PROSTITUTION

 BAN CONVERSION AND SAVE THE NATION

————————————————————-

 

annie20besant_1

After a study of some forty years and more of the great religion of the world, I find none so perfect, none so scientific, none so philosophical and none so spiritual that the great religion known by the name HINDUISM.  Make no mistake, without HINDUISM, INDIA has no future. Hinduism is the soil in to which India’s roots are stuck and torn out of that she will inevitably wither as a tree torn out from its place. And if Hindus do not maintain Hinduism who shall save it?  If India’s own children do not cling to her faith who shall guard it. India alone can save India and India and Hinduism are one.

நான் மதங்களைப் பற்றி  40 வருடங்களாகப் பார்த்து, படித்த அனுபவத்தில் சொல்கிறேன் !! உலகில் ஹிந்து மதத்தைப் போல் ஒரு பூர்ணத்துவத்தை அடைந்து,  விஞ்ஞானபூர்வமான, தத்துவஞானம் பெற்ற, ஆன்மீகமான மதங்கள் வேறு எதுவும் கிடையாது. ஹிந்து மதம் இல்லாமல் இந்தியாவிற்கு எதிர்காலம் கிடையாது. அந்தத் தவற்றை ஒரு பொழுதும் செய்யாதீர்கள். இந்தியாவின் மண், ஹிந்து மதம் என்ற பிரம்மாண்ட மரத்தின் வேர்களால் நாடு முழுவதும் ஊன்றியிருக்கிறது.  ஹிந்து மதம் இல்லை என்றால் இந்தியா ஒரு பட்ட மரம் போல் அழிந்து விடும்.  ஹிந்துக்கள், ஹிந்து மதத்தைப் பின்பற்றாவிடில் வேறு யார் அதைப் பின்பற்றுவார்கள். நமது இளைஞர்கள் ஹிந்து மதத்தின் மேல் பற்று வைக்காவிடில் யார் தான் காப்பாற்றுவார்கள்  இந்தியாவை ஹிந்துக்கள்தான் பாதுகாக்கவேண்டும். இந்தியாவும் ஹிந்து மதமும் ஒன்றே அன்றி வேறு வேறு அல்ல.

Dr. Annie Besant 

 

” கோமாதா ” பாகம் – 3

30

 பசு இன்றேல் வேள்வி இல்லை

31

அபிஷேகம் பக்தி வழிபாட்டில் வருவது. அதற்கு முக்யமாக ஆகமங்களும் புராணங்களும் ப்ரமாணம். அவற்றை விடவும் நம்முடைய மதத்துக்கு மூல ப்ரமாணமாயிருப்பது வேதமே. அதன் அடிப்படையில்லாமல் ஆகம, புராணங்களுக்கு ப்ராமாண்யம் (ப்ரமாணமாகும் தன்மை) இல்லை.

வேதம் ஏதோ நம்முடைய தேசத்துக்கு மட்டுமேயானது என்று நினைத்தால் அதைவிடப் பெரிய தப்பில்லை. நம்முடைய தேசத்தில் மட்டும்தான் வேதத்துக்கு ப்ரயோகம், கர்ம பூமியான இந்த பரத கண்டத்தில் மட்டும்தான் வேத கர்மாக்கள் செய்தால் பலன் உண்டு என்றாலும் அந்தப் பலன் இந்த தேசத்துக்கானது மட்டுமில்லை. ஸகல லோகத்துக்கும் பலனை உத்தேசித்துத்தான் இங்கே நம் தேசத்தில் வைதிக கர்மா செய்வது. ஹ்ருதயத்திலிருந்து ரத்தம் சரீரம் பூராவுக்கும் பாய்கிற மாதிரி இங்கே செய்யும் வைதிக அநுஷ்டானங்கள் லோகம் முழுதற்கும் க்ஷேமங்களைப் பாய்ச்சிவிடும். அதாவது வேதம் இருந்தால்தான் லோகமே நன்றாக இருக்கும்; லோக க்ஷேமமே இங்கே நம்முடைய தேசத்தில் செய்கிற வைதிகமான யஜ்ஞ கர்மானுஷ்டானாதிகளில்தான் இருக்கிறது. அதைப் பற்றிக் கொஞ்சங்கூட ஸந்தேஹப்பட வேண்டாம். அப்படி லோகத்தையே வாழ்விப்பது யஜ்ஞம்; வேள்வி என்பது. அதற்கு இரண்டு அவசியமானவை. ஒன்று யஜ்ஞம் பண்ணுகிற கர்த்தாவான ‘யஜமானன்’. இன்னொன்று யஜ்ஞத்தில் உபயோகமாகிற அதி முக்யமான த்ரவ்யங்களைத் தருகிற கோதான்.

யஜ்ஞத்தில் முக்யமாக ஆஹுதி கொடுக்கப்படும் த்ரவ்யம் பசுவிடமிருந்து பெறுகிற நெய்யே. ஆஜ்யம் என்று  அதைச் சொல்வது. ‘ஹவிஸ்’ – தமிழில் அதுவே ‘அவி’ என்று வரும்; அந்த ஹவிஸ் – என்பதே யஜ்ஞத்தில் ஆஹுதி கொடுக்கப்படும் பலவிதமான த்ரவியங்களுக்கும் பொதுப் பெயராயினும், குறிப்பாக ஹவிஸ் என்றால் பசும் நெய்தான். மற்ற ஆஹுதி த்ரவியங்களையும் நெய்யால் தடவி சுத்தம் செய்துதான் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

அக்னிஹோத்ரம் முதலான பல யஜ்ஞங்களில் கோக்ஷீரம் ஹோமம் செய்யப்படுகிறது. ததி என்கிற தயிரும் ஹோம த்ரவ்யமாக ப்ரயோஜனமாகிறது. ஸத்துமா என்கிற ஸக்துவும் தயிரும் கலந்து ததி ஸக்து ஹோமம் என்று செய்வார்கள். நெய், பால், தயிர் அக்னியில் ஹோமமாகின்றனவென்றால், அந்த அக்னியை வளர்த்துக் கொடுப்பதே எது? கோமயத்தைப் போட்டுத் தட்டிய வரட்டிதானே? ஆகையினால் கோ இல்லாவிட்டால் யஜ்ஞம், வேள்வி என்பதே இல்லை.

பசு காத்தலே பாரினைக் காத்தல்

32

லோக க்ஷேமத்துக்கு முதுகெலும்பாயிருப்பது வேதம், அந்த வேதத்துக்கு முதுகெலும்பு வேள்வி. வேள்விக்கு முதுகெலும்பாய் இருப்பது அதைச் செய்கிற கர்த்தாவும், அதில் ப்ரதான த்ரவ்யமாயிருக்கிறவற்றைக் கொடுக்கிற கோவும்தான். ஆகவே முடிவாக லோகம் வாழவே முதுகெலும்பாயுள்ள இரண்டில் ஒன்று கோ என்றாகிறது. அதனால்தான் ‘கோரக்ஷணமே பூரக்ஷணம்’. ‘பசு காத்தலே பாரினைக் காத்தல்’ என்கிறது. அந்தக் காரணத்தினால் தான் லோகம் முழுதும் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று ப்ரார்த்திக்கிறபோது முதலில் கோவையும், அப்புறம் யஜமானனையும் தனிப்படச் சொல்லிவிட்டு, அப்புறமே ஸமஸ்த லோகத்துக்கும் ஸௌக்யத்தை வேண்டுவது: கோப்ராஹ்மணேப்யோ சுபமஸ்து நித்யம் லோகா: ஸமஸ்தா: ஸுகிநோ பவந்து

எத்தனையோ ப்ராணிகள் இருக்கும்போது கோவையும், பல ஜாதிகள் இருக்கும்போது ப்ராம்மணனையும் மட்டும் பிரித்துச் சொன்னதற்குக் காரணமே அந்த இருவருந்தான் அத்தனை ப்ராணிகளும், அத்தனை ஜாதி ஜனங்களும் க்ஷேமமாயிருப்பதற்கு உதவுகிற யஜ்ஞ கர்மாவில் விசேஷமாகப் பயன்படுவது என்பதுதான். லோகம் முழுவதும் நன்றாயிருக்கப் பண்ணும் பொருட்டே இந்த இருவரும் -– கோவும் ப்ராஹ்மணனும் -– நன்றாயிருக்க வேண்டும் என்றே இவர்களை லோகத்திலிருந்து பிரித்துச் சொன்னதே தவிர வேறே பக்ஷபாதம் இல்லை.

இப்படிச் சொன்னது ராமாயண பாராயணத்தின் முடிவிலே சொல்கிற மங்கள ச்லோகங்களில் முதலாவதானதில் வேதத்தையே அநுஸரித்து, அச்வமேதாதி யஜ்ஞங்களைச் செய்துகொண்டு தர்ம ராஜ்யம் நடத்திய ராமசந்த்ர மூர்த்தியின் கதா பாராயணத்துக்கு முடிவிலே வருகிற ச்லோகமானதால் முதலில் லோகத்தை ஆளுகிற ராஜாக்கள் நியாய மார்க்கத்தில் ஆட்சி செலுத்திப் பரிபாலனம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு அப்புறம் கோவின் க்ஷேமம், ப்ராஹ்மணனின் க்ஷேமம், லோக க்ஷேமம் ஆகியவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறது:

ஸ்வஸ்தி ப்ரஜாப்ய: பரிபாலயந்தாம்
ந்யாய்யேந மார்கேண மஹீம் மஹீசா: |
கோ ப்ராஹ்மணேப்யோ சுபமஸ்து நித்யம்
லோகா: ஸமஸ்தா ஸுகிநோ பவந்து ||

ராமர் -க்ருஷ்ணர் இந்த தேசத்தின் இரண்டு கண்கள். க்ருஷ்ண பரமாத்மாவிடமும் லோகத்தின் நலனைப் பிரார்த்திக்கும்போது இதே மாதிரி லோக ஹிதத்தைச் சொல்வதற்கு முந்தி கோ, ப்ராஹ்மணன் ஆகியவர்களின் நலனைச் சொல்லியிருக்கிறது:

நமோ ப்ரஹ்மண்ய தேவாய கோ ப்ராஹ்மண ஹிதாய  |
ஜகத்ஹிதாய க்ருஷ்ணாய கோவிந்தாய நமோ நம: ||

இப்படி யஜ்ஞத்தைத் தாங்கி தரித்து தூக்கி நிறுத்துபவர்களாக யஜ்ஞ கர்த்தாவான ப்ராஹ்மணன், யஜ்ஞத்துக்கு வேண்டிய த்ரவ்யம் தருகிற கோ என்ற இரண்டு பேர் இருந்தாலும் அந்த இருவரிலும் கோவுக்கே முதலிடம் கொடுத்து, அப்புறமே ப்ராஹ்மணனுக்கு இடம் தந்து ‘கோப்ராஹ்மண’ என்று சொல்வதாகவே இருக்கிறது. ராமாயண மங்கள ச்லோகம், க்ருஷ்ண பரமாத்மாவைப் பற்றின ச்லோகம், பொது வசனம் எல்லாவற்றிலுமே ப்ராஹ்மணனைப் பின்னுக்குத் தள்ளி கோவுக்கே முக்யத்வம் தந்து ‘கோ-ப்ராஹ்மண’ என்றே சொல்வதாகயிருக்கிறது.

ப்ராஹமணர்களை பூதேவர், அதாவது தேவலோகத்தில் இல்லாமல் பூலோகத்திலேயே இருக்கிற தேவர்கள் என்பது. வேதத்துக்கே தங்களை அர்ப்பணம் செய்துகொண்டு, லோக க்ஷேமத்துக்காக யஜ்ஞ கர்மாநுஷ்டானங்களைப் பண்ணிக் கொண்டிருக்கும் ப்ராஹமணர்களைத்தான் அப்படிச் சொல்கிறது; தற்காலத்திலிருக்கும், ஸ்வதர்மத்தை விட்டுவிட்ட ப்ராஹமணர்களை அல்ல. இப்படி தேவராகச் சொல்லப்பட்டவர்களுக்கும் முந்தி கோ.

தான் கெட்டது போதாதென்று சந்த்ர புஷ்கரணியையும் கெடுத்தான் என்கிற மாதிரி, ப்ராஹமணன் வேத ரக்ஷணமான ஸ்வதர்மத்தை விட்டதில் யஜ்ஞ-ஹோமாதிகளுக்கு க்ஷீணம் ஏற்பட்டுவிட்டதால் அவற்றுக்கு நெய், கோமயம் முதலியன தருகிற கோவின் புண்யகார்யமும் தடைப்பட்டு விட்டது!

கோசாலையில் கோடி பங்கு பலன் (ஸாந்நித்ய விசேஷம்)

33

தன்னிடமிருந்து திரவியங்களைக் கொடுத்து யஜ்ஞ ரக்ஷையைச் செய்கிற கோ எதையும் கொடுக்காவிட்டாலும் தன்னுடைய ஸாந்தித்யமாத்ரத்திலேயே மந்திரங்களை ரக்ஷத்துக் கொடுக்கிற வல்லமை வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.  அதனால்தான் மாட்டுக்கொட்டிலில் ஜபம் செய்தால் கோடிபங்கு (மடங்கு) பலன் என்பது. கோக்ஷ்டம் என்ற மாட்டு கொட்டிலை போன்ற பரிசுத்தமான ஸ்தலம் எதுவும் இல்லை.

 *1927ல் மஹாத்மா காந்தியை ஸ்ரீசரணர் பாலக்காட்டிலுள்ள நெல்லிச்சேரியில் மாட்டுக் கொட்டிலிலேயே சந்தித்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது

ஸகல தேவதைகளும் கோவுக்குள் அடக்கம்

42

ஏனென்றால் கோவுக்குள் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களுமே அடக்கம். ஸகல புண்யதீர்த்தங்களும் ஒரு பசுவுக்குள் இருக்கின்றன. நம்முடைய ஆலயம் ஒவ்வொன்றிலும் சில தெய்வங்களுக்கு ஸந்நிதிகள் இருக்கின்றன; அதைச் சேர்ந்ததாக ஒவ்வொரு புண்ய தீர்த்தம் இருக்கிறது. கோ என்பதோ அத்தனை தெய்வங்களும் அத்தனை புண்ய தீர்த்தங்களும் குடி கொண்ட ஆலயமாக இருக்கிறது. கோவே ஒரு நடமாடும் கோயில். ஸர்வ தேவதைகளுக்குமான மஹத்தான கோயில்.

கோமாதாவும் லக்ஷ்மியும்

w

ஸர்வ தேவதா ஸ்வரூபம் என்றால் நம்முடைய சிற்றறிவால் இன்னதென்றே கிரஹித்துக் கொள்ள முடியாமல் அல்லவா இருக்கிறது? ஒரே மலைப்பாக -– பயம் கலந்த மலைப்பாக -– இருக்கிறதே தவிர அன்போடு பக்தி பண்ணும்படியாக இல்லையே! அதனால் கோமாதாவைக் குறிப்பாக லக்ஷ்மி என்ற ஒரு தேவதையின் ஸ்வரூபமாகச் சொல்வது. அமர[கோச]ம் என்கிற ஸம்ஸ்க்ருத நிகண்டுவில் [அகராதியில்] லக்ஷ்மியின் பல பெயர்களைச் சொல்லும்போது ‘லோகமாதா’, ‘லோகஜனனி’ என்னும் இரண்டு பெயர்கள் சொல்லியிருக்கிறது. கோமாதா அந்த லோகமாதாவே.

கோமாதாவை லக்ஷ்மி என்கிறது ஒரு பக்கம். அவளை லக்ஷ்மியின் வாஸ ஸ்தானமாகச் சொல்வது இன்னொரு பக்கம். லக்ஷ்மிக்கு வாஸ ஸ்தானங்கள் ஐந்து. ஸுமங்கலியின் ஸீமந்தம் என்கிற வகிடு, மலர்ந்த தாமரைப் பூவின் உள்பக்கம், யானையின் மஸ்தகம் [தலை], வில்வ பத்ரத்தின் பின் பக்க ரேகை ஆகிய நாலோடு பசுவின் பின்புறமும் ஐந்தாவதாக மஹாலக்ஷ்மியின் நிவாஸமாக இருக்கிறது.

கோவிடத்தில் எதிரிடைகள் சேர்கிறதில் கோமய, கோமூத்ரங்களும் பவித்ரமாக இருப்பதாகப் பார்த்தோமல்லவா? அப்படியேதான் அதன் முக மண்டலமாக இல்லாமல் ப்ருஷ்டபாகமாக இருக்கப்பட்ட பின்புறமும் பரம பவித்ரமான லக்ஷ்மீவாஸமாக இருக்கிறது. அழகுக்காக கோவின் முகத்தில் சந்தன குங்குமங்கள் இட்டுக் கழுத்தில் மாலை போட்டாலும், கோபூஜை என்று பண்ணும்போது பின்புறத்தை அலங்கரித்து அங்கேயே அர்ச்சனாதிகள் செய்யவேண்டும். ஒரு கோவினிடம் நிக்ருஷ்டமானது [தாழ்ந்தது] என்று எதுவுமேயில்லை. அதனிடம் ஸர்வமும், ஸர்வாங்கமும் உத்க்ருஷ்டமே [உயர்ந்தனவே]. நம் மடம் மாதிரி தர்மபீடங்களில் ப்ரதிதினமும் காலம் கார்த்தாலே நடக்கிற முதல் வழிபாடு கோபூஜைதான் என்பதிலிருந்து கோவுக்குள்ள உத்க்ருஷ்டமான ஸ்தானத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம். பசுவைவிட யானை எவ்வளவோ பெரியதாக இருந்தாலும் கோபூஜைக்கு அப்புறந்தான் கஜபூஜை.

 பசுவுக்கு ஒரு வாயுறை

 தெய்வமாகப் பூஜை பண்ணுவது இருக்கட்டும். அது சிலர்தான் பண்ண முடியும். ஆனால் எவரானாலும் பண்ண வேண்டிய கடமையாக ஒன்று இருக்கிறது. கோவுக்கு ஆஹாரம் போடுவதுதான் அது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பசுவுக்குக் கைப்பிடி அளவு புல்லாவது கொடுக்கவேண்டும். ‘கோ க்ராஸம்’ என்று இதை சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. ‘க்ராஸம்’ என்றால் ஒரு வாய் ஆஹாரம். ‘கோ க்ராஸம்’ என்பதை வைத்துத்தான் புல்லுக்கு இங்கிலீஷில் grass என்று பெயர் வந்திருக்கிறது. திருமூலர் ‘திருமந்திர’த்தில் ப்ரதி தினமும் ஜீவர்கள் செய்யவேண்டிய கடமைகளில், ஈச்வரனுக்கு ஒரு பச்சிலை; அதாவது வில்வ பத்ரமேனும் அர்ச்சிப்பது, ஒரு கைப்பிடியாவது ஆஹாரம் பிச்சை போடுவது ஆகிய இரண்டுக்கும் நடுவில் கோக்ராஸம் கொடுப்பதையும் சொல்லியிருக்கிறார். முடிவாக ஜீவர்களிடம் இனிமையாகப் பேசுவதையும் சொல்லியிருக்கிறார்.

யாவர்க்குமாம் இறைவற்கொரு பச்சிலை,
யாவர்க்குமாம் பசுவுக்கொரு வாயுறை,
யாவர்க்குமாம் உண்ணும்போதொரு கைப்பிடி,
யாவர்க்குமாம் பிறர்க்(கு) இன்னுரைதானே.)

 மன்னிக்க முடியாத குற்றம்

கறக்கிற காலத்திலும் ஸரி, கறவை நின்றுபோன பிற்பாடும் ஸரி கோமாதாவின் வயிற்றுக்குப் போதிய ஆஹாரம் போடாமல் வாடவிட்டால் அது நமக்குப் பெரிய களங்கம். இந்த விஷயத்தில் நாமெல்லாரும் பெரிய குற்றவாளிகளாக இருக்கிறோம். இதில் நம்முடைய கவனக் குறைவு மன்னிக்க முடியாத தப்பாகும்.

நம் மதத்தில் பசுவுக்குத் தெய்வ ஸ்தானம் கொடுத்திருக்கிற மாதிரி இல்லாத பிற மதஸ்தர்கள் தங்கள் தேசத்தில் வளர்க்கிற பசுக்களையும், நம் தேசத்திலுள்ள பசுக்களையும் பக்கத்தில் பக்கத்தில் நிறுத்தி வைத்து ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் நாம் அவமானப்படும்படியே இருக்கும். மற்ற தேசத்தார் பசுவைத் தெய்வமாக சொல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் பசு மாம்ஸம் சாப்பிடுபவர்களாக இருந்தாலும் நடைமுறையில் அவற்றின் வயிற்றுக்கு யதேஷ்டமாகப் போட்டு அவற்றைத் தள தள என்று வைத்துக் காப்பாற்றுகிறார்கள். நாமோ நமக்குப் பால் கொடுப்பதற்காக அதற்கு அதம பக்ஷமாக எவ்வளவு தீனி தேவையோ அவ்வளவே போடுகிறோம். அதனால் பார்வைக்கே அந்நிய தேசத்துப் பசுக்களுக்குப் பக்கத்தில் நம் தேசப் பசுவை நிறுத்தினால் ஸான்டோவுக்குப் பக்கத்தில் சோனி மாதிரி இருக்கிறது. மாம்ஸத்துக்காகவே அவர்கள் பசுவைப் புஷ்டி பண்ணுகிறார்கள் என்று சொல்லி நாம் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. என்ன காரணத்திற்கானாலும் ஸரி, ஒரு பசுவை உயிரோடு விட்டு வைக்கும் வரை வயிறு ரொம்பப் போடுகிறார்களல்லவா?

பசுவைப் புஷ்டியாக வைத்துக் காப்பாற்றுவதற்கானவற்றைச் செய்யாமல் பசுவதையைச் சட்டத்தின் மூலம் தடுக்க வேண்டும் என்று நாம் வெறுமனே முழக்கிப் பிரயோஜனமில்லை. பசுவதையை ஆதரிப்பவர்கள் நாம் வைத்திருக்கும் கறவை நின்றுபோன கோக்களைக் காட்டி, ‘இப்படி இவற்றை எலும்பும் தோலுமாக, குற்றுயிரும் குலை உயிருமாக வைத்திருப்பதைவிட ஒரேயடியாக ஹத்தி செய்து விடுவது அவற்றுக்கே விமோசனந்தானே?’ என்று கேட்டால் நாம் வாயைத் திறக்க யோக்யதையில்லாத நிலையாகத்தான் இப்போது இருக்கிறது.

அரசாங்கத்தின் கடமையும் மக்களின் கடமையும்

இப்படிச் சொன்னதால் பசுவதைத் தடுப்புச் சட்டம் வேண்டாமென்றோ, அல்லது அத்தனை பசுக்களுக்கும் அவை இயற்கையாக உயிர் பிரிகிற வரையில் நல்ல பராமரிப்பு அளிக்கப்படும் காலம் வருகிற வரையிலாவது பசுவதையைச் சட்டமூலம் தடுக்கக் கூடாதென்றோ சொல்வதாக அர்த்தம் செய்துகொண்டுவிடக்கூடாது. கோஹத்தித் தடுப்புச் சட்டம் எவ்வளவு சீக்கிரத்தில் முடியுமோ அவ்வளவில் கொண்டுவர வேண்டியதே. அது அரசாங்கத்தார் பண்ண வேண்டியது. ஆனால் அதோடு முடிந்து விடாமல் மக்கள் கடமை என்றும் ஒன்று இருக்கிறது. அது கோ ஒரு நாளும் ஒட்டி உலர்ந்து நிற்க விடாமல், அதற்கு வேண்டிய அளவு தீனி போட்டும், ஸுகாதாரமான கொட்டில்களில் வாழுமாறு வைத்தும் ஸம்ரக்ஷிப்பதே

பல காலமாக கோஹத்திக்கு அரசாங்கத் தரப்பில் தடுப்புச் சட்டம் போட வேண்டும் என்று பல பேர் வற்புறுத்தி, கிளர்ச்சியெல்லாங்கூடப் பண்ணிவருகிறார்களே தவிர மக்கள் தரப்பில் கோஸம்ரக்ஷணைக்கு என்னவெல்லாம் பண்ணவேண்டுமோ அதை வற்புறுத்தி விசேஷமாக எதுவும் சொல்லவோ செய்யவோ இல்லை. இந்த விஷயத்தில் நானே என் கடமையை ஸரிவரப் பண்ணவில்லை. நம் கடமை என்ற இந்த அம்சத்தை அழுத்தி எடுத்துக் காட்ட வேண்டுமென்றுதான் எதிர்த்தரப்பாரின் குற்றச் சாட்டிலும் நியாயமில்லாமலில்லை என்று சொன்னேன். மொத்தத்தில் அரசாங்கச் சட்டம் அவச்யம்தான்;

அதே அளவுக்கு மக்கள் உரிய முறையில் கோக்களை அவற்றின் கடைசிக் காலம் வரையில் நன்கு நடத்தவேண்டியதும் அவச்யம் என்றே சொல்ல வந்தேன். ஒரு பக்கம் பசுவைத் தெய்வமாகக் காட்டி கோபூஜை செய்யும் மதஸ்தர்களாக நாம் இருக்கிறோம்; இன்னொரு பக்கம் மாம்ஸத்துக்காகவும், தோலுக்காகவும் ஏராளமான கறவை நின்ற கோக்களை ஹத்திக்கு அனுப்பிக்கொண்டும் இருக்கிறோம்; அல்லது அவற்றை வயிறு வாடி வதங்கி நசியுமாறு வைத்திருக்கிறோம். இந்த ‘ஹிபாக்ரிஸி’ நமக்குப் பெரிய களங்கம். தானாக உயிர் பிரிகிற வரையில் கோக்களை நல்லபடி வைத்துக் காப்பாற்றாத வரையில் நம்மை ஹிந்துக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வதற்கே லாயக்கில்லை.

கோவின் வயிற்றை நிரப்ப சுலப வழி

பசுக்களை வயிறு வாடாமல் ரக்ஷிப்பதற்கு நம்மில் அத்தனை பேரும் ஏதோ ப்ரமாத த்யாகம் பண்ண வேண்டும், ச்ரமப்பட வேண்டும் என்றுகூட இல்லை. பசுவுக்காக எவ்வளவு த்யாகம் பண்ணினாலும் தகும், ச்ரமப்பட்டாலும் தகும் என்பதும் வாஸ்தவம். அப்படிச் சில பேரோ, பல பேரோ புறப்பட்டால் பாராட்ட வேண்டியதுதான். ஆனால் எல்லோரும் அவ்வளவு தூரம் போகாமல் ஒரு சின்ன விஷயத்தைக் கவனித்தாலே போதும், எத்தனையோ கோக்களின் வயிறு நிறைந்துவிடும். அதாவது நாம் தினமும் சாப்பிடும் கறிகாய்களில் உதவாதது என்று சீவித் தள்ளுகிற மேல் தோலியெல்லாம் கோவுக்கு ஆஹாரமாகப் போடும்படித் தக்க ஏற்பாடு செய்துவிட்டாலே எத்தனையோ பசுக்களின் வயிறு ரொம்பும்.

தினந்தோறும் வீட்டுக்கு வீடு கறிகாய்கள் நறுக்குகிறோம். ஹாஸ்டல்களிலும் ஹோட்டல்களிலும் நூற்றுக் கணக்கானவர்கள் சாப்பிடுவதால் ஏராளமாகக் கறிகாய்கள் நறுக்கப்படுகின்றன. நறுக்கும்போது ‘வேஸ்ட்’ என்று மேல் தோலிகளை குப்பைத் தொட்டியில் கொட்டி, தோட்டிகளுக்கு அவற்றை சுத்தப்படுத்தும் வேலையை வைக்கிறோம். இதற்குப் பதில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும், ஹாஸ்டல், ஹோட்டல் போன்ற இடங்களிலும் கறிகாய்த் தோலியைப் போட்டு, ஈ, எறும்பு வராமல் மூடி வைக்கும்படியாகத் தனியாகத் தொட்டி வைத்திருக்கவேண்டும். இவற்றை வீட்டுக்கு வீடு சேகரித்துப் பசுவின் வயிற்றுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதற்கென்றே தொண்டர்கள் திரளவேண்டும்.

இதிலே அப்படியென்ன கிடைத்துவிடப் போகிறது என்று அலக்ஷ்யமாக நினைக்க வேண்டாம். நாம் கோடானுகோடிப் பேரில் ஒவ்வொருவரும் கறிகாய் சேர்த்துக் கொள்கிறோமாதலால், வீட்டுக்கு வீடு தோலி சேகரிப்பு என்றால் மொத்தத்தில் போர் போராகக் குவியும். ஹாஸ்டல், ஹோட்டல்களில் சேர்வதைக் கேட்கவே வேண்டாம். ஜனத்தொகையின் விகிதத்தோடு பார்த்தால் பசுவின் ‘பாபுலேஷன்’ ரொம்பக் குறைச்சலாகவே இருக்கும். அப்படிப்பட்ட பசுக்களிலும் நல்ல முறையில் பண்ணைகளிலும், ஸௌகரிய தசையிலுள்ள சொந்தக்காரர்களின் வீடுகளிலும் பராமரிப்பு பெறுகிறவற்றிற்கு நாம் எதுவும் செய்ய வேண்டுமென்பதில்லை. கசாப்புக் கடைக்கும் இறைச்சிக் கூடத்துக்கும் போகக்கூடிய ஸ்திதியில் இருக்கும் பசுக்களைக் காப்பாற்றுவதுதான் இங்கே நமக்கு முதன்மையான குறிக்கோள். அதில் கணிசமான அளவுக்கு இந்தத் தோலி சேகரிப்பு நமக்கு ஸஹாயம் பண்ணும் என்பதில் ஸந்தேஹமில்லை. சிறுதுளி பெருவெள்ளம். கவனக் குறைவு சிறிதும் இல்லாமல் இந்த ஸுலபமான காரியத்தைச் செய்தால் அந்த வெள்ளத்தைப் பிரத்யக்ஷமாகப் பார்க்கலாம். கோபாலக்ருஷ்ணனின் அருள் வெள்ளத்தையும் பெறலாம்.

கோ ஸம்ரக்ஷணம் நம்முடைய அத்யாவச்யக் கடமையாதலால், இதை நடைமுறை ஸாத்யமில்லாத கார்யம் என்று தள்ளிவிடாமல், சில ச்ரமங்கள் இருந்தாலும் அவற்றைச் சமாளித்துக் கொண்டு, கஷ்ட நஷ்டப் பட்டாவது அவச்யம் இதைச் செய்யவேண்டும். அப்படியொன்றும் கஷ்டமும் நஷ்டமும் பெரிசாக வந்து விடாது. பால் மறுத்த பசுக்களைக் கட்டித் தீனி போட முடியவில்லை என்பதால்தானே அவற்றைக் கசாப்புக் கடைக்கு அனுப்புவது? அப்படித் தாய்த் தெய்வமும், தெய்வத் தாயுமான கோ கொலைக் களத்துக்குப் போகிறதுதான் பெரிய கஷ்டமும் நஷ்டமும். அது நேராமல் பார்த்துக் கொள்வதற்குச் செய்கிற எந்த முயற்சியும் கஷ்ட நஷ்டங்களில் சேராது.

கறிகாய்த் தோல் மாதிரியே சாதம் வடித்த கஞ்சியும் பசுவுக்கு ஆஹாரமானதால் அதையும் சேகரித்துப் பசுக்களுக்குச் சேர்க்கலாம். ஆனால், இப்போது பெரும்பாலான வீடுகளில் குக்கர் சமையல் வழக்கம் வந்து விட்டது. அப்படியில்லாத இடங்களில் இந்தக் கைங்கர்யமும் செய்யலாம். அரிசியை ஜலம் விட்டு அலம்புகிற கழுநீர் என்கிற கழிவு நீருங்கூடப் பசுவுக்கான ஆஹாரம்தான். அதுவும் பசு வயிற்றுக்குப் போகும்படிச் செய்யலாம். செய்யவேண்டும்.

வீட்டுத் தோட்டங்களில் ஒரு சின்ன திட்டில் பசுவுக்கென்றே அகத்திக் கீரை பயிரிடுவது என்று ஏற்பட்டுவிட்டால் அதுவும் கோ வதை நின்று கோ ரக்ஷணம் நடப்பதற்குக் கணிசமான உபகாரம் செய்ததாகும். அகத்திக் கீரையைப் பசு பரம ப்ரீதியோடு சாப்பிடும். பகவான் வாஸுதேவனின் வயிற்றுக்கே போடுவதாக நினைத்து இப்படியெல்லாம் எந்த முறையிலேனும் நாம் ஒவ்வொருவரும் பசுக்களை அவச்யம் ரக்ஷிக்கவேண்டும். அந்த உணர்ச்சி வந்துவிட்டால், சிரமமே ஏற்பட்டாலும் அது சிரமமாகத் தெரியாது. மனமிருந்தால் வழியுண்டு. இந்த விஷயத்தில் நிச்சயமாக மனம் இருந்தேயாக வேண்டும். அப்போது வழியும் தானே பிறக்கும்.

காப்பு விடுதிகள்

முடிவாக ஸகல மக்களும் ஒன்றுகூடி நடத்த வேண்டிய பணி என்னவென்றால் ஒரு பசு கூட வதைக்குப் போகாமல் வயிறு ரொம்பத் தீனி பெறவும், ஸுகாதாரமான கொட்டில்களில் வாஸம் பெறவும் செய்வதுதான். இதற்காகக் கறவை நின்றுபோன பசுக்களுக்கென்றே ஆங்காங்கு காப்பு விடுதிகளை மக்கள் அமைத்துச் செவ்வனே பரிபாலிக்க வேண்டும். கறவை நின்ற பசுக்களை வைத்துக் காப்பாற்ற ப்ரியப்படாமல் இறைச்சிக் கூடத்துக்கு விற்கவிருக்கும் எல்லா சொந்தக்காரர்களிடமிருந்தும் அவற்றை வாங்கி இந்த விடுதிகளில் வைத்துக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

போதிய பண்பாடில்லாத சொந்தக்காரர்களாயிருந்தால் அவர்கள் மாம்ஸ விலையையும் தோல் விலையையும் நினைத்து பேரம் பண்ணக்கூடும். அவர்களுக்குப் பொறுமையாகவும் சாந்தமாகவும் இப்பணியிலுள்ள புண்யம், ஜீவகாருண்யம் இரண்டையும் எடுத்துச் சொல்லி நியாய விலைக்கோ, இலவசமாகவோ விற்கச் செய்ய வேண்டும். பல மாட்டுக்காரர்கள் நிஜமாகவே ஏழைகளாகக் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களிடமிருந்து இலவசமாக எதிர் பார்ப்பதற்கில்லைதான். எப்படியானாலும் அதிக விலை கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்ற காரணத்துக்காக ஒரு பசுவைக்கூடக் கொலைக் கூடத்துக்குப் போகும்படிப் பண்ணிவிடக்கூடாது. ‘விலைக்கு மாடு வாங்குவது, விடுதி அமைப்பது, தீனி போடுவது என்றால் நிரம்பப் பணம் பிடிக்குமே! அதோடு, ‘மாடோ பாடோ’ என்று கிழமாடுகளைப் பராமரிப்பதென்றால் சரீர உழைப்பும் நிரம்பத் தேவைப்படுமே!’ என்றால், இந்தப் பணியின் முக்யத்வத்தைப் பார்க்கிறபோது பணமும் உழைப்பும் ஒரு பெரிசில்லை.

பசு சேவையில் மக்கள் ஒரு குடும்பமாகச் சேர்வது

34

இது எத்தனை அவச்யம் என்று, awareness create செய்வது என்கிறார்களே, அப்படி வலுவான ப்ரசாரத்தால் ஜன ஸமூஹத்தில் ஒரு விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தி விட்டால் போதும், இத்தகைய பெரிய ஜனத்தொகையுள்ள நம் தேசத்தில் தேவையான பணமும் திரளும், தொண்டர்களும் திரளுவார்கள் என்றே நம்புகிறேன். அங்கங்கே நாலு பேர் விடா முயற்சியுடன் புறப்பட்டுவிட்டால் போதும். பொருள் பலம், ஆள் பலம் இரண்டும் கிடைத்துவிடும். இதில் ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், பணம் கொடுக்கிறவர் வேறே, சரீரத்தொண்டு செய்கிறவர் வேறே என்று அடியோடு இரண்டாகப் பிரிந்து நிற்கக்கூடாது. பணம் கொடுக்கிறவரும் கொஞ்சமாவது உடம்பால் உழைக்க வேண்டும், உடம்பால் உழைக்கிறவரும் கொஞ்சமாவது பொருளுதவி பண்ணவேண்டும். அப்போதுதான் எல்லோருக்கும் total involvement -– பூர்ணமான ஈடுபாடு -– இருக்கும். அதோடு ஸமூஹத்திலும் மக்கள் பணம் படைத்தவர், உழைப்பாளி என்று இரண்டு ஜாதிகளாகப் பிரிந்து நிற்காமல், எல்லோரும் ஒரேபோல் கோமாதாவின் குழந்தைகளாக, ஒரே குடும்பமாக, ஐக்யப்படுவார்கள்.

என் ஆசை என்னவென்றால், ஹிந்துக்களான நாமெல்லோரும் இப்படி ஒரு குடும்பமாக கோசேவையில் சேர்வதோடு, மற்றவர்களுக்கும் நல்லபடியாக ப்ரேமையுடன் எடுத்துச் சொல்லிப் பிற மதஸ்தர்களையும் இதில் ஈடுபடுத்தி நம்முடைய ஒட்டுமொத்த ஜன ஸமூஹம் முழுதுமே ஏக குடும்பமாக ஒற்றுமையோடு இப்பணியில் ஈடுபடவேண்டும் என்பதே. மதாபிமானம் என்பது ஒவ்வொரு மதஸ்தருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கலாமானாலும், ஜீவகாருண்யம் என்பது ஸகலருக்கும் பொதுவானதாகையால் அந்த அம்சத்தைக் கொண்டு இந்தப் பணியில் இந்த நாட்டிலுள்ள அத்தனை மதஸ்தர்களும் ஒன்று சேர்ந்து தோள் கொடுக்கவேண்டும் என்பதே என் அவா.

பேணுவது புண்யம்; புறக்கணிப்பது பாபம்

35

பசுவைப் பேணிக் காப்பது ஸர்வ பலன்களையும் அளிக்கும் பரம புண்யம். இதைச் சொல்லும் கையோடேயே அதைப் புறக்கணிப்பது சாபங்களை வாங்கித் தரும் மஹா பாபம் என்பதற்கும் ஆதாரமிருப்பதைச் சொல்லாமலிருக்க முடியவில்லை. ஸூர்ய வம்சத்திலே வந்த மஹாத்மாவான ராஜா திலீபன் வாழ்க்கையில் இரண்டுக்கும் சான்று இருக்கிறது. அவர் தேவலோகம் சென்றிருந்தபோது காமதேனுவை ப்ரதக்ஷிணம் செய்யாமல் வந்து விடுகிறார். அந்தத் தப்புக்காக அவருக்கு ஸந்ததி வாய்க்காது என்று சாபம் ஏற்படுகிறது. சாப நிவ்ருத்தி என்றும் ஒன்று உண்டே! அது என்ன? அந்தக் காமதேனுவின் கன்றான நந்தினி, ஸூர்ய வம்சத்தின் குலகுரு வஸிஷ்டரிடம் இருக்கிறது. வஸிஷ்டர் சொன்னதின் பேரில் அதற்கு ஒரு மாட்டுக்காரன் செய்வதைவிட பக்தியுடன் திலீபன் மேய்த்து கட்டி, குளிப்பாட்டிவிட்டு, இன்னும் எல்லாக் கைங்கர்யமும் செய்கிறார். பத்னி ஸுதக்ஷிணையுடன் சேர்ந்து அப்படிப் பண்ணுகிறார். சாபம் நிவ்ருத்தி ஆகிறது. சாபம் நிவ்ருத்தியாகி ஏதோ ஒரு சாமானியப் பிள்ளை பிறந்தது என்றில்லாமல் ஸூர்யவம்சத்துக்கு ரகு வம்சம் என்றே இன்னொரு பெயர் ஏற்படும்படியான பெருமைகள் நிறைந்த ரகு திலீபனுக்குப் புத்ரனாகப் பிறந்தவன் தான். அப்புறம் பகவானே ரகுராமனாக அவதாரம் செய்யவும் அதுவே அடிப்படை..

முற்காலத்தில் நடந்த பசு பராமரிப்பு

சொல்லி ப்ரயோஜனமில்லை என்றாலும் சொல்லாமலும் இருக்க முடியவில்லை. வெள்ளைக்கார அரசாங்கம் வருகிறதற்கு முந்தி ஊருக்கு ஊர், கிராமத்துக்கு கிராமம் பசுக்களுக்கென்றே பிரத்யேகமாக மேய்ச்சல் பூமி சாஸனமாக விடப்பட்டிருக்கிறது. கோக்ஷேமத்துக்குள்ள முக்யத்வம் தெரியாத வெள்ளைக்கார அரசாங்கம் அந்த பூமிகளையும் தர்க்காஸ்தாகக் கொடுத்து விட்டது. பசுவின் வயிற்றில் அதிலிருந்து அடி விழ ஆரம்பித்தது. அதே மாதிரி, மந்தைக் கரைக்குளம் என்று பசுக்களுக்காகவே முன்காலத்தில் இருந்த குளங்களும் இப்போது எடுபட்டுவிட்டன. Minor irrigation works -– சிறிய நீர்ப்பாசனத் திட்டம் -– என்று அரசாங்கத்தில் போடுவதில் இந்த மந்தைக் கரைக் குளத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அநேக க்ராமங்களாக இருந்தவை உருமாறித்தான் இன்றைய சென்னை மாநகராகியிருக்கிறது. இப்போது மந்தைவெளி என்று இருக்கிற பேட்டை ஆதியில் மேய்ச்சல் பூமியாகவே இருந்திருக்கிறது. அமிஞ்சிக்கரையை அமைந்த கரை என்கிறார்களே, அது மந்தைக்கரை குளமாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

முன்னாளில் மாடுகளிடம் எத்தனை அபிமானம் காட்டி அதை ரக்ஷித்தார்கள் என்பதற்கு ஒரு சான்று சொல்கிறேன். மனிதர்களாகப் பிறந்தவர்கள் கடைத்தேறுவதற்காக செய்யவேண்டிய தர்மங்களை எண்-நான்கு (8 x 4)  அதாவது முப்பத்திரண்டு -– அறங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறது. அதை இரட்டிப்பாக்கி அறுபத்துநாலு தர்மங்கள் என்றும் சொல்வதுண்டு. அவற்றில் ஒன்றாக ஆதீண்டு குற்றி நிறுவுதல் என்பதைச் சொல்லியிருக்கிறது. அது என்ன? ஒரு கோவுக்கு உடம்பிலே அரிக்கிறது. நமக்கு எங்கே அரித்தாலும் நாம் கையை வளைத்துச் சொறிந்து கொள்கிறோம். கோவோ பின்னங்காலைக் கொண்டுதான் சொறிந்து கொள்வது. அப்போது சில இடங்களில் அரித்தால் அதற்கு ஸரியாக சொறிந்து கொள்ள வராது. அந்த மாதிரி ஏற்படும்போது அது அரிப்பெடுக்கிற பாகத்தை நேரே வைத்துத் தேய்த்துச் சொறிந்து கொள்வதற்கு வாகாகக் கல்லை நட்டு வைப்பதுதான் ‘ஆதீண்டு குற்றி நிறுவுதல்’. ஆங்காங்கே இந்த மாதிரி நட்டு வைத்தார்கள். அந்த வழியில் போகிற மாடுகள் அவற்றில் சொறிந்து கொண்டு தினவு தீர்ந்தன. இப்படிச் சின்ன விஷயங்களைக்கூடப் பரம தர்மமாக நினைத்து கோவுக்குச் செய்த தேசத்தில் நாம் அதை எலும்பும் கூடுமாக்குகிறோம், வதையாவதற்கு விடுகிறோம் என்றால் அது நமக்குப் பெரிய அபக்யாதி.

தேசியச் செல்வம்

36

Declare Cow As National Animal

37

38

கோ ஸம்ரக்ஷணை பற்றிச் சொல்லும்போது பசு மடங்கள் என்ற கோசாலை நிறைய வைத்துப் போஷிக்கும் நம் பக்கத்து நகரத்தாருக்கும் பிஞ்ஜராபோல் என்று வைத்து நடத்துகிற வடக்கத்திக்காரர்களுக்கும் நன்றி சொல்ல மறக்கக்கூடாது. பழையநாளில் கோவின் வயிற்றுக்கு யதேஷ்டமாகப் போடவே மேய்ச்சல் பூமிகளைப் பராமரித்தார்கள். ‘டவுன் லைஃப்’ என்பது வந்து விட்டதில் எங்கே பார்த்தாலும் தோட்டமா, துரவா, வயலா இல்லாமல் கட்டிடங்களும் ஆஃபீஸ்களுமாகி விட்டன. இந்த உத்பாதத்தில் மநுஷ்யனுக்கு அத்யாவச்யமான ப்ராணவாயுவுக்கே குறைபாடு வந்துவிட்டது என்று இப்போதிப்போதுதான் அரசாங்கத்தார் கொஞ்சம் கண்ணை முழித்துக்கொண்டு அங்கங்கே காலியிடங்கள், பார்க்குகள், விளையாட்டு மைதானங்கள் இருக்கப் பண்ணுவதில் கொஞ்சம் முனைப்புக் காட்டி வருகிறார்கள்.

 நகரவாஸிகளுக்கு இவற்றையே lungs – ச்வாஸகோசம் – என்று சொல்கிறார்கள். அந்த ’லங்க்’ஸுடனேயே கோவின் வயிற்றுக்கும் இடம் தந்து அங்கங்கே மேய்ச்சல் பூமிகளும் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

பசுவை தேசீயச் செல்வம் என்றே சொல்ல வேண்டும். பால் வற்றின பின்பும் அது செல்வந்தான். பால் வற்றினாலும் அது ஆயுஸ் உள்ளவரையில் சாணம் கொடுத்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறது? அந்தச் சாணம் எருவாகப் பிரயோஜனப்படுகிறது. இப்போது புதிதாக கோபர் காஸ் என்று அதிலிருந்தே எரிவாயுவும் எடுக்கிறார்கள். ஆனால் கோ ஸம்ரக்ஷணம் – பசுவின் பராமரிப்பு – என்பது பொருளாதார முறையில் வரவுக்கும் செலவுக்கும் ஸரியாக ஈடுகட்டுகிறதா, லாபம் கிடைக்கிறதா என்றெல்லாம் பார்த்து மட்டும் நடக்கவேண்டிய வியாபார காரியமல்ல.

முன்னேயே சொன்ன இந்த லௌகிகத்தோடு மட்டும் கோ நின்றுவிடாமல் தெய்விக, வைதிக ஸம்பந்தமுள்ளதாகவுமிருக்கிறது. லௌகிகத்தை விடவும் இந்தப் பெருமைதான் அதற்கு முக்யமானது. ஆகையால் தாயைப் பராமரிப்பது போலவும் தெய்வத்தாயைப் பூஜிப்பது போலவும் கோ ஸம்ரக்ஷணத்தை நாம் நினைக்க வேண்டும். கோவின் மூலம் நாம் லௌகிகமாகப் பயன் பெறுவதை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு, அப்படிப்பட்ட பயனைக் கொடுக்க அதற்குச் சக்தி இல்லாமல் போகும்போது அடிமாட்டுக்காக விற்பதாக நடப்பதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாக வேண்டும்.

காபியில் பாலை வீண் செய்ய வேண்டாம்

39

கோவிடமிருந்து நாம் பயன் பெறும் விஷயமாகவும் ஒன்று சொல்ல வேண்டும். உண்மையான பயன், அது தரும் த்ரவியங்களை வைதிக யஜ்ஞங்களிலும் தெய்வகார்யங்களிலும் உபயோகப்படுத்திக் கொள்வதும், அதன் பால், தயிர் முதலானவற்றை நாம் சாப்பிட்டு ஆரோக்ய விருத்தி பெறுவதுந்தான். ஆனால் துர்பாக்யவசமாக நடப்பது என்னவென்றால் ஆரோக்யத்துக்கு ஹானியான காபிக்குத் தான் இப்போது பாலில் பெரும்பகுதி போகிறது. அம்ருத துல்யமான பாலை உடம்பு, மனஸ் இரண்டையும் கெடுக்கும் விஷ வகையான கஃபைன் சேர்ந்த டிகாக்ஷனோடு சேர்த்து வீணடிக்கிறோம். பசு ரக்ஷணம் போலவே ஆத்ம ரக்ஷணத்திலும் ஜனங்கள் கவனம் செலுத்தி, காபி குடிக்கிற கெட்ட பழக்கத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பலமுறை காபி குடிப்பதற்குப் பதில் அந்தப் பாலில் ஒரு பாகம் கோயில் அபிஷேகத்துக்கும், ஒரு பாகம் ஏழை நோயாளிகளுக்கும் ஏழைக் குழந்தைகளின் வயிற்றுக்கும் போகுமாறு செய்யவேண்டும். பால் ருசியே காணாமல் நோஞ்சான்களாக லக்ஷக்கணக்கான ஏழைக் குழந்தைகள் இருக்கும்போது, நினைத்தபோதெல்லாம் பல பேர் காபி ருசி பார்ப்பது ஸமூஹத்துக்குச் செய்கிற த்ரோஹமாகும்.

காபிக்குப் பதில் காலை வேளையில் மோர்க்கஞ்சி சாப்பிடலாம். ‘தக்ரம் அம்ருதம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறது. ‘தக்ரம்’ என்றால் மோர்தான். ஒரு பங்கு பாலிலிருந்து அதைப் போல் இரண்டு மூன்று பங்கு மோர் பெறலாமாதலால் இது சிக்கனத்துக்கும் உதவுவதாக இருக்கிறது. சில பேருடைய தேஹவாகுக்குப் பால் ஒத்துக்கொள்ளாது; பேதியாகும். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கும் ஏற்றதாக கோமாதா அந்தப் பாலிலிருந்தே இந்த மோரை அருள்கிறாள். கொழுப்புச் சத்து சேரக்கூடாத ரோகங்களுக்கு ஆளாகிறவர்களும் வெண்ணெய் கடைந்து எடுத்து விட்ட மோர் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

நெய்த்தீபம்

40

யஜ்ஞம் குறைந்து போனதால் அதற்கு நெய் செலவிடவும் இப்போது வாய்ப்பு குறைந்துவிட்டது. ஆனாலும் தெய்வ கார்யங்கள் இப்போதும் அகத்துப் பூஜை, கோயில் பூஜை, மடாலயங்களில் பூஜை என்ற ரூபத்தில் நடந்துவருவதால் நெய்த்தீபம் ஏற்றும் வழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம். நாமே பால் தோய்த்து வெண்ணெய் எடுத்து சுத்தமான பசு நெய் தயாரித்துக் கோயில்களுக்கும், மடாலயங்களுக்கும் கொடுப்பது பரம புண்யம். நெய் விளக்கின் ஜ்யோதிஸ் வெளுப்பாக வெளியே வீசுகிற மாதிரியே உள்ளுக்குள்ளேயும் பவித்ரத்வத்தை ஊட்டும். தெய்வ ஸந்நிதானத்தில் அது இருப்பது ரொம்பவும் விசேஷம். கோயில்களில் சுக்ரவாரங்களிலாவது நெய்த் தீபம் எரியுமாறு ஏற்பாடு செய்யவேண்டியது பக்தலோகத்தின் கடமை. கோமாதா நமக்குப் பல விதங்களிலும் பரம கருணையோடு செய்ய முன் வரும் உபகாரங்களில் எதையும் நாம் தவறவிடாமல் உபயோகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இப்போது நாம் அவளிடமிருந்து பெறவேண்டியதையும் தவறவிட்டு, அல்லது தப்பான முறையில் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவளுக்கு நாம்தர வேண்டிய ரக்ஷணையும் தவறவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இப்படியில்லாமல், பரஸ்பரம் பாவயந்த: என்று பகவான் கீதையில் சொன்ன மாதிரி1 பரஸ்பரம் நாமும் கோவும் ஒருவரையொருவர் போஷித்துக் கொள்ள வேண்டும். கறவைக் காலத்தில்

கோவுக்கு நாம் தருகிற போஷாக்கை விட கோவினால் நாம் பெறுகிற போஷிப்பு அதிகமாகும். கறவை நின்ற பிறகும் அந்த நன்றி நமக்கு மறக்கவே கூடாது. அதனால் கோவுக்கு ஆயுள் உள்ளவரையில் அதை ரக்ஷிக்க வேண்டும். கறவை மாடுகளுக்கு மட்டுமில்லாமல் மறுத்துப் போனவற்றுக்கும் பாதுகாப்புத் தர இப்போது எங்கேயோ சில இடங்களில் மட்டுமுள்ள கோசாலைகளும், பசு மடங்களும், பிஞ்ஜராபோல்களும் பலமடங்கு விருத்தியாக வேண்டும். இதற்காகச் செய்கிற செலவு முழுதும் புண்ய வரவேயாகுமாதலால் அனைவரும் தயங்காமல் தங்கள் பொருளையும், பொருளோடு உழைப்பு, கவனிப்பு ஆகியவற்றையும் இதற்காகத் தாராளமாகக் கொடுக்க முன்வரவேண்டும்.

இந்த தேசத்தின் புராதனமான கலாசாரத்தில் ஊறி வந்துள்ள கோரக்ஷண தர்மம் நம் ரத்தத்தில் பேச வேண்டும். அப்படிப் பேசி, ஒரு பசு கன்றுக்கு ஊட்டுக் கொடுப்பதற்கு எப்படித் துடித்துக் கொண்டு போகிறதோ அந்தத் துடிப்புடன் நாம் கோஸம்ரக்ஷணையில் முனைய வேண்டும்.

(3.11. பகவான் கூறியது மனிதர்களும் தேவர்களும் பரஸ்பரம் ஒருவரை மற்றவர் போஷித்துக் கொள்வதைப் பற்றியாகும்.)

பசுவதைத் தடைச் சட்டம்

q

மக்கள், அரசாங்கம் ஆகிய இருவரும் பேணிக் காக்க வேண்டிய கோஸம்ரக்ஷண தர்மத்தில் மக்கள் செய்வதற்கு பெரிய பக்க பலமாக அரசாங்கம் முக்யமாகச் செய்ய வேண்டியது கோவதையைத் தடுத்துச் சட்டம் செய்வதாகும். அரசாங்கம் சட்டம் செய்வதற்கும் மக்களின் அயராத தூண்டுதல்தான் வழிவகுக்கும். சட்டத்தின் பலவந்தத்துக்கு பயந்துதான் கோவதை நிற்க வேண்டும் என்றில்லாமல் அதற்கு இந்த தேசத்திலுள்ள ஸகல இனமக்களும் மனமொப்பி ஆதரவு தருமாறு வெகுவாகப் பிரசாரம் செய்யவேண்டும்.

மாற்று அபிப்ராயமுள்ளவர்களிடமும் கோபப்படாமல் சாந்தமாகவும் அன்புடனும் விடாமல் எடுத்துச் சொல்லவேண்டும். முகலாய அரசர்களான அக்பரும் ஷாஜஹானும், மிக ஸமீப காலத்திலேயே ஆஃப்கானிஸ்தானின் அமீரும் பசு ஸம்ரக்ஷணையின் அவசியத்தை உணர்ந்து அதற்கான சட்டங்களைச் செய்திருக்கிறார்களென்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஆகவே நாம் உரிய முறைப்படி எடுத்துச் சொன்னால் இந்த தேசத்தின் ஸகல பிரிவுகளையும் சேர்ந்த பிரஜைகள் எல்லோருமே நமக்கு ஆதரவு தருவார்கள் என்பதே என் நம்பிக்கை. அரசாங்கமும் எந்த ஒரு பிரிவினருக்கும் விரோதமாகச் சட்டம் செய்வதற்கில்லை என்ற காரணத்துக்காக இந்த உத்தமமான கார்யத்தைப் பண்ணாமலிருக்கும் நிலை மாறிச் சட்ட பூர்வமான ரக்ஷணை கிடைக்கும்.

அவசியமான சிலவற்றை அழிக்காமல் காப்பளிப்பதற்குச் சட்டம் செய்தால்தான் முடிகிறது என்பதால் அரசாங்கம் அப்படியே செய்கிறது. க்ரூரமான வனவிலங்குகள் கூட அழிந்து போய்விடக்கூடாது என்று சட்டபூர்வமாகக் காப்புத் தரப்பட்டிருக்கிறது. சந்தன மரத்துக்கு அப்படிக் காப்பு இருப்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே. ஆனால் தெரியாத ஒன்று சொல்கிறேன்; இலுப்பை மரம் அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த வஸ்துவா என்று தோன்றக்கூடும். ஆனால் வங்கம், பிஹார் எல்லையிலுள்ள ஸாந்தால் பர்கணாவைச் சேர்ந்த ஆதிவாஸிகளுக்கு இலுப்பை மரம்தான் முக்யமான உணவை அளித்து வந்தது. அதனால் அதை இஷ்டப்படி வெட்டிச் சாய்க்கக்கூடாது என்று சட்டமே இருந்தது.

எனவே லௌகிக த்ருஷ்டி, வைதிக த்ருஷ்டி என்று எப்படிப் பார்த்தாலும் மிகவும் உயர்வு பொருந்திய கோவை வதைக்கக்கூடாது என்று சட்டம் செய்வதற்கு மிகவும் நியாயமுள்ளது. அது மிகவும் அவசியமானது. இனவேறுபாடு இல்லாமல் எல்லாப் பெருமக்களும் அப்படிப்பட்ட சட்டம் இயற்றுவதற்கு ஆதரவு திரட்டித்தந்து அரசாங்கத்தைச் செயற்பட வைக்க வேண்டும்.

தொன்று தொட்டுப் பசுவும் அதனுடன் இணைந்துள்ள புனிதமான எண்ணங்களும் தத்வங்களும் நம்முடைய கலாசாரத்துக்கென்றே ஏற்பட்ட பல சீரிய அம்சங்களை உருவாக்கியிருப்பதால் வேறெதற்கும் இல்லாத தனியானதொரு ஸ்தானத்தைப் பசுவுக்குத் தந்து அது என்றென்றும் போஷாக்குடன் இருக்கச் செய்ய வேண்டும்.

கோஸம்ரக்ஷணம் பரம தர்மம்; பரம புண்யம். பசுவின் க்ஷேமம் நாட்டுக்கே க்ஷேமம் தரும். அதை ஸம்ரக்ஷித்தால் தன்னால் லோகத்தில் பாபம் குறையும்; சாந்தி பெருகும். அதற்கு ஹிம்ஸை நடந்தால் லோகம் முழுதற்குமே கஷ்டந்தான் உண்டாகும். லோகம் தர்மத்தில் நிலை நிற்பதற்கு கோ ஸம்ரக்ஷணம் அவசியம்.

சாஸ்த்ர வசனப்படி தர்ம தேவதையே தபஸ், சௌசம் [தூய்மை], தயை, ஸத்தியம் என்ற நாலு கால்களுடைய ஒரு ரிஷபமாகத்தான் இருக்கிறது. அந்த தர்மக் காளையுடனேயே கோமாதாவும் இருப்பதாகவும், தர்மத்தையே பாலாகச் சுரக்கிற ‘தர்மதுகா’வாக அப்பசுத் தாய் இருப்பதாகவும், அந்த ஜோடியைக் கலி புருஷன் ஹிம்ஸித்ததாலேயே இந்த யுகம் இப்படிச் சீர்குலைந்திருக்கிறதென்றும் ‘பாகவ’தத்தில் இருக்கிறது

*ஆகையினால் கலிதோஷம் நீங்கி தர்மம் தலையெடுப்பதற்குச் செய்ய வேண்டியவற்றில் கோ ரக்ஷணம் முக்யமான ஒன்றாகும். அதிலே நாம் தவறினோம் என்ற பெரிய களங்கம் ஏற்படாமல் நமக்கு கோபாலக்ருஷ்ண ஸ்வாமி அநுக்ரஹிக்க வேண்டும்.

மஹாபாரதத்தில் அநுசாஸனிக பர்வத்தில் பீஷ்மர் ஸகல தர்மங்களையும் தர்ம புத்ரருக்கு உபதேசிக்கும்போது கோஸம்ரக்ஷணத்தையும்  சொல்லி   கோ  மஹிமையை எடுத்துக் கூறுகிறார்.

நஹுஷ மஹாராஜனுக்கு ச்யவனர் என்ற மஹரிஷியை விலை கொடுத்து வாங்கும்படியாக ஒரு ஸந்தர்பம், நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. `[மூவுலகும் அடங்கும்] தன் த்ரைலோக்ய ராஜ்யம் முழுதையும் விலை கொடுத்தாலும் அந்த உத்தம ரிஷிக்கு ஈடாகாதே! எதைத் தருவது?’ என்று புரியாமல் அவன் தவிக்கிறான். அப்போது பசுவின் வயிற்றில் பிறந்த ஒரு ரிஷி அவனிடம் வந்து ஒரு பசுவை அவருக்கு விலையாகத் தந்தால் போதுமானது என்கிறார். அவர் சொன்னதை ச்யவனரும் மனஸார ஒப்புக் கொண்டு, கோவுக்கு ஈடான எந்த இன்னொரு செல்வமும் நான் காணவில்லை – கோபிஸ்துல்யம் பச்யாமி தநம் கிஞ்சித் என்று சொல்கிறார். அப்படியே நஹுஷ மஹாராஜாவும் கோவைக் கொடுத்து அவரை வாங்கி அப்புறம் அவரை ஸ்வதந்திரமாக விட்டுவிடுகிறான்.

 கோதானத்துக்கு மிஞ்சி ஒரு புண்யமுமில்லை. பாப பரிஹாரத்துக்கு அதுவே பெரிய மருந்து. தானம் வாங்குபவர் அதை நன்றாக ஸம்ரக்ஷித்து வைத்துக் கொள்ளக் கூடியவர்தான் என்று நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டே கோதானம் செய்ய வேண்டும்.

ச்யவன மஹர்ஷி கோ மஹிமையைச் சொல்லும் ச்லோகங்களில் ஒன்று:

நிவிஷ்டம் கோகுலம் யத்ர ச்வாஸம் முஞ்சதி நிர்பயம் |
விராஜயதி தம் தேசம் பாபம் சாஸ்யாபகர்ஷதி ||

என்ன அர்த்தமென்றால்: “எந்த தேசத்தில் பசுக்கள் தங்களுக்கு ஹிம்ஸை நேருமோ என்று பயப்படாமல் கோகுலங்களில் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனவோ அந்த தேசமே எல்லாப் பாபங்களும் விலகப் பெற்று ப்ரகாசமாக விளங்கும்.”

நம்முடைய பாரத தேசம் அப்படி ஆவதற்கு, அதை அந்த மாதிரி ஆக்குகிற மனப்பான்மையையும் செயற்பான்மையையும் நாம் பெறுவதற்கு கோவைக் கண்ணாகப் பேணிய கண்ணன் அருள் புரிவானாக!

41

{சுபமஸ்து}

 

 

” கோமாதா ” பாகம் – 2

கோ ஸம்ரக்ஷணை

21

(தெய்வத்தின் குரல் – மூன்றாம் பாகம் – முன்னுரை)

 ஹிந்துவாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவனும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பசுக்காவது ஒரு பிடி புல் கொடுக்க வேண்டும்; தோட்டம் உள்ள எல்லோரும் அதில் கொஞ்சமாவது மாட்டுக்கேற்ற அகத்திக்கீரை போடவேண்டும் என்றெல்லாம் ஏற்பாடு செய்து அதன்படியே ரொம்பப் பேர் நடத்தி வந்தார்கள். மாட்டுக்கு ஒரு பிடி என்பதை ” கோ க்ராஸம் ” என்று சொல்லியிருக்கிறது. இதிலிருந்துதான் இங்கிலீஷில் புல்லுக்கு ”க்ராஸ்” என்று பேர் வந்ததோ என்னவோ? மேய்ச்சல் நிலமெல்லாம் குடியமைப்பாயும், தார் ரோடாயும் மாறி வருவதால் நம் கொல்லையிலேயே துண்டு இடமிருந்தால் அதில் ஆத்தி, அறுகு வைத்துக் கால்நடைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

இதற்கெல்லாமாவது கொஞ்சம் செலவு, த்யாகம் பண்ண வேண்டியிருக்கிறது. இதுகூட இல்லாமல், நம் அகத்தில் கறிகாய் முதலியவற்றை நறுக்கும் போது தோலை வீணாகத்தானே போடுகிறோம்? அப்படிப்போடாமல், சிலர் வீடுவீடாகப்போய் இந்தத் தோலை எல்லாம் ‘கலெக்ட்’ பண்ணி மாடுகளுக்குப் போட ஏற்பாடு பண்ணினோம். நான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிச் சொல்லி அநேக இடங்களில் இந்தக் கார்யம் நடந்தது. இப்போதும்கூடப் பல இடங்களில் தொடர்ந்து நடக்கிறது.

உண்டி வாயிலே மெகானிகலாகப் பணத்தைப் போடுவது பெரிசில்லை. அதுவும் இப்போது இருக்கிற inflation -ல் எவரும் ஏதோ கொஞ்சம் உண்டியில் போட்டு விட்டுப் போய்விடலாம். அதுவும் பண்ணவேண்டியது தான். ஆனாலும் இப்படி மெகானிகலாக உண்டி வாயில் போடுவதைவிட, ஒரு செலவும் நமக்கு இல்லாமலே கறிகாய்த் தோல்களை நேரே உயிருள்ள ஒரு பசு வாய்க்குப் போட்டு, அது தின்பதைப் பார்த்தால், இதில் நமக்குக் கிடைக்கிற உள்ள நிறைவே அலாதி என்று தெரியும். ஸேவையிலே இதுதான் முக்யமான அம்சம்;அதில் பணமும் உழைப்பும் பேசுவதைவிட ஜீவனோடு ஜீவன் பேச வேண்டும்.

ஸேவை செய்கிறவர்கள் ஸங்கமாக ஒன்று கூடும்போது இப்படி உயிர்த் தொடர்பு ஏற்படுவது மட்டுமின்றி, ஸேவைக்குப் பாத்திரமாகிறவர்களையும் நேரே தங்ளோடு தொடர்பு படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஒரே ஈஸ்வரன்தானே இத்தனை ஜீவன்களுமாகியிருப்பது? ஜீவலோகத்துக்குச் சொரிகிற அன்பினால், ஸேவையால் அந்த ஈஸ்வரத்வத்தை அநுபவித்து அவனுக்கு வழிபாடாகவே இதைச் செய்வதுதான் ஸேவையின் ஸாரம்.

கறவை நின்ற மாடுகளை அடிமாட்டுக்காக விற்காமல் ஜீவிய காலம்வரை அவற்றைக் காப்பாற்ற வழி செய்யவேண்டியதும் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ள கடமை – தாயாருக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைக்கு ஸமதையான கடமை. பகவத் ஸ்ருஷ்டியிலேயே தன் கன்றுக்கு வேண்டியதைவிட உபரியாக மற்றவர்களுக்கென்றும் பாலைச் சுரக்கிற பசு நமக்கெல்லாம் தாயார்தான்.
ஆஃப்கானிஸ்தான் மாதிரியான துருக்க ராஜ்யங்களில் கூடப் பல வருஷங்கள் முன்பே கோஹத்தியை ban செய்திருக்கிறார்கள். நம் தேசத்தில் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் இதில் வேண்டுமென்றே மத த்வேஷங்களைத் தூண்டி விட்டிருந்தார்கள். எந்த ஸர்க்கார் இருந்தாலும், எந்தச் சட்டம் வந்தாலும், வராவிட்டாலும் பசுக்கள் கசாப்புக் கடைக்குப் போகாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது நம் புனிதமான கடமை என்று நாம் இருந்தோமானால் கோமாதாவுக்கு ஹானி இல்லை. இதிலே நாம் குஜராத்தி, மார்வாரிகளைப் பார்த்து அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கோபாலக்ருஷ்ணன் வாஸம் பண்ணின பிரதேசமானதால் போலிருக்கிறது இவர்களுக்கு கோ ரக்ஷணத்தில் அலாதிப்பற்று இருக்கிறது!

முன்காலங்களில் ‘ பசு மடம் ‘ என்று வைத்து நம் க்ராமமெல்லாம் போஷிக்கப்பட்ட இந்த தர்மத்தில் பிற்பாடு நாம் ச்ரத்தை இழந்துவிட்டோம். ஆனால் “பிஞ்சரபோல்”, கோசாலா என்று வைத்து இந்த வடக்கத்திக்காரர்கள் எத்தனை வாத்ஸல்யத்தோடு பக்தியோடு பசுக்களைப் பராமரிக்கிறார்கள்?

22

கோவதை கூடாது என்று சட்டம் பண்ணிவிடலாம். ஆனால் கறவைக்கும் உழவுக்கும் ப்ரயோஜனமி்ல்லாத மாடுகளைப் பராமரிக்க மக்களான நாம் தக்க ஏற்பாடு பண்ணாவிட்டால் அவை வயிறு காய்ந்து குற்றுயிரும் குலை உயிருமாகக் கஷ்டப்பட வேண்டித்தான் வரும். கோ-ரக்ஷணம் என்பது ஜீவகாருண்யத்துக்கு ஜீவகாருண்யம்; அதுவே ஒரு பெரிய லக்ஷ்மி பூஜையும் ஆகும்.

(தெய்வத்தின் குரல் 7 வது பாகம்)

 பசு பராமரிப்பு

23

24

வாயில்லா ஜீவன் என்று சொல்லப்படுகிற வர்க்கத்தைச் சேர்ந்ததே பசு; அப்படியிருந்தாலும் அது ‘அம்மா’ என்று அடிவயிற்றிலிருந்து வாய்விட்டுக் குரல் கொடுக்கிறது. ‘அம்மா’ என்று சொல்கிற அந்தப் பசுவே நமக்கெல்லாம் அம்மாவாக இருக்கிறது. அம்மாவின் முதல் லக்ஷணம் என்ன? பால் கொடுப்பதுதான். நாம் குழந்தையாயிருந்த போது நம்மைப் பெற்றெடுத்த தாயார் நமக்குப் பாலூட்டி உயிரூட்டினாள். அந்தக் குழந்தைப் பிராயத்திலேயே பசுவும் நமக்குப் பால் கொடுத்து ப்ராண ரக்ஷை தந்தது. பெற்ற தாய் பால் கொடுப்பது நம்முடைய குழந்தைப் பருவத்தோடு முடிந்துவிட்டது.

ஆனால் நமக்கு வயதான பின்னரும் பசு தரும் பாலும், அதிலிருந்து பெறப்படுகிற தயிர், மோர், நெய் ஆகியனவும் நம் ஆஹாரத்தில் தொடர்ந்து இடம் பெறுகின்றன. ரொம்பவும் வயஸான தசையிலும், மற்ற ஆகாரங்கள் குறைந்து அல்லது நின்றே போன நிலையிலும் ஒரு மனிதருடைய உடலில் உயிரை நிறுத்திக் கொடுக்கும் உணவாகப் பசு தருகிற பாலே இருக்கிறது. நம்முடைய ஆயுஸின் ஆரம்பத்தில் ஒரு குறுகிய காலகட்டத்தில் மாத்திரம் நம்மைப் பெற்றெடுத்த தாய் பால் தருகிறாளென்றால் பசுவோ நம்முடைய ஆயுள்காலம் பூராவும் பால் தருகிறது. அதனால்தான் உறவுகளிலேயே பரமோத்தமமான தாயுறவைப் பசுவுக்குத் தந்து ‘கோமாதா’ என்றே சொல்வது.

கோ’ என்றால் ‘பசு’ என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். Cow என்ற வார்த்தையும் ‘கோ’விலிருந்து வந்தது தான். டிக்‌ஷனரியிலேயே அப்படித்தான் போட்டிருக்கும்.

அந்த கோவை மாதாவாகவே நம்முடைய தேசத்தில் தொன்றுதொட்டுக் கண்டு அன்பும் பக்தியும் செலுத்தியிருக்கிறார்கள். அன்பும் சாந்தமும் நிறைந்த தோற்றத்தோடு நிற்கிற ஒரு பசுவைப் பார்த்தாலே பெற்ற தாயாரைப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு உணர்ச்சி தோன்றும். பெற்றெடுத்துப் பாலூட்டும் மாதாவை ஜனக மாதா என்பது. அதே மாதிரி இன்னும் ஒரு சில மாதாக்களைச் சொல்வதில்தான் கோமாதாவும் ஒன்று. பூமாதா, ஸ்ரீமாதா என்று இன்னும் இரண்டு மாதாக்கள்.

கோமாதாவும் பூமாதாவும்

25

ஜனக மாதாவும், கோமாதாவும் பாலைச் சுரக்கிற மாதிரி, தானியங்கள், (உ)லோஹங்கள், தாதுக்கள் ஆகிய வளங்களையும், இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நீர்வளம் என்பதையும் பூமி சுரக்கிறது. அதனால் தான் பூமாதா என்பது. பசுத்தாய் என்பது போல் புவித்தாய்.

மிருகமாகத் தெரிகிற பசு, ஜடமாகத் தெரிகிற பூமி ஆகிய எல்லாவற்றிலும் உயிருள்ளதும் அன்பே உருவமானதுமான மாத்ருத்வத்தை –- தாய்த் தத்துவத்தை –- கண்டு கொண்டு நம்முடைய முன்னோர்கள் கோமாதா என்றும் பூமாதா என்றும் சொன்னார்கள்.

பூமாதாவே கோமாதாவாக உருக்கொண்டதும் உண்டு. த்வாபரயுகம் முடிகிற நிலைக்கு வந்து, கலியுகம் ஆரம்பிப்பதற்கு முந்தைய ஸமயம். லோகத்திலே துஷ்ட அரசர்களின் ரூபத்தில் அஸுர சக்திகள் தலையோங்கிய அப்போது பூமாதேவியால் அந்தப் பாப பாரத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அப்போது பூமாதேவியும், அவளுடைய சார்பிலே பிரம்மாவும் மஹாவிஷ்ணுவிடம் முறையிட்டு பிரார்த்தித்துக் கொண்டதன் மேல்தான் பகவான் க்ருஷ்ணாவதாரம் பண்ணினார். அந்த ஸமயத்திலே தன்னுடைய முறையீடு பகவானுடைய மனஸைத் தொட்டு இறக்கி அவரை ரக்ஷணத்துக்கு வரும்படிப் பண்ண வேண்டுமானால் தான் அவருடைய பத்னியான பூமாதேவி ரூபத்திலில்லாமல் அதைவிட ப்ரியத்துக்கும் பரிவுக்கும் உரிய தாயான கோமாதா ரூபத்தில் இருந்தால்தான் முடியும் என்பதால் பூமாதாவே கோமாதாவாக உருவம் எடுத்துக்கொண்டுதான் போனாள் என்று புராணக்கதை இருக்கிறது. அதற்கேற்கத்தான் பகவான் கோபாலனாகப் பிறந்து, அந்த அவதாரத்தில் கோக்களோடு அத்யந்தமாக உறவாடினார். ‘கோ’ என்றாலே பூமி என்றும் ஒரு அர்த்தம்.

க்ருஷ்ணர் பூர்ணாவதாரம். அம்சாவதாரம் என்பதாக பகவான் தன்னுடைய ஓரொரு அம்ச கலையை மட்டும் வெளிப்படுத்தியும் அவதாரங்கள் நிகழ்த்தியதுண்டு. பாகவதத்தில் சொல்லியிருக்கிற கணக்குப்படி பகவானுக்கு இருபத்து நாலு அவதாரங்கள். அந்த இருபத்து நாலில் நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த தசாவதாரங்கள் போக பாக்கியிருக்கிற பதினாலு பேரும் அம்சாவதாரங்கள். அப்படி பகவானின் அம்ச அவதாரங்களாக இருந்தவர்களில் ப்ருது என்கிற சக்ரவர்த்தியும் ஒருத்தர். அவர்தான் லோகத்தில் நாடு, நகரம் என்ற அமைப்புகளை முறைப்படி ஏற்படுத்தியவர். அவர் பூமாதாவையே கோமாதா ரூபத்தில் கண்டு அந்த பசுத்தாயிடமிருந்து அவரவர்களும் தங்கள் தங்களுக்கு இஷ்டமான ஸம்பத்துக்களை தங்கள் தங்கள் ஸ்வதர்மம் என்ற கன்றைக் கொண்டு கறந்து கொள்ளச் செய்தார் என்று பாகவதத்தில் சொல்லியிருக்கிறது.*

கோ ரூபத்தில் பகவானுக்கு எத்தனை ப்ரீதி என்பதற்காகச் சொன்னேன். கோவுக்கும் அவரிடத்தில் அதேபோல ப்ரீதி. வேணுகோபாலனாக பகவான் இடது பாதத்தை பூமியில் ஊன்றிச் செங்குத்தாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது தாமரை மாதிரியான அவருடைய உள்ளங்காலை ஒரு கோ நக்கிக் கொண்டிருக்கும். சித்ரங்களில் அப்படியே போட்டிருக்கும்.

ஸ்ரீமாதாவும் கோமாதாவும்

26

கோமாதா, பூமாதா, ஜனக மாதா மாதிரியே ஸ்ரீமாதா என்று ஒரு மாதா. மற்ற மூன்று மாதாக்களுக்கும், அவர்கள் மாத்திரமல்லாமல் லோகத்திலுள்ள ஸகல மாதாக்களுக்கும், மாதா-பிதா-பத்னி-குழந்தை முதலிய ஸகல உயிரினங்களுக்கும், உயிரில்லாத அசேதனங்கள் அத்தனைக்குங் கூட மூலகாரணமாயிருக்கிற தாயான பராசக்தியே ஸ்ரீமாதா. அவளிடமிருந்து சுரக்கிற அருட்பாலால்தான் நம்முடைய ஜனகமாதாவுக்கும், கோமாதாவுக்கும் பால் சுரப்பது; அந்த அருட்பாலால்தான் பூமாதா தான்ய வளமும் நீர்வளமும் சுரப்பதும்.

அந்த ஸ்ரீமாதாவுக்கே கோமாதா என்பதையும் ஒரு பெயராக லலிதா ஸஹஸ்ரநாமத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. ஸஹஸ்ரநாமத்தில் முதல் நாமாவே ‘ஸ்ரீமாதா’ என்பது. உள்ளே அந்த நாமாவளியில் ‘குருமூர்த்தி:, குணநிதி:, கோமாதா’ என்று வருகிறது. ஞானப் பாலூட்டும் ‘குரு மூர்த்தி’யாகவும் ஸகல கல்யாண குணமாக இருந்து கொண்டு அருட்பாலூட்டும் ‘குணநிதி’யாகவும் அம்பாளுக்குப் பெயர்கள் சொன்ன கையோடு ‘கோமாதா’ என்று சொல்லியிருப்பது விசேஷம். ஸ்ரீமாதாவான அம்பாள் வாஸ்தவமாகவே தேரழுந்தூரில் கோமாதாவாக வந்ததாக அந்த ஊர் ஸ்தல புராணத்தில் இருக்கிறது. அப்போது ரொம்பவும் பொருத்தமாக, கோபாலக்ருஷண மூர்த்தியாகப் பிற்காலத்தில் வந்த அவளுடைய ஸஹோதரரான மஹாவிஷ்ணுவே பசு ரூபத்திலிருந்த அவளை ஸம்ரக்ஷித்தாரென்றும், அப்புறம் கோபாலரான அவர் பசுபதியான பரமேச்வரனுக்கு அவளைத் திருமணஞ்சேரியில் கன்யாதானம் செய்து கொடுத்தாரென்றும் ஐந்தாறு ஸ்தல புராணங்களை ஒன்றாக இணைத்துக் கதை இருக்கிறது.*

*கதை விவரத்திற்கு ‘தெய்வத்தின் குரல்’, இரண்டாம் பகுதியில், ‘புராணம்’ என்ற உரையில் ‘பல வரலாறுகளிடையே தொடர்பு’ எனும் பிரிவு பார்க்க.

லௌகிகச் சிறப்பும் வைதிகச் சிறப்பும்

27

ப்ரத்யக்ஷத்தில் நமக்குப் போஷாக்கு மிகுந்த பாலைக் கொடுத்தும், இன்னும் எத்தனையோ விதங்களிலும் பயன்களைத் தருகிற கோவே அப்ரத்யக்ஷத்திலும் அதைவிட ஜாஸ்தியான பயன்களைத் தருகிறது. ப்ரத்யக்ஷம் என்பதை லௌகிகம் என்றும் அப்ரத்யக்ஷத்தை அலௌகிகம் என்றும் சொல்வது. அலௌகிகம் என்பதை விட தெய்விகம் என்றும் ஆத்மிகம் என்றும் சொன்னாலே இக்காலத்தில் புரியும். வாஸ்தவத்தில் அதை வைதிகம் என்றே சொல்லவேண்டும். ஏனென்றால் வேதம் காட்டிக் கொடுக்காவிட்டால் நமக்கு தெய்வத்தையும் தெரியாது, ஆத்மாவையும் தெரியாது. தெய்விகம், ஆத்மிகம் எல்லாம் வைதிகம்தான்.

நேராக நம்முடைய இந்த்ரியங்களுக்கு அகப்படக் கூடியதாகவும், விஞ்ஞான பூர்வமாக நிரூபித்துக் கொள்ள முடிவதாகவும் இருப்பது லௌகிகம். அப்படியில்லாமல், ஆனால் ஆத்மாவுக்கு நல்லது செய்வதாக இருப்பது வைதிகம். இந்த இரண்டிலும் பசுவின் பெருமையைப் பார்க்கிறோம். ஒரு பசுவிடம் லௌகிகமாகச் சிறப்புப் பொருந்தியதாக இருக்கும் விஷயங்களிலேயேகூட வைதிகச் சிறப்பையும் பார்க்கிறோம்.

பசும்பால் : முழு உணவு, ஸத்வ அபிவிருத்தி

28

29

உதாஹரணமாக அது தரும் பாலையே எடுத்துக் கொள்வோம். லௌகிகமாகத் தெரிவது, அத்தனை ஆஹார தினுஸுகளுக்குள்ளும் பசும்பால் ஒன்றுதான் ஒரு மநுஷ்யன் ஜீவிப்பதற்குத் தேவையான ஸகல ஊட்ட ஸத்தும் கொடுத்து complete food -– பூர்ண ஆஹாரம் -– என்று சொல்லும்படியாக இருக்கிறது. ஸாதாரணமாக, இப்படிப்பட்ட புஷ்டி ஊட்டுகிற வஸ்து என்றால் அது ஜீர்ணிப்பதற்கு ஸுலபமாக இருக்காது. ஆனால் பாலோ பச்சைக் குழந்தையும் ஸரி, பல்லு போன கிழவரும் ஸரி எளிதில் ஜீர்ணித்துக் கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கிறது. மிகவும் பலஹீனமான நோயாளிக்கும் உரிய ஆஹாரமாக அது இருக்கிறது.

அலௌகிகமான வைதிகப் பார்வையில் பார்த்தாலோ அந்தப் பாலுக்கே ஸத்வ குணத்தை அபிவிருத்தி செய்கிற தன்மை இருக்கிறது. அலௌகிகம் தான் என்றாலும் இதை வெறும் நம்பிக்கையின் மேல் மட்டும்தான் ஏற்கவேண்டுமென்றில்லாமல், வெறும் க்ஷீர பானம் மாத்திரமே ஆஹாரம் என்று வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஸாதுக்கள் எவ்வளவு ஸாத்வீகமாக இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கும்போது வைதிகமான அலௌகிகத்துக்கே லோகத்தில் ப்ரதயக்‌ஷ நிரூபணமும் பெற முடிகிறது.

கோமாதா’ என்று அம்பாளுக்கு நாமா சொன்னதற்கு முந்தி ‘குருமூர்த்தி’, ‘குணநிதி’ என்ற நாமங்கள் வருகின்றன. ஞானியான ‘குருமூர்த்தி’யாக, ஸத்வகுண ஸம்பன்ன ‘குணநிதி’யாக ஒருவரை உருவாக்கும் அநேக அம்சங்களில் ஆஹார சுத்தியும் ஒன்று. அப்படிப்பட்ட சுத்தமான ஆஹாரமாகப் பால் இருக்கிறது.

இதிலே ஒரு வேடிக்கை. சாக போஜனம் என்பதாகத் தாவர வர்க்கத்திலிருந்து பெறாமல், ஜீவஜந்துக்களிடமிருந்து பெறுகிற ஆஹார வகைகள் பொதுவாக ஸத்வ குணத்துக்கு ஹானி உண்டாக்கி ராஜஸ, தாமஸ குணங்களை வ்ருத்தி செய்வதாகவே இருக்கும். ஸத்வம்-ஸாத்விகம் என்றால் மனம் தெளிந்து சாந்தமாகவும் அன்பாகவும் இருப்பது. பரபரப்பு, படபடப்பு இல்லாமலிருப்பது. அதே ஸமயத்தில் ஓய்ந்துபோய்த் தூங்கி விழாமல் நல்ல விழிப்புடனும் இருப்பது. ரஜஸ்-ராஜஸம் என்றால் காம க்ரோதாதி மோதல்களில் துடித்துக்கொண்டு பரபர, படபட என்று பரப்பது. தமஸ்-தாமஸம் என்றால் எதிலும் ஊக்கம், உத்ஸாஹம் இல்லாமல் ஓய்ந்துபோய் தூங்கி வழிந்து கொண்டு மந்தமாக இருப்பது. இந்த மந்த நிலையில் உசந்த மனோபாவங்கள் எழும்பாமல் காமக்ரோதாதிகள் உள்ளே முளை விட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கும்; வெளியிலேதான் அவை துடிப்பாக வராமலிருக்குமே தவிர உள்ளே அசுத்தம்தான். ஸத்வம் மட்டுந்தான் சுத்தம். ரஜஸ், தமஸ் இரண்டும் அசுத்தம்.

ஒரு ஜீவ ஜந்துவிடமிருந்து பெறுகிற ஆஹார வஸ்து என்றால் அது ராஜஸ-தாமஸப் போக்குகளை உண்டாக்குவதே பொது இயல்பு. பசும்பால் ஜீவஜந்துவிடமிருந்து பெறுகிறதுதான். அது ரத்தத்துக்கே ஸமானம். அப்படிப்பட்ட ஒன்றை ஆஹாரம் பண்ணுவது ஸத்வ குணாபிவ்ருத்திக்கு ஹானி உண்டாக்குவதாக இருக்கும் என்பதோடு, அஹிம்ஸா போஜனத்துக்கும் விரோதமானதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் நம்முடைய சாஸ்த்ரங்களோ அஹிம்ஸையையே பரம தர்மமாகக் கொண்டவனும், மனம், குணம் என்பவை அறவே அற்றுப் போகாமல் இருந்து கொண்டிருக்கிற வரையில் பரம ஸாத்விகனாகவே இருக்கவேண்டியவனுமான ஸந்நியாஸிக்கும் கோ க்ஷீர பானத்தை அநுமதித்திருக்கின்றன.

 ரக்த மாம்ஸம் என்றே தள்ளத்தக்க ஒன்றும் பரம பரிசுத்தத்தை உண்டாக்குவதாகப் பசுவிடம் இருக்கிறதென்றால் அது எப்பேர்ப்பட்ட தெய்வத்தன்மை பெற்றதாக இருக்க வேண்டும்?)

விச்வப்ரேமைக்கு இருப்பிடம்

30

ஸந்நியாஸியுடைய ஆஹாரத்தில் இரண்டு அம்சங்கள். ஒன்று, அது அவனுக்கு ஸத்வ குணத்தை வளர்த்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது. இன்னொன்று, அந்த ஆஹார வஸ்து ஏதொரு பிற ஜீவனுக்கும்ஹிம்ஸை விளைவிக்காமல் பெறப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும் என்பது. கோக்ஷீரத்தில் இந்த இரண்டும் பூர்த்தி செய்யப்படுகின்றன. அது ஸத்வத்தைப் புகட்டுவதாக உள்ளது. அதை கோவிடமிருந்து க்ரஹிப்பதில் அந்த கோவுக்கு ஹிம்ஸையும் இல்லை. பகவத் ஸ்ருஷ்டியிலேயே அது விச்வப்ரேமைக்கு ஒரு இருப்பிடமாக உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் Mammal – கள் எனப்படுகிற பாலூட்டி ஜீவ ஜந்துக்களில் கோவுக்கு மட்டுமே தன்னுடைய கன்றுக்குத் தேவைப்படுகிற அளவுக்கு மாத்திரமின்றி, அந்த அளவுக்கு உபரியாக மற்ற மநுஷ்யர்களுக்கும் கொடுப்பதற்கு வசதியாக நிறையப் பால் சுரக்கிறது. ஒரு பசு கொடுக்கக்கூடிய அவ்வளவு பாலையும் அதன் கன்றே குடித்தால் அந்தக் கன்றுக்கு வயிறு முட்டி வாந்தி செய்ய ஆரம்பித்து விடும். இதிலிருந்து தெரிவது என்ன? நேராகத் தான் ஈன்ற கன்று என்ற ஒன்றை முன்னிட்டே கோ சுரப்பு விட்டாலும் அது நம்மைப் போன்ற மற்ற மநுஷ்யர்களுக்கும் இயற்கையாகவே தாயாயிருந்து போஷாக்குப் பண்ண வேண்டும் என்பதே பகவத் ஸங்கல்பம் என்றுதானே தெரிகிறது? அந்த மாத்ரு ப்ரேமையே கோவுக்கு வேறெந்த ப்ராணிக்குமில்லாத உன்னத ஸ்தானத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. அதை தெய்வமாகவே கருதும் உன்னதம்.

பசு தெய்வந்தான். ம்ருக ஜாதியாகத் தெரிந்தாலும் மாநுஷமான தாய் போல் பாலைக் கொடுக்கிற கோமாதாவாக இருக்கிற அவள் தெய்வமான ஸ்ரீமாதாவின் ஸ்வரூபமேதான். இஷ்டப்பட்டதையெல்லாம் அளிக்கிற அப்படிப்பட்ட தெய்வத் தாயாக அவள் இருக்கிறபோதே காமதேனுவாக விளங்குகிறாள். பசு பால் கொடுக்கும். இந்தக் காமதேனுப் பசுவோ பாற்கடலிலிருந்து உத்பவித்தவள். ஸ்ரீமாதாவேதான் அப்படி கோமாதாவாக வந்தாள். இதையேதான் ‘பஞ்சசதீ’யில் மூக கவி பிரார்த்திக்கிறார்; காமாக்ஷியம்பாளிடம், ‘ எங்களுக்குக் காமதேநுவாக நீ இருப்பாய்!” என்று பிரார்த்திக்கிறார்.   காமதுகா பவ கமலே காமகலே காமகோடி காமாக்ஷி*      (* ‘மூக பஞ்சசதீ’, ஆர்யா சதகம், ச்லோ.49 )

கோவின் மலமும் பரிசுத்தம்!

31

32

எதிரிடையாகத் தோன்றுகிறவையும் பசுவிடத்தில் ஒன்று சேர்கின்றன. ரக்த ஸமானமான அதன் க்ஷீரம் புத்தியைக் கெடுப்பதற்குப் பதில் சுத்தப்படுத்துவதைச் சொன்னேன்; உடம்புக்கு சக்தியைக் கொடுப்பதே உள்ளத்துக்கும் சுத்தி தருவதைச் சொன்னேன். இதைவிடவும் எதிரிடையான இன்னொன்று, அதனுடைய கழிவுப் பொருளான கோமயம் என்கிற சாணமும் பரிசுத்தப்படுத்துவதுதான். அது உடம்பு, உள்ளம் இரண்டையும் சுத்தி செய்வதாக இருக்கிறது. கழிவுப் பொருளான மலம்தான் பொதுவில் மிகவும் அசுத்தமானதாக இருப்பது; நோய் நொடிகளைப் பரப்புவது; பரம துர்கந்தமாகவும் இருப்பது. அதை உடனேயே தேய்த்து அலம்பி சுத்தம் செய்வோம். ஆனால் கோவின் மலமோ மற்ற மலங்களையும், ஏனைய அசுத்தங்களையும் போக்குவதாக இருக்கிறது; நோய்க்கிருமிகளை அழிப்பதாக இருக்கிறது. அது துர்கந்தமும் வீசுவதில்லை. அதற்குப் பவித்ரமான, ஆரோக்யமான ஒரு தினுஸு மணம் இருக்கிறது.

மற்ற பிராணிகளின் மலம் புனிதத்தன்மையைக் கெடுத்து அசுத்தி செய்வதாயிருக்க, கோமயம் மட்டும் அசுத்தியை நீக்கிப் புனிதம் செய்வதாக இருக்கிறது. சாப்பிட்ட உச்சிஷ்டம் -– எச்சில் என்பது -– ஸுகாதாரப்படியும் அசுத்தம்; சாஸ்த்ரப்படியும் மடித்தப்பானது. அதன் அசுசியைப் போக்கிப் புனிதப் படுத்துவது கோமயம். அதனால்தான் எச்சிலிடுவதற்கு கோமயத்தை உபயோகிப்பது. பரம சுத்தத்தை க்ருஹத்துக்கு வரவழைப்பதற்காகவே, ஆரோக்யலக்ஷ்மியையும் ஸௌமங்கல்ய லக்ஷ்மியையும் நம் க்ருஹத்தில் குடிகொள்ளப் பண்ணுவதற்காக வாசலில் கோலம் போடும் இடத்தில் சாணம் தெளிப்பதும், வீட்டைச் சாணியால் மெழுகுவதும். இப்போது பாஷனின் பெயரில் இந்தப் பழக்கங்கள் எல்லாம் போய், எங்கே பார்த்தாலும் infection, pollution என்று ஆகியிருக்கிறது.

கோமயம் எவ்வளவு புனிதமாக நினைக்கப்படுகிறது என்பதற்கு அநேகச் சான்றுகள் உண்டு. உதாரணத்துக்கு ஒன்று சொல்கிறேன். ஸந்நியாசிக்கு அக்னி ஸம்பந்தம் கூடாது என்ற விதியை ரொம்பவும் கண்டிப்பாகப் பின்பற்றுகிற ஸாதுக்கள் உண்டு. அவர்கள் அக்னி மூட்டிச் சமைத்த ஆஹாரம் எதையும் புஜிக்க மாட்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒரு பிரிவினர் விறகு, கரி மூட்டாமல் முழுக்கவும் பசுஞ்சாணி விரட்டியிலேயே அக்னி மூட்டி அதிலே சமைத்ததென்றால் அப்போது தோஷமில்லை என்று அதை புஜிக்கிற வழக்கத்தைக் கைக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பசுவுக்கு இருக்கப்பட்ட புனிதத்தன்மையால்தான் இப்படி அதன் மலத்துக்குங்கூடப் பெருமை இருக்கிறது.

போபால் உதாரணம்

33

ஸ்த்ரக் குடுக்கைகள்தான் கோமயம் சுத்தீகரணம் பண்ணுகிறதென்று அறியாத்தனத்தின் பேரிலும் குருட்டு நம்பிக்கையின் பேரிலும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றே முன்பெல்லாம் படிப்பாளிகள் என்கப்படுகிறவர்கள் எண்ணி வந்தனர். ஆனால் இப்போது ஸயன்டிஃபிக்காக -– விஞ்ஞான பூர்வமாகவே -– பசுஞ்சாணத்தின் சுத்தீகரண சக்தியை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாஸ்திக ருஷ்யாவின் விஞ்ஞானிகளே வரட்டிப் புகை மிகவும் சக்தியுள்ள disinfectant, anti-pollutant என்று பரிசோதனைகள் மூலம் கண்டுபிடித்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

 ஸமீபத்தில்* ரொம்பவும் ஆச்சர்யமாக ஒன்று ந்யூஸ் பேப்பரிலேயே பெரிசாகப் போட்டு வந்ததைப் பார்த்தோம் -– போபாலில் நடந்த பயங்கரமான ‘காஸ் லீக்கேஜ்’ விபத்தில் ஊர் பூராவும் ஜனங்களும் மிருகங்களும் ப்ராணன் போயும், ப்ரஜ்ஞா பங்கமாயும் பலவிதமான ரோகங்களுக்கு ஆளாகியும் சாய்ந்த போதிலும் அக்னிஹோத்ரப் புகை சூழ்ந்திருந்த ஒரு க்ருஹத்தில் மட்டும் ஹானியும் ஏற்படாமல் ஸ்வஸ்தமாக இருந்தார்கள் என்று ந்யூஸ் படித்தோம்.

ஆனால் இந்த இடத்தில் கோமயத்துக்கு மட்டுமே முழு ‘க்ரெடிட்’டும் தருவது ஸரியல்ல. சாணம் ஒரு சிறந்த விஷநாசினிதான் என்றால்கூட இங்கே அந்த சாணத்தை உபயோகித்துப் பண்ணிய அக்னிஹோத்ரம் என்ற மந்த்ர பூர்வமான வைதிக கர்மாவுக்கே முக்யம். கோமயத்தின் வீர்யம் மாத்திரமில்லாமல், அதைவிட அதிகமாக மந்த்ர வீர்யமே விஷவாயுவை முறித்திருக்கும். ஆனாலும் மந்த்ரத்தை வெறும் ஜபமாக மாத்திரம் செய்யாமல் யஜ்ஞம் என்கிற கிரியையோடு சேர்த்து வைத்திருக்கும்போது அந்த யஜ்ஞத்தில் சாஸ்த்ரோக்தமாக உபயோகிக்கப்படும் த்ரவ்யங்கள் [திரவியங்கள்] உபகரணங்கள் ஆகியவற்றின் வீர்யசக்தியும் மந்த்ர சக்தியோடு சேர்ந்தே பூர்ண பலனை உண்டாக்குகிறது. அப்படிப் பார்த்தால் விஷவாயுவைப் போக்கியதில் கோமயத்துக்கும் நிச்சயமாக ஒரு பங்கு உண்டு என்றே ஆகும்.

கோமயத்துக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் இருக்கப்பட்ட சுத்திகரண சக்தி அதோடு நின்றுவிடாமல், அது யஜ்ஞத்தில் ப்ரயோஜனமாகிறபோது அதுவே மந்த்ர சக்தியை ரக்ஷித்துக் கொடுத்து, அந்த மந்த்ர சக்திக்கு மேலும் உரமூட்டிக் கொடுப்பதே அதன் விசேஷம்; வைதிகமான விசேஷம். யஜ்ஞத்தில் எந்த சுத்திகரண த்ரவ்யத்தை வேண்டுமானாலும் சேர்க்கலாம் என்று இல்லாமல் இந்த ஒன்றைத்தான் சேர்க்க வேண்டும் என்றுதானே இருக்கிறது? (*இப்பகுதி 1984-ல் கூறியது.)

பஞ்சகவ்யம்

34

லௌகிகமாக வெளி அசுத்தியைப் போக்குவதை விட முக்யம், வைதிகமாக அது உள் அசுத்தியையும் போக்குவதே. மற்ற ஜந்துக்கள் விஷயத்தில் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு அலம்பித் தள்ள வேண்டியதாக இருக்கிற மலத்தையே அது கோவிடமிருந்து கோமயமாக வருகிறபோது நம்முடைய உள்ளழுக்கைப் போக்கிக் கொள்வதற்காக நாம் உட்கொள்ளும் பஞ்ச கவ்யத்தில் ஒரு வஸ்துவாகச் சேர்க்கும்படி சாஸ்திரத்தில் விதித்திருக்கிறது.

‘பஞ்சகவ்யம்’ என்றால் என்ன? ‘கவ்யம்’ [gavyam] என்றால் கோஸம்பந்தப்பட்டது. அப்படிப்பட்ட ஐந்து சேர்ந்ததே பஞ்சகவ்யம். அதில் மூன்று -– பாலும், பாலிலிருந்து பெறுகிற தயிரும், நெய்யுமாகும். பாக்கி இரண்டு? இங்கேதான் எதிரிடையானவையும் வருகின்றன. கோமயமும், கோமூத்திரமும்தான் அந்தப் பாக்கி இரண்டு. பால், தயிர், நெய், கோமூத்திரம், கோமயம் என்ற ஐந்தையும் கலந்து செய்வது பஞ்ச கவ்யம். க்ஷீரம், ததி, ததா சாஜ்யம், மூத்ரம், கோமயம் ஏவ  என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட விழுப்பு, தீட்டுகளைப் போக்குகிற புண்யாஹவாசன கர்மாவில் ‘பஞ்சகவ்ய ப்ராசனம்’ என்பதாக இந்த ஐந்தையும் சேர்த்த ஒன்றைக் கொடுப்பார்கள். அதை உட்கொள்ள வேண்டும்.

வெளியிலே விழுப்பு போய் மடியாவது என்ற சுத்திகரணம் பஞ்சகவ்யத்தினால் நடக்கிறது என்றாலும் அதுவே அதன் முக்ய ப்ரயோஜனம் இல்லை. அதனுடைய முக்ய ப்ரயோஜனம் இதைவிடப் பெரிய சுத்திகரணமாக, நமக்கு உள்ளழுக்கை உண்டாக்கிய பூர்வ கர்ம பாபத்தையே போக்குவதுதான். ஸாதாரண விஷயமில்லை. நம்முடைய கஷ்டங்கள், ஜன்மாக்கள் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் பாபகர்மாக்கள் தான். அவையே நசிப்பது என்றால் எவ்வளவு பெரிய விஷயம்? அதற்குப் பசு தருகிற ஐந்து வஸ்துக்கள் உதவுகின்றன என்றால் பசுவைப் போன்ற பரம உபகாரி நமக்கு எவருண்டு?

சரீர சுத்தியோடேயே, சித்தத்துக்குப் பரம அசுத்தியை உண்டாக்கும். பாபமாகிற அசுத்தத்தையும் நிவர்த்தித்துக் கொள்ளப் பஞ்ச கவ்யம் உதவுகிறது. சித்தத்துக்கு ஏற்பட்ட பாப அசுத்தியே சரீரத்தில் தோலிலிருந்து ஆரம்பித்து எலும்புக் குருத்து வரையில் பலவித வியாதிகளாகப் பரவுகிறது. இந்த வெளி வியாதி உள் வியாதி இரண்டையும் சுட்டெரிக்கவே பஞ்சகவ்ய ப்ராசனம். ‘ஒரு கட்டையை அக்னி பஸ்மம் பண்ணுகிறாற்போல நான் உட்கொள்ளும் இந்தப் பஞ்சகவ்யம் சர்மத்திலிருந்து [தோலிலிருந்து] அஸ்தி [எலும்பு] வரை என் தேஹத்தில் ஊடுருவியுள்ள பாபத்தை பஸ்மம் பண்ணட்டும்’ என்றே பஞ்சகவ்ய ப்ராசனத்தின் [உட்கொள்தலின்] போது சொல்லும்படி சாஸ்த்ரத்தில் விதித்திருக்கிறது:

யத் த்வக்அஸ்தி கதம் பாபம் தேஹே திஷ்டதி மாமகே |
ப்ராசனம் பஞ்சகவ்யஸ்ய தஹத்வாக்நிவேந்தனம் ||

தஹது அக்நி: இவ இந்தனம்’ என்பதே ஸந்தியில் ‘தஹத்வாக்நிரிவேந்தனம்’ என்று ஆகியிருக்கிறது. ‘இந்தனம்’ என்றால் ‘விறகு’. விறகை நெருப்பு எரிக்கிற மாதிரிப் பாபத்தைப் பஞ்ச கவ்யம் எரித்துவிடட்டும் என்று அர்த்தம்.

கோவிலிருந்து கிடைக்கும் பாலிலிருந்து சாணி வரையில் எல்லாமும் நம் வியாதிகளைப் போக்கிப் புஷ்டியும் தருகின்றன; பாபத்தைப் போக்கி ஆத்மாவைக் கடைத்தேற்றவும் செய்கின்றன.   நாட்டுபசு பால், தயிர், மோர், வெண்ணெய், நெய் ஆகிய இந்த எல்லாவற்றுக்கும் இருக்கிற நாலு சிறப்புக்கள்; ஒன்று, அவை வாய்க்கு ருசியாக இருக்கின்றன; இரண்டு, உடம்புக்குப் புஷ்டி அளிக்கின்றன; மூன்று, ஆஹாரமாக இருப்பதோடு மருந்தாகவும் இருக்கின்றன; நாலு, வைதிக ப்ரயோஜனம் உடையவையாக இருந்துகொண்டு பாபத்தைப் போக்கி ஆத்மாவை ரக்ஷித்துக் கொடுக்கின்றன.

வைத்தியத்திலும் வாத்தியத்திலும்

35

36

இந்த வஸ்துக்களோடு, பசுவிடம் எதுவுமே மட்டமாக இல்லாமல், உத்தமமானதாக இருப்பதால் கோமயமும் கோமூத்திரமுங்கூட மருந்தாக இருக்கின்றன. முன்னைவிட இப்போது புதிது புதிதாக வியாதிகள் முளைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் குழந்தைகளுக்கு வயிற்றில் கட்டி விழுவதை மட்டும் தக்கத் தடுப்பு மருந்துகளால் –- preventive medicines என்கிறவற்றால் -– நன்றாகக் குறைத்திருக்கிறார்களென்பது தெரிகிறது. கட்டி விழுந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் அதற்கான மருந்துகளில் கோமூத்ரம் ப்ரதானமான ஸ்தானம் பெற்றிருந்தது.

பஞ்சகவ்யம் மேல் தோலிலிருந்து உள்ளெலும்புவரை நோய்களை நீக்குவதாக வைதிகமான புண்யாஹவாசனத்தில் சொல்லியிருப்பதற்கேற்கவே லௌகிகமான வைத்ய சாஸ்த்ரத்திலும் சொல்லி அப்படியே மருந்தாக அது ப்ரத்யக்ஷ பலன் தருவதையும் பார்க்கிறோம். நம்முடைய ஆயுர்வேத வைத்ய சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லியிருப்பதையே மேல் நாட்டாரின் அல்லோபதி மெடிகல் ஸிஸ்டத்திலும் ஆதரித்துச் சொல்கிறார்களென்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சர்ம வியாதியான [தோல் நோயான] குஷ்டம் ஸ்வஸ்தமடையப் பால் ஸஹாயம் செய்யும் என்று மேல் நாட்டு வைத்ய நிபுணரொருவர் சொல்லியிருக்கிறார். எலும்பை பலப்படுத்தும் கால்ஷியம் பாலில் இருப்பதும் தெரிந்ததே.

ஆயுர்வேத மருந்துகளில் பலவற்றுக்கு, அவற்றோடு சேர்த்துச் சாப்பிட வேண்டிய ‘அநுபானம்’ என்பதாகப் பாலையே சொல்லியிருக்கிறது. பாலிலிருந்தே பெறுகிற தயிர்-மோர்-வெண்ணெய்-நெய் ஆகியனவும் புஷ்டியைத் தருகிறவையாயும், ஒவ்வொரு வியாதிக்கு மருந்தாகவும் இருப்பவையாகும். ஸங்கீதத்திலும் கோ ப்ரயோஜனப்படுகிறது. அடித்துச் சப்தம் எழுப்புகிற மத்தள-பேரிகை போன்ற சர்ம வாத்யங்களில் மாட்டுத் தோல் ப்ரயோஜனமாகிறது.

பசுவை வதைப்பது தாயைக் கொல்வது போன்றது

37

இங்கே முக்யமாகக் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்: இப்படிச் சொன்னது தானாகவே இயற்கை மரணம் அடைந்த கோவைக் குறித்ததுதான். கோஹத்தி -– பசு வதை –- என்பது ஸ்வப்னத்திலும் நினைக்கக்கூடாத மஹா பாபம்; படு பாதகம் என்பது. வதை வரையில் போக வேண்டாம்; அதற்கு ஒரு சின்ன ஹிம்ஸை விளைவித்தால்கூடப் பாபமாகும். கோவை மாதா என்றே அல்லவா பார்த்தோம்? அதனால் கோஹத்தி என்பது ப்ராயச்சித்தமேயில்லாத மாத்ருஹத்திக்கு ஸமானமான மஹா பெரிய தோஷமாகும். அதை முக்யமாக எடுத்துச் சொல்வதற்காகத்தான் கோவைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்ததே.

கறக்கிற மட்டும் ஒட்டக் கறந்து குடித்துவிட்டு, அல்லது அந்தப் பாலை விற்றுப் பணம் பண்ணிவிட்டு, கறவை நின்று போன பிறகு கோவுக்குத் தீனி போட்டு ரக்ஷித்து என்ன ப்ரயோஜனம் என்கிற எண்ணத்தில் அதை இறைச்சிக் கூடத்துக்கும் கசாப்புக் கடைக்கும் அனுப்புவதென்பது நம்மைப் பெற்ற தாயார் வயஸாகி வேலை செய்ய முடியாமல் ஆனவுடன் அவளைக் கொலை செய்தால் எப்படியோ அப்படித்தான். கோ மாம்ஸம் தாய் மாம்ஸத்துக்கு ஸமானமே.

தானாக மரித்த கோவின் சர்மத்தைத்தான் ஸங்கீத வாத்யங்களுக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஏனென்றால் ஸங்கீதம் தெய்வ பரமானதாக இருக்கிறதனால், ஸ்வாமி கோவிலிலேயே வாத்யங்கள் வாசிக்க வேண்டித்தானே இருக்கிறது? ஆனால் அதற்காக உயிருள்ள கோவை உபயோகமில்லை என்பதற்காக வதைத்துத் தோலை உரிப்பது என்றால் அதை ஸ்வாமி க்ஷமிக்கவே மாட்டார்.

அதேபோலத்தான் கோவின் வயிற்றுக்குள்ளிருந்து எடுக்கும் கோரோசனையும் ஸ்வாமிக்கே கந்த உபசாரத்தில் சேர்க்கக்கூடிய வாசனை த்ரவ்யமாக அது இருப்பது வாஸ்தவம். அதோடு மருந்துச் சரக்காகவும் இருக்கிறது. அப்படியிருந்தாலும், அதற்காக கோவை வதைப்பது நியாயமாகாது; கொஞ்சங்கூட நியாயமே ஆகாது. இயற்கை மரணம் என்று ஒன்று எந்த ஜீவனுக்கும் உண்டல்லவா? அப்படி மரித்த கோவிலிருந்து சர்மமோ, கோரோசனையோ பெறவேண்டும்.

கோ ச்ருங்கமும் விசேஷமே

38

கோ பரம புனிதமானதாக இருப்பதால் அதன் உடம்புக்குள்ளிருந்து எடுக்கிற கோரோசனையும் ஈச்வரார்ப்பணம் ஆவதற்குத் தக்கதாக இருக்கிறது. நடராஜாவாக ஆடும் ஈச்வர ஸந்நிதியில் நந்திகேச்வரரே ம்ருதங்கம் வாசிப்பது பல பேருக்குத் தெரிந்த விஷயம். அதைவிடவும் விசேஷமாக ஒன்று. ’கோ ச்ருங்கம்’ என்கிற மாட்டுக் கொம்பின் வழியாகப் பரமேச்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்வதை விசேஷமானதாகச் சொல்லியிருக்கிறது. ருத்ர-சமகங்கள் ஒரு ஆவ்ருத்தி சொல்கிற காலத்துக்கு கோ ச்ருங்க த்வாரம் வழியாக சிவலிங்கத்துக்கு க்ஷீராபிஷேகம் [பாலபிஷேகம்] செய்வது மஹா புண்யம். காளை மாட்டின் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பவருக்கு கோச்ருங்கத்தால் பசும்பால் அபிஷேகம் பொருத்தந்தானே?

பெண் பசு பால் என்ற உணவை நேராகத் தருகிறது என்றால் காளை மாடுதான் முக்யமாக உழவில் உழைத்து பயிர் பச்சை மூலம் உணவு தருகிறது. இப்படி மாட்டு ஜாதியே மநுஷ்ய ஜாதியின் வயிற்றுக்குப் போடும் பரமோபகாரத்தைப் பண்ணுவதாக இருக்கிறது. அதனிடம் நாம் அளவில்லாத நன்றியும் பக்தியும் காட்ட வேண்டும். அதற்குச் சின்ன ஹானி செய்தாலும் தெய்வாபராதமாக, தெய்வக் குற்றமாக நினைக்க வேண்டும். கொம்பு வழியாக அபிஷேகம் என்பதோடு பஞ்சகவ்ய வஸ்துக்களான ஐந்துமே ஸ்வாமிக்கு அபிஷேகமாகின்றன.

நெய்யபிஷேகம்

39

ஐந்தில் நமக்குத் தெரிந்தது பாலபிஷேகம் மட்டுமே. அடுத்தபடியாகத் தயிரபிஷேகம். நெய்யபிஷேகம் நாம் அதிகம் கேள்விப்பட்டதில்லை. மலையாளம் திருச்சூரில் நெய்யபிஷேகம்தான். ஹிமயமலை பனிப் பாளம் மாதிரி அங்கே லிங்கத்துக்கு நிறைய நெய்யபிஷேகம் செய்திருக்கும். எத்தனை காலம் ஆனாலும் அந்த நெய் கெடுவதில்லை என்பதோடு எத்தனைக்கெத்தனை பழசோ அத்தனைக்கு அந்த நெய் ஒளஷதமாக இருக்கிறது. மலையாள வைத்யர்கள் ‘புராதன க்ருதம்’ என்று அந்தப் பழைய நெய்யையே மருந்தாகக் கொடுப்பது வழக்கம்.

மலையாள தேசம் வரையில் போகவேண்டாம். நம் திருவையாற்றுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற தில்லை ஸ்தானத்திலும் ஸ்வாமி பெயர் ‘நெய்யாடியப்பர்’ என்றே இருப்பதிலிருந்து அங்கும் ஸ்வாமி நெய்யால் அபிஷேகம் பெற்றவர் என்றே தெரிகிறது. அந்த ஸ்தலத்தின் பெயரே ‘திருநெய் ஸ்நானம்’ என்றுதான் ஆதியில் இருந்து அது தமிழ்வழக்குப் படி அப்பர், ஸம்பந்தர் தேவாரங்களில் ‘திருநெய்த்தானம்’ என்று வந்து, ‘திருநெய்த்தானம்’ என்பதுதான் பொது ஜனங்கள் பேச்சில் ‘தில்லைஸ்தானம்’ என்று ஏதோ சிதம்பர ஸம்பந்தம் உள்ள மாதிரி ஆகியிருக்கிறது!

பால், தயிர், நெய் தவிரப் பஞ்ச கவ்யத்திலுள்ள கோ மூத்ரத்தாலோ, கோமயத்தாலோ தனித்தனியே அபிஷேகம் செய்கிற வழக்கம் இல்லை. ஆனால் ஐந்தையும் கலந்த பஞ்சகவ்யத்தால் அபிஷேகம் செய்வது விசேஷம். அப்படி ஈச்வரார்ப்பணமாவதுதான் பசுக் குலத்துக்கே பெருமை சேர்ப்பது என்று அப்பர் ஸ்வாமிகள் பாடியிருக்கிறார்: ஆவினுக்(கு) அருங்கலம் அரன் அஞ்சாடுதல்* ’ஆ’ என்றால் பசு. ‘அஞ்சாடுதல்’ என்பது பஞ்சகவ்யத்தில் நீராடுவது; அதாவது பஞ்ச கவ்யத்தால் அபிஷேகம் பெறுவது. ( *சொற்றுணை வேதியன் எனத் தொடங்கும் ‘நமசிவாயப் பதிகம்’.)

திருநீறு

40

அபிஷேகப்ரியனான, பரமேச்வரன் விபூதி ப்ரியனும் ஆவான். ‘காடுடைய சுடலைப் பொடி பூசி’ என்று தேவாரத்தின் முதல் பாட்டிலேயே ஞான ஸம்பந்தக் குழந்தை சொல்லியிருக்கிற மாதிரி, ஸ்வாமி இட்டுக் கொள்வது ச்மசான [மயான]த்தில் சவங்களை எரித்துப் பெறுகிற பஸ்மாவே. ஆனாலும் நாம் விபூதி தயாரித்து அவனுக்கும் இட்டுவிட்டு, அபிஷேகங்கூடப் பண்ணி, நமக்கும் இட்டுக் கொள்கிறோமே, அது எங்கேயிருந்து வருகிறது? கோமய உருண்டைகளைப் புடம் போட்டுத்தான் விபூதி பண்ணுவது. விபூதியைவிடப் பவித்ரமாக ஒன்று கிடையாது. ஸம்பந்த மூர்த்தி ஸ்வாமிகளின் ‘மந்திரமாவது நீறு’ என்ற திருநீற்றுப் பதிகத்தைப் பார்த்தால் போதும், அந்தத் திருநீற்றுக்கு என்னவெல்லாம் மஹிமை இருக்கிறதென்று தெரியும்.

பஸ்மஜாபாலோபநிஷத்’ என்றே இருக்கிற உபநிஷத்தில் பரமேச்வரனே கோமயத்திலிருந்து எப்படி விபூதி செய்வது என்று விளக்கமாகச் சொல்லி, அது ஸர்வ பாபங்களையும் போக்கி மோக்ஷம் தருவது என்று சொல்வதாக இருக்கிறது. கோவின் மலத்துக்கே அப்படிப்பட்ட நிர்மல சக்தி இருக்கிறது. வெளி மலம், கச்மலம் -– ‘கசுமாலம்’ என்று நாட்டு ஜனங்களும் சொல்வதைப் போக்குவதோடு அணு, கர்ம, மாயா மலங்களையும் சேதிப்பதாக கோமயத்திலிருந்து பெறுகிற விபூதி இருக்கிறது. யஜ்ஞத்தில் நீற்று விழுகிற ஹோம பஸ்மாவை வைஷ்ணவர்களும் மந்த்ர பூர்வமாக தரித்துக் கொள்வார்கள்; அதில் ஸமித்துச் சாம்பலோடு கோமயத்தாலான வரட்டியின் சாம்பலும் கலந்திருக்கும். சுத்தம் செய்து கொள்வதற்கு இரண்டு வழி; ஒன்று ஸ்நானம் பண்ணுவது, இன்னொன்று விபூதி அணிந்து கொள்வது. ஸ்நானம் செய்வதை ‘நீராடுதல்’ என்றும் விபூதி தாரணத்தை ‘நீறாடுதல்’ என்றும் சொல்லுவார்கள். ஸ்வாமிக்கு நீறாட்டலையே நீராட்டலாகி விபூதி அபிஷேகமும் செய்கிறோம். அது அடிப்படையில் கோமயாபிஷேகந்தான்.

பாலாபிஷேகம் அல்ல; பாலபிஷேகம்

41

ஒன்று கவனிக்க வேண்டும். ‘சந்தனாபிஷேகம்’ ‘க்ஷீராபிஷேகம்’ என்கிற மாதிரியே பல பேர் ‘பாலாபிஷேகம்’ என்கிறார்கள். அது தப்பு. ‘பாபிஷேகம்’ என்று ‘ல’வைக் குறிலாகவே சொல்ல வேண்டும். ‘சந்தன’ ‘க்ஷீர’ என்ற வார்த்தைகள் ‘அ’காரத்தில் முடிவதால், அவற்றோடு ‘அபிஷேகம்’ என்று ‘அ’காரத்தில் ஆரம்பிக்கும் வார்த்தையைச் சேர்க்கும்போது இரண்டு குறில் ‘அ’காரங்கள் சேர்ந்து ஒரு நெடில் ‘ஆ’காரமாகி,

 ‘சந்தனாபிஷேகம்’, ‘க்ஷீராபிஷேகம்’ என்ற கூட்டு வார்த்தைகள் உண்டாகின்றன. ‘பால்’ என்கிற வார்த்தை ‘அ’காரத்தில் முடியாமல் ‘ல்’ என்ற ஒற்றெழுத்துடன் முடிகிறது. அதோடு ‘அபிஷேகம்’ சேரும்போது, ல் + அ என்பது [குறிலான] ‘ல’ ஆகத்தான் வருமாதலால் ‘பாபிஷேகம்’ என்று தான் ஆகும். தேன் + அபிஷேகமும் இப்படியேதான் – ‘தேபிஷேகம்’ ஆகுமே தவிர ‘தேனாபிஷேகம்’ இல்லை.

இதே மாதிரிதான் ‘ஷடாக்ஷரம்’ என்பதும் தப்பு. ஷக்ஷரம் தான் சரி. பஞ்ச + அக்ஷரம் – பஞ்சாக்ஷரம்; அஷ்ட + அக்ஷரம் – அஷ்டாக்ஷரம் என்கிற மாதிரி இல்லாமல் ஷட் + அக்ஷரம் என்றே இருப்பதால் ஷக்ஷரம் என்றே ஆகும்…….

கோவின் மலமும் பவித்ரமானதாக இருக்கிற மாதிரியே அதன் குளம்படிப் புழுதியும் பவித்ரமானதாகும்.  ஸாதாரணமாகக் கால் புழுதி என்றால் அது துச்சமானது. அதையே தெய்வத்திடம், தெய்வ ஸமதையான மஹான்களிடம் பாததூளி என்று போற்றி ஏற்றுக் கொள்கிறோம். கோதூளியும் அப்படியே. ஸாயங்காலத்தில் கோக்கள் மந்தையாக மேய்ந்து முடிந்து கொட்டிலுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும்போது அவற்றின் குளம்படியிலிருந்து பெரிசாகப் புழுதிப் படலம் கிளம்பும். அந்தப் புழுதி உடம்பு முழுவதும் படும்படி நின்றால் அதை புண்ய தீர்த்த ஸ்நானத்துக்கு மேலாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

புழுதி போவதற்கு ஸ்நானம் செய்வதுதான் வழக்கம் என்றாலும் இங்கேயோ புழுதியே புண்யஸ்நானமாக இருக்கிறது! பாலக்ருஷ்ணனே அப்படிப் புழுதியில் திளைத்தாடினான் – ’கோதூளி தூஸரித’னாக இருந்தான் என்று வர்ணித்திருக்கிறது. எப்பொழுதும் அப்படிப் புழுதி படிந்திருப்பதே அவனுக்கு ஒரு ஸௌபாக்ய சோபையை உண்டாக்கிற்று — ‘சச்வத் கோகுர நிர்தூதோத்தததூளீதூஸர ஸௌபாக்யம்’ -– என்று ஆசார்யாளே பாடியிருக்கிறார்.* அப்படிப் பசு மந்தை புழுதி எழுப்பிக் கொண்டு கொட்டில் திரும்புகிற ஸாயங்காலத்தையே ‘கோதூளி லக்னம்’ என்று விசேஷித்துச் சொல்லியிருக்கிறது. கோமாதா, பூமாதா என்று இரண்டு சொன்னதில் பூமாதா தன் புழுதியையே கோமாதாவின் குளம்படியிலிருந்து பெற்று தனக்கும் அபிஷேகம் செய்து கொள்கிறாள். ( *கோவிந்தாஷ்டகம், 5)

தொடரும்………..

 

 

 

 

 

” கோமாதா ” பாகம் – 1

c1

ஸெளர பேய்ய: ஸர்வ ஹிதா:
பவித்ரா: புண்யராஸய:!
ப்ரதிக்ருண்ணம்த்விமம் க்ராஸம்
காவஸ்த்ரைலோக்ய மாதர:!!

பொருள்: காமதேனு வம்சத்தை சேர்ந்தவளே ! எல்லோருக்கும் நன்மை அருள்பவளே ! தூய்மையானவளே! புண்ணிய வடிவானவளே ! மூவுலகத்திற்கும் தாயாகத் திகழ்பவளே ! இந்தப் புல்லைப் பெற்றுக் கொள்வாயாக.

காமதேனு ஒரு தேவ லோகப்பசு. சகல தேவர்களும் தேவதைகளும் காமதேனுவில் அடக்கம்.வட இந்தியாவில் இந்தப் பூஜை மிகப் பிரசித்தம்.

எனவே,காமதேனுவைப் பூஜிக்கிறவர்கள் தங்களது மனவிருப்பங்கள் நிறைவேறப் பெறுவார்கள் என்று மந்திரம் சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

பகவத்கீதையில் கூட ஸ்ரீ கிருஷ்ண பகவான் நான் பசுக்களில் காமதேனுவாக இருக்கிறேன் என்று கூறுகிறார்“.

காமதேனுவின் கன்றின் பெயர் நந்தினி. காமதேனுவைப்  போலவே அதன் கன்றும் புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது. எப்பொழுதும் காமதேனுவுடன் அதன் கன்று இருக்கும் படி உள்ள படம் அல்லது விக்கிரகம் வைத்தே பூஜிக்க வேண்டும்.

தேவர்கள் தலைவன் இந்திரன் கீழ்க்கண்ட மந்திரங்களைக் கொண்டு காமதேனுவைப் பூஜித்துப் பலன் பெற்றிருக்கிறார்.

காமதேனு காயத்ரி மந்தரம்

ஓம் சுப காமாயை வித்மஹே
காம தத்ராயை ச தீமஹி
தன்னோ தேனு ப்ரசோதயாத்

காமதேனு அம்பிகா மந்தரம்

நமோ தேவ்யை மஹா தேவ்யை
சுரப்யை ச நமோ நமஹ
கவம் பீஜ ஸ்வரூபாய
நமஸ்தே ஜெகதம்பிகே

காமதேனு மூல மந்தரம்

ஓம் க்லீம் காமதுகே
அமோகே வரதே விச்சே
ஸ்புர ஸ்புர ஸ்ரீம்
பரஸ்ரீம் ஸ்ரீ காமதேனுவே நமோ நமஹ

c2

முப்பத்து முக்கோடி  தேவர்களும் முனிவர்களும் ஓருருவில் அடக்கம். அந்த உருவை வணங்கினாலே மும் மூர்த்திகளையும் தேவாதி தேவர்களையும் வணங்கியதாக அர்த்தம்.

ஆம் இப்படிப்பட்ட உருவம் கொண்டவள் யார்.? அனைவரும் வணங்கும் அவளின் சிறப்பென்ன? அன்னையைப் போன்ற முகமும் மனதும், பசுவைப் போன்ற உருவமும் அத்தோடு பறக்க இறக்கைகளும், அழகான மயில் தோகையும், இத்தனையும் ஒரே உடலிலா. ஆம் ஒரே இத்தனையையும் ஒரே உடலில் கொண்டவள்தான் அவள். ஆனால் கேட்டது அனைத்தையும் கொடுப்பாள். அதுவும் நன்மனம் கொண்ட தவசீலர்க்கே கொடுப்பாள். தெய்வீக விருந்து படைப்பாள்.

அவள் யார் ? எப்படித் தோன்றினாள் ? தெரிந்துகொள்ள நாம் பாற்கடலைக் கடையும்போது போகவேண்டும். கிட்டத்தட்டப் பதினெட்டாயிரத்து ஐநூறு நாட்கள். திருப்பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள் கடைந்தார்கள் தேவர்கள் ஒரு புறமும் அசுரர்கள் ஒருபுறமுமாக. மந்தார மலையை மத்தாகவும் வாசுகியைக் கயிறாகவும் கொண்டு கடைந்தார்கள்.

தேவர்கள் வால்புறமும் அசுரர்கள் தலைப்புறமுமாகக் கடைந்தபோது முதலில் ஆலகாலவிஷம் உருண்டு வெளி வந்தது. அது பட்டதும் தேவர்களும் அசுரர்களும் மயங்கும் நிலைக்கு வந்தார்கள். உடனே அதை தீனதயாளனாகிய சிவன் பருகி அனைவரையும் காத்தார். ஆனால் அவருக்கும் விஷத்தால் தீங்கு நேரா வண்ணம் பார்வதி அவரது கழுத்தைப் பிடித்ததால் அவ்விஷம் அவர் கண்டத்திலேயே தங்கிவிட்டது.

அதன்பின் பாற்கடலிலிருந்து பல அபூர்வ பொருட்கள் தோன்றின. சந்திரன், வாருணி, உச்சைஸ்ரவஸ் என்னும் குதிரை, ஐராவதம் என்னும் யானை, காமதேனு என்னும் பசு, பாரிஜாதமரம், கற்பகவிருட்சம், கௌஸ்துப மணி, குடை, மகர குழை, அப்ஸரஸ் கன்னிகைகள், சங்கு, லெக்ஷ்மி, ஜ்யேஷ்டா, தன்வந்திரி, விஷம், அமிர்தம், ஆகியன.

இதில் விஷம், ஜ்யேஷ்டா என்னும் சோம்பேறித்தனம், வாருணி ஆகிய தீயவற்றோடு நல்லன பயக்கும் கற்பகவிருட்சம், அமிர்தம், தன்வந்திரி, காமதேனு ஆகியோரும் கிடைத்தார்கள். இதில் காமதேனு இந்திரன் வசமாகியது.

அனைவருக்கும் படியளக்கும் காமதேனு கிடைத்தது இந்திரலோகத்துக்குக் கிடைத்த பெருவரம். புனிதம் மிக்க இவள் உடலில் அனைத்து தேவர்களும் வாசம் செய்ய விரும்பினார்கள். அனைவருக்கும் இடம் கொடுத்தாள். எனவே இவள் பரமேஸ்வரனுக்கும் தாய். ஆனாள். புராணங்கள் போற்றும் புனிதம் கொண்டவளானாள். அனைவரும் பூஜிக்கும் பெருமைக்குரியவளும் ஆனாள்.  

தெய்வீகப் பசுவான இவளை சுரபி என்றும் அழைப்பார்கள். அமுதசுரபி போன்றவள். இவளது குழந்தைகள் நந்தினி பட்டி ஆகிய பசுக்கள். அவைகளும் கேட்டதைக் கொடுப்பவையே.

வசிஷ்ட மகரிஷியின் ஆசிரமத்தில் பூஜைக்கான ஹோமதிரவியங்கள் கிடைப்பதில் தட்டுப்பாடு நேரிட அவர் இந்திரலோகத்துக்குச் சென்று இந்திரனிடம் பூஜாதிரவியங்கள் அளிக்க வேண்டி காமதேனுவைக் கேட்டுப் பெறுகிறார்.

அதன்பின் வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் தங்குதடையில்லாமல் ஹோமங்களும் வேள்விகளும் பூஜைகளும் உலக ஷேமத்துக்காக நடைபெற்று வருகின்றன. அவை மட்டுமல்ல பசித்தவர்க்குக் கேட்ட உணவு வகைகளும் அளிக்கிறாள் அவள். எல்லாம் அப்படியே சென்றால் அதன் சிறப்பு தெரியாது போய்விடுமல்லவா. காமதேனுவின் சிறப்பை இன்னும் அதிகமாக உலகறியச் செய்தவர் ஒரு மன்னர். அவர் பெயர் விஸ்வாமித்திரர்.

ஒரு முறை விசுவாமித்திரர் கானகத்தில் தனது படையுடன் வந்தபோது திசை தப்பி  வசிஷ்ட மகரிஷியின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தார். படையினருக்கோ பெரும்பசி. ஆனால் அங்கே ஆசிரமமும் வசிஷ்ட மகரிஷியும் சில முனிசிரேஷ்டர்களும் ஒரு கோமாதாவுமே இருந்தார்கள்.  

ஆனால் என்ன ஆச்சர்யம்.? அந்த ஒரே பசுவே ஹோமத் திரவியங்களைக் கொடுத்தது. குடம் குடமாக யாகத்துக்குப் பாலையும் நெய்யையும் அளித்தது. படை பட்டாளத்துக்கும் வசிஷ்ட மகரிஷி கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க அறுசுவை அடிசில் படைத்தது. அள்ள அள்ளக் குறையாமல் நிற்காமல் உணவு வகைகள் வந்துகொண்டே இருந்தன. அனைவரும் திருப்தியாக உண்டு பசியாறினர்.

இதைப் பார்த்ததும் மன்னன் விஸ்வாமித்திரர் மனதில் பொறாமை உருவானது. உயர்வான அந்தக் காமதேனு மன்னனான தன்னிடமே இருக்கவேண்டும் எனவும் ஹோம திரவியங்கள் பெற பத்தாயிரம் பசுக்களை அதற்கீடா அளிப்பதாகவும் வசிஷ்டரிடம் பேரம் பேசுகிறான்.

வசிஷ்டர் புன்னகைக்கிறார். ”கேட்டதைக்  கொடுக்கும் காமதேனு இருக்கும்போது அதற்கீடாக பத்தாயிரம் பசுக்கள் எதற்கு? “  என வினவுகிறார். விஸ்வாமித்திரருக்கோ கேட்டது கிடைக்காத கோபம். காமதேனுவைக் கட்டி இழுத்து வரும்படி வீரர்களுக்கு அதமக் கட்டளை இடுகிறார்.

காமதேனு வசிஷ்டரைப் பார்த்து இறைஞ்சுகிறது காப்பாற்றும்படி.. வசிஷ்டர் நிறைய வீரர்களை உருவாக்கும்படி காமதேனுவிற்கு உத்தரவிடுகிறார். அதன்படி அது உற்பத்தி செய்கிறது அந்தப் படைவீரர்கள் அனைவரும் விஸுவாமித்திர மன்னரின் படையுடன் மோதி காமதேனுவைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்.

இவ்வாறு கேட்டதெல்லாம் கொடுக்கும் பெருவரம் படைத்த காமதேனு வேறு யாருமல்ல நமது மனம்தான். எந்தக் காரியத்தையும் சிறப்பாகச் செய்யமுடியும் என நினைத்தால் முடியும். எந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் ஆழ்ந்து சிந்தித்து செயல்பட்டால் அந்தச் சிக்கலில் இருந்து விடுபடவும் நாம் நினைத்ததைப் பெறவும் நம் மனமென்னும் காமதேனு உதவி புரியும் என்பதே இக்கதை கூறும் கருத்து.

 (பசுவைப் பற்றிய ஒரு அழகாகன விளக்க உரை)         https://www.facebook.com/PasuPathukappuPadai/videos/655334057994962/?t=473

c3

( பசுவதை பற்றிய ஒரு ஆவேசமான உரை ) https://youtu.be/tS8THIx9JT4

c4

c5

தோட்டத்தில் மேயுது வெள்ளைப் பசு – அங்கே துள்ளி குதிக்குது கன்றுகுட்டி

அம்மா ! என்குது வெள்ளைப் பசு – உடன் அண்டையில் ஓடுது கன்றுக்குட்டி

நாவால் நக்குது வெள்ளைப் பசு – பாலை நன்றாய் குடிக்குது கன்றுகுட்டி

மோந்து நிற்குது வெள்ளைப் பசு – மடு முட்டிக் குடிக்குது கன்றுக்குட்டி

பசுவைக் கோமாதா என்று போற்றி வணங்கிப் பசுவைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று ஹிந்துக்கள் பல நூற்றாண்டுகளாகப் போராடி வருகிறார்கள். இஸ்லாமியர்களும், வெள்ளையர்களும் பாரதத்தில் நுழைவதற்கு முன் பாரத்தின் ஜனத்தொகை 25 கோடி ஆனால் கால்நடைகளின் ஜனத்தொகை இதைப் போன்று மூன்று பங்கு இருந்தது. பாரதம் விவசாயத்தை நம்பி இருந்து நாடு.  அதற்குக் கால்நடைகளின் உதவி பலவிதத்தில் பயன் உள்ளதாக இருந்தது.. கால்நடைகளின் கழிவுகளே இந்திய இயற்கை விவசாயத்தின் முதுகெலும்பு.. தப்பாமல் எல்லா நிலங்களிலும் மூன்று போக நெல் விளைந்தது. இஸ்லாமியர்கள் ஆட்சியில்கூட சில மன்னர்கள் பசுவதையை தடைசெய்துள்ளார்கள்.. குர்ரானின் படி அவர்கள் ஆடு, ஒட்டக மாமிசத்தை மட்டுமே உண்பார்கள். பின்னாட்களில் அவர்களும் மாட்டு மாமிசத்தை உண்ண ஆரம்பித்தார்கள். அதனால் சில இடங்களில் பசுவதை நடந்து வந்தது. பீஜப்பூர் தெருவில் பசுவை வெட்ட முனைந்த இஸ்லாமிய கசாப்புக் கடைக்காரன் கையை வெட்டி விழ்தியவன் 12 வயது சிறுவன் சிவாஜி. பசுவைக் கொல்ல வந்த சிங்கத்திற்குத் தன்னையே பலியாகத்தர முன்வந்தான் மன்னன் திலீபன். பசுவின் கன்றை கொன்தற்கு தன் மகனையே தேர்க்காலில் ஏற்றிக் கொன்றான் மனுநீதி சோழன். பசுவைப் பாதுகாக்க தங்கள் உயிரைத் தந்த குக்கே சீக்கியர்கள் என்று பசு பாதுகாப்பதற்கான பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லலாம்.

c6

முதல் முதலில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் தான் பசு வதை செய்வது விஸ்வரூபம் எடுத்தது. அதை ஆரம்பித்து வைத்தவன் ராபர்ட் கிளைவ்.  நம் நாட்டு விவசாய வளர்ச்சி, குருகுல கல்விமுறை, நமது பருத்தி துணிகளின் உயர்ந்த தரம் இவை எல்லாம் ஆங்கிலேயர்களின் கண்களை மிரளவைத்தது என்றால் மிகையாகாது. அவர்கள் இங்கே வந்தபொழுது இங்கிலாந்து இந்தியாவை விட ஏழ்மை நிலையில் இருந்தது. நாம் செய்யும் வெளிநாட்டு ஏற்றுமதியைக் கண்டும் வியந்து போயினர். இவை ஒவ்வொன்றாக ஒழித்துக்கட்டப் பல திட்டங்களைத் தீட்டினார்கள். 1760 ஆண்டு ராபர்ட் கிளைவ் கல்கத்தாவில் ஒரு நவீன பசுவதை கூடத்தை நிறுவினான். இது 30,000 பசுக்களை ஒரே நாளில் கொல்லக்கூடிய வசதி கொண்டது. பின் நாளில் இவன் போதைக்கு அடிமையாகி தன்னைதானே கத்தியால் குத்திக்கொண்டு செத்தான்.

c7

இப்படி ஆங்கில ஆட்சியில் தொடங்கிய பசுவதை கூடம் சுதந்திர ஆண்டிற்குள்  36,000 கூடங்களாக மாறியது. இதனால் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை 75 கோடியிலிருந்து 45 கோடியாகக் குறைந்து இன்று 5 கோடியாக மாறியுள்ளது. நாம் ஆங்கிலேயரால் ரசாயன எரு, பூச்சி கொல்லி, உரங்களுக்கு அடிமையானோம்.  இதனால் விளைச்சல் குன்றி, விவசாய பொருட்களின் தரம் குன்றி, தரிசு நிலங்களைத்தான் பெருக்கிக் கொண்டோம்.. தேசப்பற்று இல்லாத மொக்காலே கல்வி மூலம் பல படித்த மடையர்கள் உருவானார்கள். அவர்களால் சுதந்திரம் பெறுவது முதல் இன்று நாம் காணும் முட்டாள் தனமான மதச்சார்பின்மை கொள்கை, ஒன்று பட்ட தேசத்தையே எதிர்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளைப் பல படித்த இளைஞர்களிடமும், அரசியல் அல்லக்குகளிடமும் காணலாம். நமது நெசவு தொழிலை நசுக்குவதற்குப் பருத்தி ஆடையின் மேல் பல வரிகளைப் போட்டார்கள் , ஏற்றுமதியைத் தடை செய்தார்கள் – ஏன் பல நேர்த்தியான ஆடைகளை நெய்யக்கூடிய நெசவாளர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் கைவிரல்களை வெட்டினார்கள். பசுவதை போதாது என்று அதிக பால் உற்பத்தி (ஒயிட்) புரட்சி என்று சொல்லி மேலைநாட்டு கலப்பினங்களான ஜெர்சி பசு, முர்ரா – டெல்லி எருமை என்று ஆரம்பித்து இன்று சத்தில்லாத பல கலப்பினங்கள் பெருக்கிவிட்டன. மிஷின் கொண்டு கரப்பதால் அதனுடைய ரத்தமும் சேர்ந்து கரைவைச் சீகரத்திலேயே நின்றுவிடுகிறது. அதனால் பாலின் தரமும் உலக தரத்தில் இன்று இல்லை? இருக்கும் (Bos Taures ) ஓங்கோல் – காங்கேயம் பசுக்களையும் (கழுத்தை ஒட்டிய முதுகு உயர்ந்து முண்டாக இருக்கும்), நாட்டு எருமைகளையும் வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 2018 ஆண்டு அதுவும் பி.ஜே.பி. ஆட்சியில் இறைச்சி ஏற்றுமதியில் நமக்கு முதல் இடத்தைப் பிடித்து தந்துள்ளது. (நான்கு பில்லியன் – அதாவது 65,000 கோடி ரூபாய் ஏற்றுமதி.          

இப்படிப்பட்ட இந்த இறைச்சிக் கூடங்களினால் காற்றில் கரிமல வாயு 36 சதவிகிதம் கலக்கிறது என்று ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. தண்ணீர் செலவும் மிகவும் அதிகம். அந்தத் தண்ணீரை சுத்தம் செய்து உபயோகிப்பது அதைவிட செலவு அதிகம். அதனால் அந்தத் தண்ணீர் நல்ல தண்ணீருடன் கலந்து மாசு ஏற்படுத்துகிறது. இறைச்சி கழிவுகளை கண்ட இடத்தில் குவிப்பதால் வியாதிகள் பெருகுகின்றன. மாட்டின் தோலினால் செய்யப்படும் பொருள்களின் கழிவுகள் இதைவிட அதிக விஷத் தன்னையானது. அதனாலும் பூமி தண்ணீர் மாசு பட்டு நோய்கள் அதிகரிக்கிறது. பசுக்களையும் மற்ற விலங்குகளையும் கொல்லும் பொழுது அவற்றின் அழு குரலினால் ( Einstenian Pain Waves – EPW ) ஏற்படும் அதிர்வு நில நடுக்கங்களையும் , சுனாமியையும் ஏற்படுத்தும் என்று ஓர் ஆய்வில் சொல்லியுள்ளார்கள்.

c8

 x

c11

அசைவ உணவின் தீய விளைவுகள் –

  1. இன்று உலகில் 700 கோடி மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இவர்கள் வாரம் தோறும் சுமார் 200 கோடி உயிரினங்களைக் கொன்று தின்கிறார்கள்.
  2. இன்று உலகில் 60 கோடி சைவ உணவுக்காரர்கள் தான் உள்ளனர்.
  3. தெருமுனைகளில் விற்கப்படும் அசைவ உணவின் அசுத்திகளை சுட்டிக்காட்டினால் ”என் தட்டில் நான் என்ன சாப்பிட வேண்டும் என்று தீர்மானிக்க மற்றவர்களுக்கு உரிமை இல்லை என்று சொல்லுகிறார்கள்”
  4. உலகில் பல நாடுகளில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது. 10 சதவிகித மக்கள் மாமிச உணவைக் குறைத்து உண்டால் உலகின் 1 கோடி மக்களுக்கு ஒருவேளை வயிறார உணவு வழங்கமுடியும்.
  5. சைவ இந்தியா என்றோ அசைவ இந்தியாவாக மாறிவிட்டது. ஆண்களைவிடப் பெண்களே அசைவத்தை அதிகம் விரும்புகிறார்கள்.
  6. அன்று மாமிச உணவில் புரதமுத் அமீனோ அமிலங்களும் அதிகம் உள்ளது என்று சொன்ன விஞ்ஞானம் இன்று உடலுக்கு அமிலங்களால் அதிக தீமைதான் என்று அதுவே சொல்லுகிறது.
  7. அசைவ உணவுகளான சிக்கன, மட்டன் அதிகமாகச் சாப்பிடும்போது, செரிமானக் கோளாறு, மலச்சிக்கல், சீரற்ற இதயத் துடிப்பு, அதிக உடல் பருமன் போன்ற பல பிரச்சினைகள் ஏற்படும். இதயத்துக்குச் செல்லும் குழாயில் கொழுப்பு படியும். அதிக ரத்த அழுத்தம் ஏற்படும். பிராய்லர் சிக்கின் சாப்பிடுவதால் கல்லீரலில் பாதிப்பு ஏற்படும். பெண்குழந்தைகள் அதிக அளவில் எடுத்துக் கொண்டால், சிறு வயதிலேயே பருவம் எய்தும் நிலை உண்டாகும்.
  8. உணவில் காய்கறிகளை அதிகம் சேர்க்கும்போது, 4 அல்லது 5 மணி நேரத்துக்குள் செரித்துவிடும். ஆனால், அசைவு உணவு செரிமானம் அடைய சுமார் 3 நாட்கள் அதாவது 72 மணி நேரம் வரை ஆகும். எனவே, அசைவ உணவுகளை இரவு வேளையில் சாப்பிடக் கூடாது. செரிமானப் பிரச்சினையால் பித்தப்பையில் கல் உருவாகும்.
  9. சில ஆண்கள் மது அருந்திவிட்டு, அசைவ உணவுகளை எடுத்துக் கொள்வார்கள். இதனால், உடலில் கொழுப்பு சேர்ந்து, உயர் ரத்த அழுத்தத்தை உண்டாக்கும். மேலும் பக்கவாதம் ஏற்படவும் அதிக வாய்ப்பு உண்டு. குடலிலும் அதிக கொழுப்பு தங்கி, குடலின் இயக்கம் பாதிக்கப்படும். விளைவு, அதிக கோபம், எரிச்சல், நிதானமின்மை என அன்றாட செயல்களில் பாதிப்புகள் ஏற்படலாம்.
  10.  ஆண்மை குறைவு அல்லது பலம் இழந்த விந்தணுக்களால் பிறக்கும் குழுந்தை ஊனமாகவும் மந்த புத்தியுடனும் பிறக்கும் சாத்தியகூறுகள் அதிகம் காணலாம்.

nonveg

”கங்கையில் குளித்தாலும் சாத்திரம் படித்தாலும் வள்ளலாய் விளங்கினாலும் பொங்குறு புலால் புசிப்போன் நரகு அடைவன்” என்பது வள்ளலார் வாக்கு

அசைவ உணவும் இயற்கை மாற்றங்களும் – அருமையான உரை

 

பசுவைத் தெய்வமாக வணங்குவது ஹிந்து – சீக்கியர்- சைனர் – பௌத்தர்கள்  என்று இந்தியாவில் தோன்றிய அத்தினை மதங்களிலும் ஏற்கப்பட்ட ஒன்று. முதலில் சீக்கியர்கள்தான் போராடினார்கள் பின்பு ஆரியசமாஜின் தயானந்தர் ஒரு இயக்கமாகவே இதை ஆரம்பித்தார் அதைத் தொடர்ந்து திலகர் (கனேஷ் சதுர்த்தி – கோ ரஷ்சனை) இவற்றால் ஹிந்து ஒற்றுமை மேம்பட்டது – பசுவதை தீர்மானத்தை நாக்பூர் கூட்டத்தில் ஒரு சரத்தாக எடுத்துக்கொள்ள ஹெக்டேவர் வலியுறுத்தியதைக் காந்தி ஏற்க மறுத்ததால் அவர் காங்கிரஸ்சில் சேர மறுத்தார் -குருஜி கோல்வாக்கர் பசுவதை தடுப்பு சட்டத்தைக் கொண்டுவர அகில இந்திய பசுவதை கமிட்டிகளை அமைத்து – 1 கோடியே 75 லஷ்சம் கையெழுத்து பிரதிகளைப் பெற்று – இரண்டு மாட்டு வண்டிகளில் அதை ஏற்றி அன்றைய ஜனாதிபதி பாபு ராஜேந்திரபிரசாதிடம் கொடுத்தார் – அம்பேத்கர் பசுவதை சட்டத்தை ஆதரித்து அதை அரசியல் சாஸனத்தில் சேர்த்தார் – காந்தி- நேரு இன்று அரசாளும் மோதி வரை இதற்குக் குரல் கொடுத்துள்ளனர். நமது அரசியல் அமைப்பு சட்டத்திலும் பசுவதை தடையைப் பற்றி சொல்லியுள்ளார்கள். 150 ஆண்டுகள் போராடியும் இன்றுவரை நாம் பசுவதை சட்டத்தை முழுமையாகக் கொண்டுவர முடியவில்லை என்பது ஹிந்துக்களுக்கு அரசியல் தலைவர்களால் ஏற்பட்ட ஒரு அவமானமாகத்தான் கருதவேண்டும் ? காரணம் காந்தி, நேரு இன்று மோதி போன்ற தலைவர்கள் அரசியல் காரணங்களுக்காக பல்டி அடித்துச் சொல்வது ஒன்று, செய்வது ஒன்று என நடந்து வந்ததுதான்.

c12

c13

காந்தி அடித்த பல்டி கீழே (ஆங்கிலத்தில்)

I myself respect the cow, that is, I look upon her with affectionate reverence. The cow is the protector of India, because it, being an agricultural country, is dependent on the cow’s progeny. She is a most useful animal in hundreds of ways. Our Mohammedan brethren will admit this. But just as I respect the cow, so do I respect my fellow-men. A man is just as useful as a cow, no matter whether he be a Mohammedan or a Hindu…. When the Hindus became insistent, the killing of cows increased. In my opinion, cow protection societies may be considered cow-killing societies. It is a disgrace to us that we should need such societies. When we forgot how to protect cows, I suppose we needed such societies….” Gandhi double talk

துலுக்கர்களுக்கா பரிந்து கொள்ளும் காந்தி, பலமுறை துலுக்கர்களால் ஏமாற்றப்பட்டும் அவர்களுக்கு ஆதரவு கரம் நீட்டியதால், இன்று நாம் சிறுபான்மை அரசியலால் அல்லல் படுகிறோம். காந்தியின் கலியபாத் ஆதரவும் அதற்கு துலுக்கர்கள் பசுவதை தடுப்பு கொள்கைக்கு ஆதரவு தருவோம் என்ற ஏமாற்றமும் அதில் ஒன்று.

Dealing with the criticism of the Modern Review in his article in Young India for 20th October 1921, Mr Gandhi said, “I claim that with us both, the Khilafat is the central fact; with Maulana Mohamed Ali because it is his religion, with me because, in laying down my life for the Khilafat, I ensure safety of the cow, that is my religion, from the Musalman knife”

 

மோதி அடித்தபல்டி( ஆங்கிலத்தில்)

z

c16

c17

தற்பொழுது 7 மாநிலங்களில் (இதில் யூனியன் மாநிலங்களும் அடங்கும் – அதாவது அருணாசல், கேரளா, மேகாலயா, மிசோரம், நாகாலாண்டு, திரிபுரா, லஷ்சதீபம் ) இவற்றை தவிர 29 மாநிலங்களில் பசு அதன் கன்றுகள் வதை தடுப்பு ஏதோ ஒரு விதத்தில் நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த வித்தியாசங்கள் ஒப்பிட முடியாத அளவில் மாறு பட்டுள்ளது. டெல்லி, குஜராத், மத்தியபிரதேசம். பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், உத்திர பிரதேசம் இங்கெல்லாம் பசுவும், பசு கன்றுகளும் எருதுகளும் எந்த வயதைக் கடந்தாலும் கொல்லக்கூடாது என்ற சட்டம் அமுலில் உள்ளது. ஆனால் குறிப்பாக அஸ்சாம், தமிழ்நாடு, மேற்கு வங்காளம் போன்ற மாநிலங்களில் பசு, காளை இவற்றை கொல்வதற்கு உரிய வயதை நிர்ணயித்துள்ளார்கள். ஆனால் எருமை, எருதுகள் இதில் வராது. அதற்கான சட்ட விதிமுறைகளும் மாறுபாடுகள் கொண்டவை. ( Fit for Slaughter Certificate  ) கொல்லுவதற்குத் தகுதி சான்றிதழ் பெற வேண்டும் என்ற சட்டமும்,  கொல்லுவதற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய வழிமுறைகளும் ( Transportation Rules   ) மாறுபட்டு உள்ளன. அதைப் போல் கடத்தல், ஏமாற்றுதல் போன்றவற்றிற்கான தண்டனைகளும் மாறு பட்டவையாக உள்ளன.

இதனால் பாரதத்தில் பசுவதை தடுப்பு முழுமையாக அமுலில் இல்லாததற்கு காரணம் அதை அடிப்படை கொள்கையாக சட்டத்தில் சேர்க்காமல் கோட்பாடுகள் (principles ) அட்டவணை (Schedule) ஆர்டிகல் 48 சொல்லியுள்ள படி மாநிலங்கள் இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் சட்டங்கள் இயற்ற வேண்டும் என்று பரிந்துரை மட்டும் செய்துள்ளார்கள்.  இதனால் இதைக் கட்டாயம் சட்டமாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் மாநிலங்களுக்கு இல்லை?

இந்தச் சட்டங்களை எதிர்த்தும், ஆதரித்தும் நிறையக் கலவரங்கள் இன்றுவரை நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இதற்கு முக்கியமான காரணங்கள் –

  1. ஹிந்துக்களைச் சார்ந்த அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சியில் அமரும்பொழுது மாநில சட்டங்கள் மதம் சார்ந்து நெடு நாளைய கொள்கையின் ஈர்ப்பால் திருத்தப்படும் பொழுது.
  2. இறைச்சி கடைகள் மொத்த வணிகம் செய்வோருக்கு பாதிப்பு ஏறப்படும் பொழுது
  3. மாட்டிறைச்சி உண்பவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவதால் இறைச்சி கிடைப்பதும், விலை ஏற்றமும் அவர்களது அன்றாட உணவு பழக்கங்கள் பாதிப்பு ஏற்படும் பொழுது
  4. இறைச்சி சம்பந்தமான ஏற்றுமதி பாதிக்கப் படும் பொழுது

இதற்குச் சட்டம் என்னதான் சொல்கிறது என்பதை ஒவ்வொன்றாகப் பார்ப்போம் : –

  1. நுழைவு எண் 15 – மாநில பட்டியல் – 7 வது அட்டவணையின் அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தில் ( Entry NO:15 – State List – 7th Schedule – in the constitution )
  2. ( Entry NO:15 – Preservation, Protection and Improvement of Stock & Prevention of Animal Diseases , Veterinary Training and Practices ) – கால்நடைகள் அழியாமலும் – உற்பத்தி – பாதுகாத்தல் – அவற்றின் முன்னேற்றம் – நோய்களிடமிருந்து தடுப்பதற்கு போதிய கால்நடை மருத்துவ வசதிகளையும் – அதற்கான பயிற்சிகளை அளித்தல்.
  3. இவை அனைத்தும் மாநிலங்களின் பொறுப்பில் இருந்தாலும் நமது அரசியல் அமைப்பு சரத்துக்கள் 7 வது அட்டவணையில் உள்ளவற்றை ஆர்டிகல் 249 – 250 – 252 -253 இவற்றின்படி திருத்தங்கள் கொண்டு வர முடியும். ஆனால் இதற்கு 2 / 3 பங்கு ராஜ்யசபையில் ஆதரவு இருக்க வேண்டும்.
  4. அவசர நிலை நாட்டில் அமுலில் இருக்கும் பொழுது, மாநிலங்களில் ஜனாதிபதி ஆட்சி நடைபெறும் பொழுது, அட்டவணையில் இல்லாத சில சரத்துக்களை 2 அல்லது 3 மாநிலங்களின் பொது நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, உலகில் ஏற்கப்படும் நவீன சட்டங்களின் அடிப்படையில், வெளிநாட்டுடன் செய்து கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் திருத்தங்கள் செய்ய முடியும 
  5. அட்டவணை 7 இல் உள்ள சரத்து 37 சொல்லுவது – இந்தச் சரத்தில் உள்ளவற்றை நீதி மன்றங்கள் தலையிட்டு மாற்ற முகாந்திரம் இல்லை – இதில் சொல்லியுள்ளவை அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றாலும் இதை நிறை வேற்றுவதை மாநிலங்கள் ஒரு குறிக்கோளாகக் கொண்டு அதற்கான சட்ட விதிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். 
  6. அட்டவணை 7 இல் சரத்து 48 சொல்லுவது – கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் விவசாயம் சார்ந்த அமைப்புகளை ஏற்படுத்துதல் – அவற்றைச் சார்ந்த நவீன வசதிகளை ஏற்படுத்தி அவற்றை மேம்படுத்துதல் – புதிய கால்நடை இனங்களைப் பெருக்கி அவற்றைப் பாதுகாத்தலோடு பசு வதையைத் தடை செய்தல் – கறவை இனங்களையும் அதன் குட்டிகளையும் பாதுகாத்தல் – வறட்டு கால்நடைகளை பாதுகாத்தல் – இவற்றுக்கெல்லாம் மாநிலம் சார்ந்த கொள்கைகள் வகுத்தல் 
  7.  (7 ) வது அட்டவணை பட்டியலில் உள்ள சரத்து 48 A சொல்லுவது – சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாத்தும் அவற்றை முன்னேற்றவும், வனவிலங்குகளைப் பாதுகாப்பதற்கும் முனைந்து செயல்பட வேண்டும்
  8.  நமது அடிப்படை சட்டமான 51 (A ) (G) பிரிவு சொல்லுவது – இயற்கை சூழல்களையும், காடுகளையும், நதிகளையும், வனவிலங்குகளையும் பாதுகாக்க வேண்டும். அவற்றை மேன்மை படுத்துவதும், உயிர் இனங்களிடம் அன்பு பாராட்டுவதும் ஒவ்வொருவருடைய கடமை ஆகும்.

இந்தச் சட்டங்களை ஒட்டிப் பல வழக்குகள் உயர், உச்ச நீதி மன்றங்களில் நடந்துள்ளன. ஒரு வழக்கில் 7 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வும் தீர்பு வழங்கியுள்ளது. அதன் சாரம் : –

  1. பசுக்களை எந்தக் காரணத்திற்காகவும் கொல்லக்கூடாது
  2. எருமை மாடுகள் , எருதுகள் பாலும் தராமல் வயல் வேலைக்கும் லாயக்கில்மல் உள்ளவற்றை வதை செய்யலாம்.
  3. இஸ்லாமியர்கள் பண்டிகை நாட்களில் பசுவை வெட்டுவது சடங்கு என்பது பொய்.
  4. இஸ்லாமிய மன்னர்கள் பலபேர் பசுவதையைத் தடை செய்துள்ளார்கள்.
  5. மொத்தமாகவே மாடுகளை வதை செய்வதை தடுக்கச் சட்டத்தில் இடம் உண்டு. 

THE COW PROTECTION BILL, 2017  (பசு பாதுகாப்பு – பில் 2017 )

(to create an Authority to ensure stabilization of population of cows (Bos Indicus) and to suggest such measures to comply with Articles 37 and 48 of the Constitution, to ban the slaughter of cows and to provide for deterrent punishment including death penalty for slaughter of cow and for matters connected therewith or incidental thereto)

( ஒரு பொறுப்பு  வாய்ந்த குழுவை ஏற்படுத்தி பசுக்களின் எண்ணிக்கை குறையாமல் {பாஸ் இன்டிகஸ் வகை} பாதுகாக்க சரத்து 37 மற்றும் 48 இல் சொல்லியதற்கு ஏற்றாற்போல் என்ன என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் பசுவதை செய்வதைக்  கடுமையான மரணதண்டனை வரை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதனையும் பரிந்துரைக்க வேண்டும் ) 

National Cow Protection Authority consisting of the following members, Meetings of the Authority. Functions of the Authority. Annual Report and its laying before Parliament. Prosecution for offences.  ( தேசிய பசு பாதுகாப்பு குழு அமைப்பது – அதற்கான உறுப்பினர்களின் தகுதி – அதன் நடவடிக்கைகள் – வருடாந்திர அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தல் – குற்றங்களுக்கான தண்டனை ) இதை தவிர

On May 26, 2017, the Environment Ministry issued the notification — Prevention of Cruelty to Animals (Regulation of Livestock Markets) Rules, 2017 — under the Prevention of Cruelty to Animals Act. ( இது மே மாதம் 26 ஆம் தேதி 2017 இல் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தால் வெளியிடப்பட்ட சுற்றறிக்கை – கால்நடைகள் விற்பனை சந்தையின் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் அவற்றை கொடுமைப்படுத்தல் இருந்து பாதுகாக்கும் சட்டம் )

(Banning the Sale and Purchase of Cattle at Animal Markets for Slaughter. ) ( முழுமையாக எல்லாக் கால்நடைகளையும் சந்தையில் கொல்லுவதற்காக விற்கப்படுவதைத் தடை செய்தல்)

இப்படிக் கொண்டுவர நினைத்த சட்டம் இன்று வழக்குகள் தொடுத்ததால் உச்சநீதி மன்றம் பசு வதை தடுப்பு என்று சொல்லி மறைமுகமாக எருமைகள், ஒட்டகங்கள் விற்பனையைத் தடுப்பதும், தண்டனைகளின் தீவிரத்தையும், சந்தைகளின் விற்பனைக்கான கட்டுப்பாடுகளையும் தளர்த்த வேண்டும் என்று கூறியுள்ளது தற்போது நிலுவையில் உள்ளது.

(தொடரும்)

Ref :-

  1.  Deivandhrisanam.com ( சகலமும் தரும் ஸ்ரீ.காமதேனு மந்திரம் )
  2. தினமலர் சிறுவர் மலர் 23.02.2018
  3. Constitutional Validity of Cow Slaughter Ban in Maharashtra – A detailed analysis by   Dr.Ashok Dhamija (March 4th, 2015)
  4. துக்ளக் – ஸ்ரீதர் சமா – விகடன் – ர.ரஞ்சிதா
  5.  வலை பதிவுகள்

 

ஊழல் மஹாராணி “சோனியா “

s1

s2

Empress of India

ராணி    மஹாராணி    ஒளிந்து    திரிந்து

சமயம்   பார்த்து பதவி தேடி  ஓடி  அலைந்த   ராணி !

எட்டவில்லை என்பதினால் எட்டி உதைத்த ராணி !

ஒட்டாமல் ஒட்டிக்கொண்டு சிண்டுமுடியும் ராணி !

உத்தமராம் காந்தி அவர் பேர் கெடுக்கும் ராணி !

புனிதமான பாரதத்தின் புகழ் குலைக்கும் ராணி

அன்னிய மத ஆக்கிரமிப்பை ஆதரிக்கும் ராணி !

உண்டவீட்டில் கன்னம் வைக்கும் ஊமையான ராணி !

சகுனினையே வென்றுவிட்ட சாகச கூனி

கோடிகளைச் சேர்த்துவிட்டு கோலோச்சும் ராணி !

உன்னதமாம் இந்துமதம் அதன் உருகுலைக்கும் ராணி !

மானம் இல்லை வெட்கம் இல்லை ரோஷம் இல்லை இங்கே

கொழுத்துவிட்ட அன்னியரின் அடிவருடும் கூட்டம்

இனிமேலும் தாங்காது வஞ்சகரின் சூழ்ச்சி

ஒன்றுபடுவோம் வென்றிடுவோம் விழ்திடுவோம் வாரீர்

பதில் தெரியாத – பதில் சொல்லாத – பல கேள்விகள் ??????? !!!!!!!

1) பொய் சொல்லுவதை மொத்த குத்தகை எடுத்தவர்.

2) அவர் ரஷ்ய உளவாளிகளின் குடும்ப வம்சத்தில் பிறந்தவர். இப்பொழுது வேறு ஒரு கம்யூனிச நாட்டிற்கு விசுவாசியாகச் செயல்படுகிறார்.

3)  கத்தோலிக்க கிருஸ்துவமும் போப்பின் ஆணையும் தான் அவரின் உயிர் மூச்சு

4)  பள்ளிப்படிப்போடு நிறுத்திவிட்டவர். ஒரு கிளப்பில் பாரில் பணிப்பெண்ணாக வேலை செய்தவர்.

Q

Sonia Gandhi with her alleged ex-boyfriend Franco LuisonThis 1965 picture of Sonia Gandhi and her alleged ex-boyfriend, footballer Franco Luison has recently gone viral on social media. Sonia dated Franco for four years before meeting Rajiv Gandhi! ?

5) சொந்தமாகத் தொடர்ந்து ஆங்கிலத்திலோ, ஹிந்தியிலோ உரையாற்றத் தெரியாது.  யாராவது எழுதிக்கொடுத்ததை வைத்துக்கொண்டு உச்சரிப்பைக்கூட சரியாகச் சொல்லாமல் பேசுபவர்.

6)  பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி நேர்காணல்களில் பங்கேற்பதை முழுவதுமாக தவிர்ப்பார்.

7) வெட்கமில்லாமல் தன் பெயருடன் காந்தியின் பெயரையும் சேர்த்து  இந்தியர்களை ஏமாற்றிவருபவர்.

8) ஒவ்வொரு ஆண்டும் தனது மொத்த குடும்பத்தினருடன் லஷ்ஷதீவிற்கு சென்று கிருஸ்மஸ் பண்டிகையைக் கொண்டாடுபவர்.

9) இவர் அரசியலில் முழுநேர பங்கேற்றபின்தான் இந்தியாவில் மதமாற்ற நடவடிக்கைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவில் பரவியது.

10) யாரெல்லாம் ஹிந்துக்களையும், ஹிந்துமதத்தைப் பற்றியும் பழித்து பேசியும், புத்தகங்களும் எழுதுகின்றாரோ அவர்களுக்கெல்லாம் பத்மஸ்ரீ பட்டம் கொடுத்து பதவியும் அளித்தவர்.

11)ஹிந்து சாமியார்களையும், சன்னியாசிகளையும் பொய்வழக்கில் சிக்கவைத்துத் துன்புறுத்தி கெட்ட பெயர் ஏற்படுத்துவது  இவர் ஹிந்து மதத்திற்குச் செய்ய பரோபகாரம்.

.12) அவர் நம் இந்திய இறையாண்மைப் பற்றியோ, தேசபாதுகாப்பை பற்றியோ கடுகளவும் கவலை கொள்ளாத தேச அபிமானமில்லாதவர்.

13) வெளிப்படையாகவே மாவோவிஸ்டுகளை ஆதரித்தவர். அவர்களை அடக்க ராணுவ நடவடிக்கையைத் தடை செய்தவர். ஏன் என்றால் மாவோவிஸ்டுகளுடன் கிருஸ்துவமும் இணைந்து நாட்டில் கலகங்களை நடத்துவது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியாதா ?

14) தடைசெய்யப்பட்ட சிமி இயக்கத்தை மீண்டும் தடையை நீக்கினார். பின்பு உச்ச நீதி மன்றத்தின் தலையிட்டதால் மீண்டும் தடை செய்யப்பட்டது.

15) பலமுறை அவரது சகோதரிகள் இந்தியாவிலிருந்து விலைஉயர்ந்த விக்கிரங்களை கடத்திச் சென்று இத்தாலியில் விநாயகா என்ற ஒரு கடையையே நடத்திவருவதாகத் திரு.சுவாமி குற்றம் சாட்டியுள்ளார். இக்கடையில் விலை போகாத பொருட்களை இங்கிலாந்திற்குச் சென்று ஏலம் விட்ட பணம் சம்பாதிப்பவர். இந்தக் கடத்தல்களுக்கு விமான நிலையங்களில் பாதுகாப்பு சோதனைகளிலிருந்து விதிவிலக்குகள் உண்டு.

16) தனது மாப்பிள்ளை ராபர்ட் வர்தா பல தில்லுமுல்லுகள் செய்து இன்று ஒரு பெறும் ரியல் எஸ்டேட் கோடிஸ்வரராக மாறியுள்ளார். அதன் பின்னணி இவர்தான் என்பது யாருக்கும் தெரியாதா?  இவரும் விமான நிலைய சோதனைகளிலிருந்து விதி விலக்கு பெற்றது ஏன் ?

17) நேசனல் அட்வைசரி கௌன்சில் என்ற ஒரு அமைப்பைத் தன்னிச்சையாக ஏற்படுத்தி அதற்கு ஒரு காபினட் மந்திரிக்கான அந்தஸ்தை ஏற்படுத்திப் பல தேசவிரோத எண்ணங்களைக் கொள்கையாக கொண்டவர்களை அங்கத்தினராகக் கொண்டு நாட்டை மறைமுகமாக ஆதிக்கம் செலுத்தியவர்  என்பது யாருக்கும் தெரியாதா ?

18) இவர் பலமுறை வெளிநாடுகளுக்கு ஏன் சென்றார் என்பது ஒருவருக்கும் விளங்கவில்லை (சொல்வதில்லை).  அதற்கான செலவும் கண்ணைக் கட்டுகிறது.

19) சோனியாவிற்கு இந்தியாவில் சொந்த வீடு இல்லை ஆனால் இத்தாலியில் உள்ளது.  ராஜீவை மணந்து 18 ஆண்டுகளுக்குப் பின் தான் இந்திய பிராஜா உரிமையைப் பெற்றார்.  ஆனாலும் இத்தாலியின் வம்சாவளி பிறப்புரிமையும் வைத்துள்ளார்.  இத்தாலிய நாட்டு சட்டப்படி அப்படி சான்றிதழ் வைத்துள்ள ஒருவர் மீது அந்தநாட்டின் அனுமதி பெற்று பின்தான் வழக்கு தொடரலாம். ஏன் இந்தப் போலி வேஷம் ? 10 ஜன்பத் மாளிகை 100 கோடி செலவில் கட்டப்பட்டது. இந்த ராஜதர்பார் ஒரு அரசியல் தலைவருக்கு தேவைதானா ?  தற்போது எதிர்க் கட்சி அந்தஸ்தும் இல்லாமல் வீட்டை ஏன் மோடி சர்க்கார் காலி செய்யச் சொல்லவில்லை என்பது விளங்கவில்லை ?

20) 1971 இல் இந்திய பாகிஸ்தான் யுத்தத்தின் போது ராஜிவையும் அழைத்துக்கொண்டு இத்தாலிக்கு ஓடிவிட்டார். இவரா தேசப்பற்று உள்ளவர் ?

21) 1977 ல் இந்திரா தேர்தலில் தோற்றவுடன் இத்தாலிய தூதரகத்திற்கு சென்று தஞ்சம் புகுந்தார். ஏன்?

22)  2004ல் மே மாதம் சோனியா தனக்கு 340 எம்பிகள் பலம் உள்ளது என்றும் 3000 பேர் கலந்துகொள்ள பதவி பிரமாண ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும் என்று ஜனாதிபதியிடம் பொய் கூறினார். இவரா பதவி ஆசையில்லாதவர்!  நேர்மையாளர் திரு.அப்துல் கலாம் ஜனாதிபதியாக இருந்ததால் நமது வெளிநாட்டினர் சட்டப்படி இவருக்குப் பிரதமர் ஆகும் தகுதியில்லை என்று மறுத்துவிட்டார்.

23) அதனால் தான் பின்பு ஜனாதிபதி தேர்தலில் இவரது பெயரை பரிந்துரைக்கவில்லை. பரதீபா பட்டேல் என்ற தனது குடும்ப விஸ்வாசியை ஜனாதிபதி ஆக்கினார். இவர் வெத்து வேட்டாக உலக நாடுகளை தன் குடும்பத்தாருடனும், பத்திரிகைக் காரர்களுடனும் மொத்தம் ஒரு 100 பேர் அடங்கிய குழுவுடன் தான் வெளிநாட்டிற்குப் பயணம் செய்து அரசாங்க கஜானாவை காலி செய்தார். பதவி போனதும் ஜனாதிபதி மாளிகையிலிருந்து மூன்று கன்டைனர்கள் நிறையப் பரிசு பொருள்களை அள்ளிச் சென்றவர்.

24)  இரண்டு முறை நடந்த பொது தேர்தல்களிலும் தனது விண்ணப்பப் படிவத்தில் அற்பத்தனமான பொய்களைக் கூறியுள்ளார். ஏன் ?

25) தான் பிறந்த வருடம் 1944 என்று கூறியுள்ளார் ஆனால் அவரது தந்தை ரஷ்ஷிய சிறையில் பிணை கைதியாக 1942 முதல் 1945 வரை அடைக்கப்பட்டிருந்தார். இவர் ஓர் ரஷ்ஷிய உளவாளி நாசிமுசோலினி தீவிரவாத தொடர்பு உடையவர்.

26) முழு பள்ளிப்படிப்பையே முடிக்காதவர் ரேபெரிலி தேர்தலில் விண்ணப்பத்தில் டிப்ளமோ இன் இங்லீஷ் – கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகம் என்று பொய் கூறினார். ஏன்? ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் உள்ள உணவகத்தில் பணிப் பெண்ணாக வேலை பார்த்தவர். இன்று அவரது சொத்தின் மதிப்பு  2 – பில்லியின். இது எங்கே கொள்ளையடித்தது ?

27)  இயற்பெயர் அண்டோனியா – அப்பா ஸ்டிபனோ மேனியா – சோனியா என்பது ரஷ்ய பெயர்.

28) பிறந்த இடம் லுசியானா – பிறப்புசான்றிதழில் உள்ளது – இது இத்தாலிய ரஷ்ய எல்லையில் உள்ளது – ஆனால் தேர்தல் படிவத்தில் சொன்ன ஊர் ஓர்பாசானோ.

29) திரு சுப்பிரமணிசாமி பலமுறை தேர்தல் ஆணையத்தில் முறையிட்டபின் இவை எல்லாம் தவறுதலாக டைப் செய்யப்பட்டுவிட்டது என்று கூறி அண்டபுழுகை ஆகாசபுழுகாக மாற்றினார்.

30)  ரஷ்ய உளவுத்துறை சம்பள பட்டியலில் இடம்பெற்றவர் சோனியா – 1991ல் ரஷ்ஷயா பிரிந்ததும் இப்பொழுது வேறு ஒரு கம்யூனீஸ்ட் நாட்டிற்கு விசுவாசத்தை மாற்றிக் கொண்டுள்ளார்.

31) சமீபத்தில் பெல்ஜியம் நாட்டின் ” லியோ போல்ட்”  என்ற கௌரவ பட்டம் பெற்றார். லியோ போல்ட் என்பவன் ஒரு கொடுங்கோல் அரசன். அவன் சைரி என்ற பழங்குடியினரை கொன்றுகுவித்தவன். அவன் பெயரில் வருடா வருடம் நாட்டின் விசுவாசிகளுக்கு மட்டுமே அளிக்கும் பட்டமாகும் இது. இப்படி நம்நாட்டில் சோற்றை தின்றுகொண்டு அந்நியநாட்டிற்கு விசுவாசியாக இருப்பவரை இந்த நாட்டைவிட்டு வெளியேற்ற வேண்டாமா ?

32) MP பதவியில் இருப்பவர் இம்மாதிரி வெளிநாட்டின் விருதை சட்டப்படி பெறக்கூடாது. இது குறித்து பலமுறை தேர்தல் ஆணையத்தில் பலர் இவரது எம்பி பதவியை பறிக்கவேண்டும் என்று முறையீடு செய்தார்கள். திரு கோபால்சாமி இது குறித்து ஜனாதிபதிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் மற்ற இரு காங்கிரஸ் ஆதரவு தேர்தல் ஆணையர்கள் கையெழுத்திட மறுத்தார்கள். இதுதான் சர்வாதிகாரம் !! சர்வ அதிகாரம் என்பதா ?

33) சோனியாவும் அவரது தாய் மாமன் ஓடாவா குட்ரோச்சியும் சேர்ந்து அடித்த போபர்ஸ் பீரங்கி பேர ஊழல் 36.5 மில்லியன். குட்ரோச்சி ஒரு (International illegal arms trader ) .

34) சதாம்உசேன் – உணவுக்கு பெட்ரோல் – ஊழலில்பங்கு – இதில் பலிகடா ஆனவர் நட்வர்சிங். பாலஸ்தீனத்தின் – அபாஷ் குரூப் –ஊழலில் பங்கு. (KGB – Volker  )  – ஊழலில்பங்கு. (Spectrum) – 2 ஜி ஊழலில்பங்கு இப்படி கொள்ளை பட்டியல் கேட்பார் இல்லாமல் நீண்டுகொண்டே போகிறது. வாழ்க ஸெக்யூலரிஸம் !!!

35) 29 ஆம் தேதி செப்டம்பர் 2001 ல் ராகுல் காந்தியும் அவரது காதலி வரோனிகா கார்டீலியும் பாஸ்டன் விமானநிலையத்தில் கணக்கில் வராமல் கையில் 16000 டாலர்கள் வைத்திறுந்தற்காக எப்.பி.ஐ. யால் கைதுசெய்யப்பட்டு 9 மணி நேரம் காவலில் வைக்கப்பட்டார்கள். பின்பு கண்டோலிஸா ரயிஸ் தலையிட்டு அவர்களை விடுதலைசெய்தார்கள். அதற்கு உதவியவர் நமது வாஜ்பாய். வரோனிகா கார்டீலி குடும்பம்(International illegal drug mafia group ) சேர்ந்தவர்கள்.  இப்படிப்பட்டவர்களே பரிசுத்தமானவர்கள் நாட்டை ஆள தகுதி படைத்தவர்கள். வளர்க ஸெக்யூலரிஸம்

R

On Dec 31, 2004, John M. Itty, a retired college professor in Alappuzha district of Kerala, contended that action should be taken against Rahul Gandhi and his girlfriend Juvenitta alias Veronica for staying together for three days at a resort in Kerela.

36) தாயைப் போலவே ராகுலும் சமீபத்தில் நடந்த தேர்தல் படிவத்தில் தான் ஒரு (Mechanical Engineering Graduate ) என்று பொய் கூறியுள்ளார். இவர் மூன்று வருடப் படிப்போடு நிறுத்திவிட்டவர்.

37) போப் ஜான் பால் மரணத்திற்கு இத்தாலியும் கனடா அரசாங்கமும்தான் இறுதி மரியாதை செலுத்தியது. நம் இந்தியா மூன்றாவது நாடாக  இறுதி மரியாதை செலுத்திற்று. என்னே ஸெக்யூலரிஸத்தின் மகிமை !!! மற்ற கிருஸ்துவ நாடுகளில் செக்யூலரிஸம் இல்லையா ?

38) கிருஸ்துவ மத போதகர்களுக்கு நம் அன்னிய சட்டம் விசா அளிப்பது இல்லை. ஆனால் டூரிஸ்ட் விசாவில் மதபோதகர்கள் வந்து குறிப்பிட்ட நாட்களுக்கு மேல் தங்கி மதமாற்று வேலையைச் செய்து பிடிபடுவதும் அவர்களை அடையாளம் கண்டு வெறியேற்றுவதும் வெகு நாட்களாக நடைபெற்று வந்தது. அவர்களை ரத்தின கம்பளம் விரித்து வரவேற்பதற்காக மிசிநரி விசா என்ற ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தியவர் சோனியா. அதன் இன்றை நிலை என்ன என்று தெரியவில்லை.?

39) தற்சமயம் எஸ்.சி, எஸ்.டி சட்டத்தில் அவர்களை யாராகிலும் ஜாதி பெயரை சொல்லியோ அல்லது தீண்டாமையையோ சொல்லித் தூற்றினால் அதை அவர்கள் காவல் நிலையத்தில் தெரிவித்தவுடன் எந்த விசாரணையும் இல்லாமல் அவரைக் கைதுசெய்து சிறையில் தள்ளலாம் என்று நியாயமற்றமுறையில் இருந்த சட்டத்தை உச்ச நீதி மன்றம் திருத்த சொல்லியள்ளது வரவேற்க தக்கதாகும். இதற்காக வட மாநிலங்களில் கலவரங்கள் நடந்தன. இதை விட தீவிரமாக சிறுபான்மையினரைச் சீண்டினால் ஹிந்துக்களை கேட்பார் இன்றி தண்டிக்க கம்யூனல் வயலன்ஸ் என்ற சட்டத்தை கொண்டுவரத் துடித்தவர் பரதேவதை சோனியா. ஆனால் அதற்குள் காங்கிரஸ் பதவி இழந்தது. .

40) சோனியாவின் அரசு எல்லா அரசாங்க உயர்பதவிகளிலும் கிருஸ்துவர்களையே நியமித்தது. வின்சென்ட் ஜார்ஜ், மார்கிரேட் ஆல்வா, ஓமன் சான்டி, ஆஸ்கர் பெர்நான்டெஸ், ராஜசேகர ரெட்டி, ஏ.கே.அந்தோனி , அம்பிகா சோனி இந்தப்பட்டியல் 100 எண்ணிக்கையைத் தாண்டியது.

.41) தேவையில்லாமல் அமிதாபின் மனைவி  ஜயா பச்சன் ஆதாயம் தரும் பதவிகளிலும் உள்ளார் எனக் கூறி அவரது எம்.பி. பதவியைப் பறிக்க நினைத்தது அவர்களுக்கே எதிர்மறையாகப் போய் சோனியா தாம் வகித்து வந்த எல்லா ஆதாயம் தரும் பதவிகளையும் இழக்க நேர்ந்தது. ஆனால் மறுபடியும் சில ஆதாயம் தரும் பதவிகளைப்  பெற்றார். ஏனெனில் அப்பொழுது தனக்கு வேண்டியவர்கள் தேர்தல் கமிஷனர்களாக இருந்தனர்.

42) குஜராத் கலவரம் பற்றி அடிக்கடி மோடியை வம்புக்கு இழுத்தவர். ஆனால் இந்திரா காந்தி கொலை வழக்கில் ஏன் சோனியா காந்தியை விசாரணைக்கு அழைக்கவில்லை. கொலை நடந்த அன்று அவர்தான் அந்த இல்லத்தில் இருந்துள்ளார் – அன்று ஒரு டி.வி. நிகழ்ச்சிக்கு இந்திரா ஒதுக்கிய நேரத்தை மாற்றியது யார் ? – கடைசி நிமிடத்தில் ஸெக்யூரிடிகளை மாற்றியது யார் ? – குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று இருந்தால் கடைசி வாக்மூலம் பெற்று இறுக்கலாம் – அதற்கு வாய்ப்பு தராமல் ஏன் சோனியா மருத்துவ மனைகளை மாற்றி மாற்றி அழைத்துச்சென்றார்? கேட்பார் இல்லை ?

43) சோனியா மாதவராவ் சிந்தியாவுடன் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்து பின்னாட்களில் அவருடன் மனஸ்தாபம் கொண்டார். சிந்தியா 2001ல் வினோதமான விதத்தில் விமான விபத்தில் இறந்தார். அன்று மணிசங்கர அய்யரும், ஷீலாதீக்க்ஷீத்தும் அவருடன் பயணம் செல்வதாக இருந்ததை மாற்றியது யார் ?

44). காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை பதவியில் இருந்த சீதாராம் கேசரியை ஏமாற்றி சோனியாவை தேர்ந்தெடுப்பதற்காக அவர்களது கூட்டாளிகள் தலைவர் தேர்தலில் அவரால் பிரச்சனை ஏற்படும் என்பதால் அவரை கழிவறையில் அடைத்துத் தேர்தல் நடந்து முடியும் வரை அவரை வெளியே விடாமல் தலைமை பதவிக்கு வந்தவர் அவர் என்பது நாடறிந்த ரகசியம்.

45) தன்கணவரையே கொன்ற கொலையாளியுடன் கூட்டு வைத்திருந்த ஆயுள் கைதியை மகளை அனுப்பி ரகசியமாகப் பார்த்துவிட்டு வரச்சொன்னதின் மர்மம் என்ன ? மனிதாபிமானம் என்று காதில் பூ சுற்றுவதை ஏற்பவர்கள் மடையர்களே.

46) காந்தி டிரேட்மார்கு நேரு குடும்பத்திற்கு என்று ஒதுக்கியதால் எல்லோரும் காந்தி ஆகமுடியாது. ஆனால் சோனியாவை காங்கிரஸ் காந்தியைப் பற்றி உரையாற்ற ஐ.நா. சபைக்கு அனுப்பியது. இவர் இதற்கு லாயக்கி அற்றவர் என்று சில அமெரிக்க இந்துக்கள் வாஷிங்டன் போஸ்ட் என்ற பத்திரிகையில் சோனியாவின் உண்மை முகத்தை வெளிச்சம் போட்டு விளம்பரப்படுத்தியது. இதனால் வெகுண்டெழுந்த சில அமெரிக்க காங்கிரஸ் காரர்கள் மூன்று நகரங்களில் உள்ள கோர்ட்டில் லாசூட் போட்டு மான நஷ்ட தொகையைக் கோரினர்.  ஆனால் மூன்று கோர்ட்டுகளிலும் மானப்பட்டவர் எழுத்து மூலம் மறுப்பு தெரிவிக்கவேண்டும் என்றும் விசாரணை வேண்டும் என்றால் நேரில் வந்து வாக்குமூலம் தரவேண்டும் என்று கூறிவிட்டது. நாட்களைக் கடத்தி அமெரிக்க காங்கிரஸ்காரர்கள் எல்லா கேஸையும் வாபஸ் வாங்கினார்கள். அமெரிக்க இந்துக்கள் இப்பொழுது பொய் வழக்கு போட்டதற்கு நஷ்டஈடு கோரியுள்ளனர். இப்படி சோனியாவின் மானம் நாடு கடந்து சென்றுள்ளது. உணர்ச்சியில்லாத காங்கிரஸ் ஜந்துகளுக்கு இது உரைக்காது

47)  அந்நிய நாட்டில் பிறந்தவரை பிரதமராக அமர்த்தக்கூடாது என்ற சாஸனத்தில் 1999 ஆம் ஆண்டு கருணாநிதி, வைகோ கைஒப்பம் இட்டனர். ஆனால் கருணாநிதி நிழல் பிரதம மந்திரி சோனியாவை ஆதரித்தது ஏன் ?

.48) இந்திய நாணயங்களில் சோனியாவின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி கை சின்னமும், சிலுவை சின்னமும் பொரித்து வெளியிட்டார்கள். இதையும் யாரும் ஏன், எதற்கு என்று கேட்கவில்லை.  அல்போன்சா வின் உருவமும் நாணயத்தில் போடப்பட்டது. அன்னிய மதத்தவருக்கும் நம் நாட்டிற்கும் என்ன சம்பந்தம் ?

49) மும்பை அரசாங்கம் டான்ஸ் பார்களை தடைசெய்தது.  இந்த டான்ஸர்கள் சோனியாவிடம் சென்று மனு கொடுத்துள்ளார்கள். அதை ஆவலுடன் பெற்று ஆவன செய்வதாக உறுதி அளித்தவர்.. பழகிய தோஷம்!!!

50) 2010 இல் இத்தாலிய நாவல் ஆசிரியர் சோனியாவை பற்றி ஒரு நாவல் இத்தாலி-பிரென்சு.- டச்சு மொழியில் வெளியிட்டார் ( ரெட் சாரி ). அதை ஆங்கிலத்தில் இந்தியாவில் வெளியிட காங்கிரஸ் மறுத்தது. அதில் அவரைபற்றி எப்படி நம் தேசத்தை நேசிப்பவர் அவர் அல்ல என்பதற்குப் பல நிகழ்வுகளைச் சொல்லியுள்ளது. ஆனால் தற்போது 2015 அது மீண்டும் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்தது.  அதில் என்ன மாற்றங்கள் செய்துள்ளார்கள் என்பது இத்தாலிய மொழியின் பிரதியை படித்தவர்களுக்குத் தான் தெரியும் ?

s3

51) RTI சட்டத்தின் மூலம் அவரைப் பற்றிய எந்த விஷயங்களையும் தெரிந்து கொள்ளத் தடை விதித்தது அரசாங்கம். ஏன் ? தற்போது எதாவது மாற்றம் பெற்றுள்ளதா என்பது தெரியவில்லை.

52) மாருதி கம்பெனி ஒரு பிரைவேட் கம்பெனியாக சஞ்சை காந்தியை டைரக்டராகக் கொண்டு ஆரம்பித்தார். அதன் நோக்கம் உள்ள நாட்டு தயாரிப்புகளைக் கொண்டே மலிவு விலையில் கார் தயாரிப்பது (மாருதி உதயோக்). அவருக்குப் பின் அந்தப் பதவியில் சோனியா அமர்ந்து கொண்டு கம்பெனியை திவாலாகும் நிலையைக்கு தள்ளி உச்ச நீதி மன்றத்தில் வழக்கு நடந்து பின் அது அரசாங்கத்தின் பங்கு ஜப்பான் சுசிக்கீயின் பங்கு மூலம் புத்துயிர் பெற்றது (மாருதி சுசிக்கீ).

53) இமாசல பிரதேசத்தில் அங்கு உள்ளவர் மட்டுமே நிலங்களை வாங்கலாம் என்பது மாநில சட்டம். ஆனால் அங்கு எவ்வாறு பிரியங்கா 4.5 ஏக்கர் பண்ணை நிலத்தை வாங்கியுள்ளார்

54)  செ 7ல் 2006 ஆம் வருடம் வந்தேமாத்திரம் 100 ஆண்டு விழாவில் அழைத்தும் கலந்து கொள்ளாதது ஏன் ?

55) ராஜிவ்வுடன் சோனியா காட்மாண்டுவிற்கு சென்றபொழுது மன்னரிடம் சிறையில் கட்டாய மதமாற்றப் பிரசாரம் செய்த குற்றத்திற்காக அடைக்கப்பட்ட  90 பாதிரிமார்களை விடுவிக்கச் சொன்னது ஏன் ? கிருஸ்துவர்கள் மேல் அவ்வளவு கரிசனம். இவர் ஏன் நம்நாட்டை அன்னியர்களுக்குக் காட்டிக்கொடுக்கமாட்டார் ?

56) அவ்வாறே பல வடகிழக்கு தேசங்களுக்கு தேர்தல் பயணம் சென்ற இவர்கள்  அங்குள்ளவர்களிடம் நாங்கள் ஆட்சி அமைத்தால் பைபிளின் படி ஆட்சி அமைப்போம் என்று சொன்னது ஏன் ?

57) இலங்கை இனப் படுகொலைகளுக்கு சோனியா முழு உதவிசெய்தார் என்று வெளிப்படையாகத் தெரிந்தும் பச்சை தெலுங்கு தமிழர் கருணாநிதி காங்கிரஸ் ஆதரவை ஏன் விலக்கிக் கொள்ளவி்ல்லை. போலி மதச்சார்பின்மை பேசுபவர்கள், நாட்டுப்பற்று இல்லாதவர்கள், தீவிரவாத கிருஸ்து,  துலகர்களின் அன்னை இவர்தான். எனவே சுவாமி சொல்வதுபோல் தாடகையான (உளவாளி) சோனியாவை அவர்கள் குடும்பத்துடன்  நாடுகடத்துவது இந்திய இறையாண்மைக்கு மிகவும் அவசியம் ஆகும்.

58) இன்று அரசியல் பொது அறிவு இல்லாத தனது மகனை காங்கிரஸ் தலைவராக ஆக்கி உள்ளார். மேலும் இவர் போதை மருந்திற்கு அடிமையானவர் என்ன பேசுகிறோம் என்பதையே அறியாத உளரல் பேர்வழி என்று பல முறை நிரூபித்து உள்ளார். இவரை எல்லாம் நாம் பிரதமராக ஏற்க வேண்டும் என்பது கேலிக்கூத்தாகும்.

59) நமது வெளி நாட்டினர் சட்டம் தெள்ளத் தெளிவாக அன்னியர் ஒருவர் நம் நாட்டின் பிரதமர் பதவி ஏற்க வேண்டும் என்றால் அவர் பிறந்த நாட்டின் சட்டத்தில் வெளி நாட்டில் பிறந்தவர்கள் அந்த நாட்டில் பிரதமராக வருவதற்கு அனுமதி இருந்தால் அதை நம் நாடும் ஏற்கும் என்பது நமது சட்ட விதி. அதனால் தான் சோனியா பிரதமராக வரமுடியவில்லை ? நமது நல்ல நேரம் அன்று அப்துல்கலாம் ஜனாதிபதியாக இருந்ததால் விதி மீறல் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை. தற்போது ராகுலும் இந்தியாவில் பிறந்தாலும் இத்தாலிய சட்டப்படி ஒரு இத்தாலிய பிரஜை வெளிநாட்டில் குழந்தையைப் பெற்றாலும் அவர்கள் சட்டப்படி அக் குழந்தை ஒரு இத்தாலிய பிரஜைதான் என்பதை ஏற்கிறது. அதனால் இந்த புத்திசாலியும் பிரதமர் ஆவதற்குச் சட்டத்தில் வழி இல்லை. இன்று ராகுலிடம் 3  குடியிருப்பு உரிமை வைத்துள்ளார் (இந்தியா – இத்தாலி – இங்கிலாந்து) இந்த அன்னிய குடும்ப வாரிசு ராகுல் இன்று செல்லும் இடத்தில் எல்லாம் நிலைமையை ஏற்றார் போல் தான் ஹிந்து – கிருஸ்துவன் – துலுக்கன் என்று வேடம் போடுகிறார். இவர்கள் பரம்பரையே ஒரு அவியல் குடும்பம் என்பது நாடறிந்த விஷயம். நேருவே தான் துலுக்கன் என்று ஒத்துக்கொள்ளாமல் சந்தர்ப்பத்தால் நான் ஹிந்து – கலாசாரத்தால் நான் துலுக்கன் – படிப்பால் நான் மேற்கத்தியன் (மெகாலே மடையன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவில்லை) – கொள்கைகளில் நான் ஒரு உலகவாதி என்று வெளிப்படையாக அறிவித்துக் கொண்டார்.

60) உலக அரங்கில் ஊழல் செய்வதில் நமது நாட்டிற்கு முதல் இடத்தைப் பிடித்து கொடுத்தவர் இந்த அல்லி ராணிதான். எல்லா ஊழலிலும் மறைமுகமான பங்குதாரி. 2 ஜி – சத்தியம் -காமன் வெல்த் போட்டி – நிலக்கரி சுரங்க பேரம் –  சாபர் எலிகாப்டர் பேரம் – டாடா டிரக் ஊழல் – ஆதர்ஷ் வீட்டு மனை ஊழல் – தொலைப்பேசி இணைப்பில் ஊழல் – ஹெரால்ட் செய்தித்தாள் ஊழல் இன்னும் பல. பதவி போனதும் 4 ஆண்டுகளுக்குப் பின் வரும் வங்கி ஊழல்கள்.

61) காசு கொடுத்து கட்டாய மதமாற்றம் செய்த கிரஹாம் ஸ்டேன் அவர்களது மனைவி கிலாடி ஸ்டேனுக்கு பத்மஸ்ரீ பட்டம் கொடுக்கிறார். எதற்கு ? அப்பாவி மக்களைத் தூண்டி காசு கொடுத்து மதமாற்றம் செய்து மத நல்லிணக்கத்தை  கெடுத்தற்கு !!! பென்னி இன் என்ற மத போதகர் அவர் மேல் வெளிநாட்டில் எண்ணற்ற குற்றச்சாட்டுகள் பதிவாகியுள்ளது. அவருக்கு பெங்களூரில் ராணுவ விமானதள மைதானத்தில் மோசடி மத பிரசாரம் செய்ய சோனியாவின் வற்புறுத்தலால் அனுமதி கொடுத்தார்கள்.

62) வால்சன் தம்பு என்ற ஹிந்து வெறுப்பாளி (NCERT’s) தலைவர் ஜான் தயாள் (National Integration committee) கன்சன் எலியா என்ற ஹிந்து வெறுப்பாளர் (UN & US ) காங்கிரஸ்சில் ( looking into the matters related to cast discrimination in India)

 63) சோனியா மஹாராணி எலிசபெத் – சுல்தான் ஓமன் இவர்களை விட பணம் கொழித்தவர் என்று (scheneeuzer Ukkystruerte dt Nov 1991) இல் செய்தி வெளியிட்டது (American website – Business Insiders ) அதே சமயத்தில் இந்தப் பத்திரிகை உலக பணக்காரர்களில் சோனியா நான்காவது பண முதலை என்றும் அவரது சொத்து மதிப்பு சுமார் 19 பில்லியன் டாலர் என்றும். அவரது ஸ்விஸ் நாட்டின் கணக்கில் 2 பில்லியன் உள்ளது என்றும் கூறியுள்ளது..

64) 1972 இல் இந்திராவின் வீட்டின் முகவரியில் ( Oriental Fire & General Insurance – Agent     ) ஆக வேலை செய்து பார்லிமெண்ட் உறுப்பினர்களை பயம் காட்டி அதில் சேர்த்து கமிஷனை இரண்டு வருடங்கள் வாங்கிவந்தார். பின்பு சுவாமி பார்லிமெண்டில் கேள்வி எழுப்பியதும் இந்திராவின் தலையீட்டால் அது நிறுத்தப்பட்டது.

65) சோனியாவின் அம்மா பாலோ படிபான் – மாமன் குட்ரோட்சி இவர்களுக்கு ( LTTE ) தொடர்பு உண்டு. அவர்கள் மூலம் அவாலா கருப்பு பண மாற்றம் – ஆயுத விற்பனை போன்ற தேசவிரோத செயல்களை செய்தவர்கள். இந்த (LTTE) உதவியுடன் சோனியா ஒரு மாஸ்டர் பிளான் செய்து ராஜிவ் கொலையை அரங்கேற்றி இருக்கலாம் என்று சுப்பரமணியசாமி சந்தேகப்படுகிறார். அதற்கான தடையங்கள் நிறைய உண்டு. அந்தக் கோணத்தில் மூன்று விசாரணை கமிஷன்களும் இதைப் பற்றி வாயே திறந்ததில்லை.

66) நரசிம்வராவ் இவரை மதிக்காததால் அவர் இறந்தபின் அவரது அஸ்தியை காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் வைக்க மறுத்தார்.

67) Daily Telegraph – London – 4th June 2010 – நேர்காணலில் ஹிந்தி மொழி ஒரு வேலைக்காரர்கள் பேசும் பாஷை என்று திருவாய் மலர்ந்தார். அவர் பார்வையில் ஹிந்தி மொழி பேசும் இந்தியர்கள் அனைவரும் வேலைக்காரர்கள் ?

s4

68) நேரு, இந்திரா, ராஜீவ் இவர்கள் பெயரில் பத்திற்கு மேற்பட்ட டிரஸ்ட் பவுண்டேஷன்கள் உள்ளன. அவை கல்வி, கலைகள், அரசியல் படிப்பு, பத்திரிகை நிருபர் படிப்பு போன்றவற்றை செய்து வருவன. இதில் அரசாங்க பணம் மூலதனமாகப் போடப்பட்டது.  இவற்றை எல்லாம் சோனியாவின் குடும்பமே தலைமை பதவியைப் பெற்று அதன் சொத்துக்களை கொள்ளை அடித்துள்ளார்கள். மேலும் அவர்கள் நடத்தும் கல்விக்கூடங்களில் நாட்டிற்கு எதிரான பாடங்களை போதிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளார்கள்

69) நமது அரசியல் தலைவர்கள் தற்காப்பு படையினருக்கு சோனியாவின் தூண்டுதலால் இத்தாலிய தற்க்காப்பு படையினரைக் கொண்டு தவறான பயிற்சிகள் பல அளித்தார்கள். அதை நமது உளவுத் துறை அதிகாரிகள் வரவேற்கவில்லை. அதைபோல் இந்திரா காந்திக்கு குண்டு துளைக்காக காரை வடிவமைக்க இத்தாலிய நிறுவனத்திடம் கொடுக்க சொல்லி சோனியா தூண்டினார். இந்த கான்டிராக்ட்களின் பங்கு சோனியாவின் தங்கைக்குச் சென்றது.

70) தான் வெளிநாடு செல்லும் பொழுதெல்லாம் இந்திய பாதுகாப்பு படையை நம்பாமல் வெளிநாடுகளில் இத்தாலிய பாதுகாப்பு படையினரையும் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்.  இது நமது பாதுகாப்பு படையை அவமதிக்கும் செயலாகும். இது சட்ட விரோதமும் ஆகும்.

71) ( Edvinge Antonia Albina Maino ) சோனியாவின் இத்தாலிய பெயரை கூகிளில் இத்தாலிய பார் டான்சர்கள் என்று  டைப் செய்தால் சில படங்கள் வருகின்றன.  உண்மை இல்லை என்றால் இவை ஏன் கூகிள் எடுத்துவிடக்கூடாது !!! (http://hmong.download/watch?v=t6M0EgSzEDw )

hqdefault

 

s6

 

72) சுப்பிரமணியம் சாமி சோனியா விபசாரத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தார்  என்று ஒரு யூ-டியூப் வீடியோ இந்தி உரையில் வலம் வருகிறது.  (https://youtu.be/2xwGzy7W0Hs). என்ன கொடுமை இப்படியும் இருக்குமா ?

s7

73) அதைப் போல் ராகுல் காந்தி டிரக்ட் அடிக்ட் – ஹோமோ செக்சுவல் – இத்தாலியன் பாஸ்போரட் ஹோல்டர் என்று சுப்பிரமணிய சாமி சொல்லும் ஹிந்தி யூ-டியூப் வீடியோ (https://youtu.be/Ru-qf77S4I4 )

74) 2006 இல் ராகுல் காந்தி அமேதி தொகுதியில் தேர்தல் பிரசாரம் முடிந்ததும் ஒரு இரவு விடுதியில் தங்கினார். அங்கே குடி பார்டி நடந்து கொண்டிருக்கையில் அந்தத் தொகுதி காங்கிரஸ் தொண்டர் பலராம் என்பவரின் மகள் சுகன்யா  ராகுலை காண அங்கே செல்கிறார். அவரையும் குடிக்க சொல்லி வற்புறுத்தி போதை ஏற்றி அவரும் அவரது வெளிநாட்டு நண்பர்களும் ஏழு பேர் சேர்ந்து ஒவ்வொருவராக அவளைக் கற்பழித்துள்ளார்கள். அவள் அங்கிருந்து தப்பி வந்து காவல் நிலையத்தில் புகார் செய்ததை அவர்கள் ஏற்கவில்லை. பல இடங்களை அணுகி பயன் இல்லாததால் அலஹாபாத் நீதி மன்றத்தில் வழக்கு போட்டார்கள். வழக்கு விசாரணைக்கு வரும் பொழுது அவள் அவரது தாய் தந்தையர் மாயமாக மறைந்தார்கள். புகார் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. பின்பு சமஜ்வாடி கட்சியை சேர்ந்த ஒருவர் உச்ச நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தார். வழக்கை விசாரணை செய்த நீதிபதி வழக்குத் தொடுத்தவர் போதிய சான்றுகள் அளிக்கவில்லை மேலும் அவர் இந்த வழக்கைப் போட அவருக்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை என்று சொல்லி வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்து அவருக்கு அபராதமும் விதித்தார்கள். அந்த நீதிபதி ஓய்வு பெற்றபின் அவருக்கு ஒரு உயர் அரசாங்க பதவி அளிக்கப்பட்டது. இதைப் பற்றி 2018இல் கூட ஒரு ஊடக நிகழ்ச்சியில் விவாதம் நடந்தது. https://www.youtube.com/watch?v=v8aazGF73R4

s14

கற்பழிக்கப் பட்டதாக சொல்லும் பெண் சுகன்யா

75) ராகுல் என்ற மக்கு ஒரு பத்திரிகை நிகழ்ச்சியில் உளறிய பேச்சின் வீடியோ. (https://www.youtube.com/watch?v=EyH5nMOCAhw)

76) ராகுல் என்ற மக்கு பார்லிமென்டில் உளறிய ஜோக்கர் உரை வீடீயோ.  “Rahul ji, we all want you to speak in Parliament… How can we let go off such fun!”. ( https://twitter.com/BJP4India/status/988701851141922816 )

77) Rajiv’ 2.5 Billions,Swiss Magazine Confirms.  இந்தச் செய்தி ராஜீவ் இறந்த பிறகு வந்தது. அவருக்குத் தெரியாமல் அவர் பெயரில் சோனியா கொள்ளையடித்த பணம் .

s8

78).  (Sonia Gandhi hates Hindus! This truth is revealed by none other than Former President Pranab Mukherjee. ) Pranab Mukherjee in his book “The Coalition Years”. Former President, Mukherjee in his book has revealed about the Congress party and its rule supervised by Sonia Gandhi, the decisions taken were all anti-Hindus.

UPA government has worked a lot against proving the tolerant Hindus as Terrorists and rapists. Christian missionaries and Islamic butchers were supported- Hindus were targeted. All this was planned and decided by none other than congress queen Sonia Gandhi. இந்தக் ”கூட்டணி வருடங்கள்” என்ற புத்தகத்தில் நமது முன்னாள் ஜனாதிபதி சோனியாவின் ஹிந்து விரோத செயல்களை புட்டு புட்டு கொடுத்துள்ளார். சாமியார்களான ஜயேந்திரர் – ஆசிரம்பாபு – அசிமாநன்தா இவர்களது கைதிற்கு சோனியாதான் மூல கர்த்தா என்றும் சொல்லியுள்ளார்.

s9

s10

79) ” Nehru family tree” நேரு பரம்பரை ஆலமரம் – இது ஒரு அவியல் குடும்பம். பாரதத்தின் மீது பற்று இல்லாதவர்கள் .

 

 

s11

80) சோனியாவால் தொடங்கிவைக்கப்பட்ட ஊழல் பூதம் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் வெளிவந்துள்ளன. பஞ்சாப் நேசனல் பாங்கு – அலஹாபாத் பாங்கு – ஆக்சிஸ் பாங்கு ஊழல்கள். விஜய் மல்லையா – நிர்வா மோடி – லலித் மோடி – சஞ்சிவ் சவாலா – கிரிஸ்டைன் மைகேல் – அடித்த கொள்ளை 30000 கோடிக்கு மேல் – இப்பொழுது எல்லோரும் வெளிநாட்டில் சுகவாசம் செய்கிறார்கள். இவர்களை வெளிநாடு செல்ல அனுமதித்தலில் பிஜேபி யும் தவறு செய்திருக்கிறது ? டெலிவிஷன் ரேட்டிங் பாயிண்ட் (TRP ) பிராட்காஸ்ட் ரிசர்ச் கௌன்சில் (BARC) – (UPA) – பதவி முடிகையில் ஜனவரி 2014 மனீஸ் திவாரி ( IB ) அமைச்சராக இருந்த பொழுது (BARC) போட்டிகள் இல்லாமல் தன் இச்சையாகத் தணிக்கை என்ற பெயரில் 70,000 கோடி வருடம்தோறும் பணம் புழங்க ஸ்டார் டிவி க்கு வழிவகை செய்துள்ளது இப்பொழுது வெளியில் வந்துள்ளது.

s12

10 ஆண்டுகளில் (UPA) அடித்த கொள்ளை பட்டியல் படம் கீழே : ? !

s13

 

வாழ்க போலி செக்யூலரிஸம் !! வளர்க அன்னிய அடி வருடல் தொண்டு !!!!

பிற் சேர்கை (Bio – data of Sonia)

Real Name       :     Edvinge Antonia Albina Maino

Born                  :     9th December 1946

Current Roll    :     1998 to 2013 Congress President

Parents             :     Stefano Maino & Paola Maino

First daughter :     Alexandria alias Anuska

3rd daughter   :     Naida Maino

Father Occupation  & Sonia’s brief story :-

1) Stefano joined as a soldier in Italian army fought against Soviet military alongside Hitler’s Wehrmacht in the world war II.  Russians captured many soliders along with Stefano within few months in the army and held as war prisoners untill end of world war II. He called himself a loyal supporter of Benito Musolini and Italy’s National Facist Party.

2) In 1950 family moved to Orbassano and father starated a samll construction business.

3) In 1960 requested the church father to get her a job.  Upon his suggestion, 1962 Sonia went to Instituto Santarosa in Torino 30 kms from Orbassano offer primary education and foreign language teaching.

4) The same church father got her a job in a Creche (children care) Cambridge town. Since the earning is not enough asked her friends to find a better job, for that  friends requested her to learn English and told to join Lennox Cook School. After completing the course again searched for a better job and landed as waitress job at Trinity college (a constituent college of Cambridge University) here she met Rajiv. As a waitress she was also engaged in other activites the secret which nobody knows

5) Rajiv sent to London in 1961 t study A1 level – in 1962 placed at Trinity college to study engineering upto 1965. Not completed his degree and spent more time in the bar where Sonia worked.

6) இந்திராவின் எதிர்ப்பு முதலில் இருந்தது – படிப்பை முடிக்காததால் கல்லூரியை மாற்றி (இம்பிரியல் கல்லூரி – லண்டன்) சேர்ந்தார்.  இங்கேயும் ராஜிவ் தன் பட்டத்தை முடிக்கவில்லை.  சோனியாவுடன் லண்டன் பார்களில் காலத்தைக் கழித்தார்.  இதைப் பார்த்த சில இந்தியர்கள் இந்திராவிடம் தகவல் சொன்னார்கள். வேறு வழி தெரியாமல் அவளை அழைத்து வந்து அமிதாப்பச்சன் வீட்டில் தங்கவைத்து பின்பு நிச்சதார்தம் செய்தார்கள்.

7) 1962 இல் சான்ட்ரோசாவில் ஆங்கிலம் படிக்கையில் அவர் விடுதியில் 3 தோழிகளுடன் தங்கினார். சோனியாவிற்கு ஆஸ்மா நோய் இருப்பதால் மற்ற தோழிகள் எதிர்கவே அவளை வார்டன் வராந்தாவில் படுக்கச்சொன்னார். பின் நாளில் ராஜிவை மணந்தபின் மீண்டும் அந்தக் கல்விக்கூடத்திற்கு சென்றபோது அவர் சிறப்பாக வரவேற்கப்பட்டார். அவரது பழைய தோழிகளும் அவரை வரவேற்றபோது அவர்களை அவமதித்தார் எதுவும் பேசவில்லை – கருவல் குணம் கொண்டவர் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம்.

8) ராஜிவும் அருன்சிங்கும் பள்ளி நாட்களிலிருந்து நண்பர்கள். அருண்சிங் கபூர்தலா என்ற ராஜா வம்சத்தில் வந்தவர். இந்திராவின் ஆட்சியின் போது ராஜிவ் சொன்னதால் அவருக்கு யூ.பி. யின் எம்.பி. பதவி அளிக்கப்பட்டது. ராஜிவ் பிரதமர் ஆனவுடன் ரேஸ்கோர்ஸ் ரோடில் உள்ள தனது வீட்டின் பக்கத்திலேயே அருன்சிங்கிற்கு ஒரு வீட்டை ஒதுக்கினார். அருன்சிங்கின் மனைவி நய்நாவும் சோனியாவும் ஆத்ம நன்பர்களாக பழகிவந்தனர். பல நாட்கள் மதிய உணவு இரு குடும்பமும் சேர்ந்துதான் உண்பார்கள். அருன்சிங்கும் அவரது மனைவியும் மிகவும் நேர்மையானவர்கள். இப்படி இருக்கையில் கட்சி நிதிக்காக பணம் முறையற்ற வழியில் வசூலிப்பதை அவர்கள் ஆட்சேபிக்கவே சோனியா அவர்களது நட்பை முறித்துக்கொண்டார். தன் வீட்டிலிருந்து அவர்கள் இல்லத்திற்குச் செல்லும் கேட் வழியையும் பூட்டிவிட்டார். கட்சி நிதியைக் கையாளுவது அவர்களுக்கு எதிரானது என்று தெரிந்ததால் – கொள்கையைக் கண்டு கொள்பவர்களை எதிர்க்கும் குணம் உடையவர் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம்.

9) தவ்லீன்சிங் என்ற பெண் எழுத்தாளர் – ரிப்போர்டர் சோனியாவின் குடும்பத்திற்கு வேண்டியவர். சோனியா தவ்லீன்சிங் தனியாக வசிக்கும் வீட்டிற்குச் சென்று பலமுறை இத்தாலிய உணவுகளைச் சமைத்து அனைவரும் உண்டு மகிழ்வர். இந்தியா டுடே பத்திரிகைக்கு இவர்கள் நெருக்கம் தெரிந்ததால் தவ்லீனிடம் சோனியாவை பேட்டிக்கான நேரம் தரும் படி சொல்ல சொன்னார்கள். அதற்கு தவ்லீன்சிங் இதற்குச் சம்மதிக்கமாட்டார் ஆனால் அவரை நேரில் பார்த்து பேசி அவரைப்பற்றி ஒரு முக உரை எழுதுவது சாத்தியம் என்றார். அடுத்த நாளே ஒரு பத்திரிகை குழு அவர்கள் இல்லம் சென்றது.  அவர்கள் சோனியாவிடம் 12 வருடங்களாக நீங்கள் இந்திராவுடன் பழகினீர்களே அவரிடம் உங்களுக்குப் பிடித்த குணங்கள் என்ன என்று கேட்டதற்கு சோனியா சொன்ன பதில் – இந்திரா புடவை அணியும் அழகும் பணிக்கு சென்று திரும்புகையில் மடிப்புகலையாமல் வருவதும் – வாரத்தில் 1 2 நாள் உணவு அருந்தாமல் இருப்பதும் தனக்கு பிடிக்கும் அது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கு நல்லது என்றார் – சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டார்கள். மேலும் அவர்கள் இந்தியாவிற்கும் இத்தாலிக்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடுகள் எது என்று கேட்டதற்கு – இத்தாலியில் கிடைக்கும் ஒரு ரொட்டி வகையும் அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ள கிடைக்கும் ஒருவகை குழம்பும் இங்குக் கிடைப்பதில்லை என்றார். மறுதினமே இவை பத்திரிகையில் வந்தது. அதைப் போட்ட தேதியில் நடுப்பக்கத்தில் சோனியாவைப் பற்றி சில பாதகமான செய்திகளையும் வெளியிட்டனர். இதனால் கோபமான சோனியா தவ்லீன் எவ்வளவு சமாதானம் செய்தும் அவரின் உறவை முறித்துக் கொண்டார்.

10) கிருஷ்ணா கமிஷன் பரிந்துரைகளை மதிக்காமல் ஆந்திராவை பிரிக்கதூண்டினார்.

11) எமர்சன்சி புகழ் கரைபடிந்த நவீன்சவாலாவை எலக்ஷன் கமிஷன் தலைவர் ஆக்கினார்.

12) இஸ்ரேலியர்களை கொன்ற தற்கொலை படைக்குப் பொருள் உதவி செய்தவர்.

13) போப்பால் விஷவாயுவால் இறந்தவர்களுக்குக் காரணமான வாரன் ஆன்டிரசன்ட் வெளிநாடு செல்ல ராஜிவ் சோனியாவால் தூண்டப்பட்டார்.

 14) https://www.slideshare.net/truthaboutsoniagandhi/sonia-and-terrorism (Sonia and Terrorrism) slide show . சோனியா எப்படி தீவிரவாதத்திற்கு துணை போனவர். நாட்டை கலவர பூமியாக மாற்ற துடித்தவர் என்பதை நிரூபிக்கும் காணொளி.

15) https://youtu.be/m-ZVM_X3Y7Y – இந்த யூடியூப் தெளிவாக சோனியாவால் நாட்டிற்கு எவ்வாறெல்லாம் கெடுதல்கள் நடந்தன  அவளுடைய குணாதியங்கள் என்ன என்பதை விளக்கும் காணொளி.

16) Ref : https://www.scribd.com/doc/13746840/Edvige-Antonia-Albina-Maino-Alias-Sonia-Gandhi. SONIA GANDHI WAS PLANTED BY ( archbishop of Rome Paul Marcinkus ) பால் மர்சிங்கஸ் போப் பால் VI உடைய நெருங்கிய நன்பர் – ஐ.ஆர்.ஓ போப் வங்கியில் 18 ஆண்டுகள் தலைவர் பதவியை வகித்தவர். இவர் ஒரு பெண் பித்தர். எமானுலா ஒர்லாண்டி என்ற ஊரில் 15 வயது பெண்ணை கடத்திக் கற்பழித்து சிமெண்ட் மிஷினில் போட்டவர். போதைப் பொருள் கடத்துவது அந்த பணத்தை வாடிகன் வங்கியில் செலுத்துவது – தீவிரவாத குழுக்களுக்கு பணஉதவி செய்வதும் இவரது தொழில். இவர் தில்லுமுல்லால்  அம்ரோசயனோ என்ற வங்கி முடக்கப்பட்டு அதன் சேர்மனை கொலை செய்த குற்றத்தில் கைது செய்ப்பட்டார். இவர் மோசானிக் என்ற இத்தாலிய மாபியா சங்கத்தின் உறுப்பினர். இதற்கும் ரஷ்ய கே.ஜி.பி மாபியா சங்கத்திற்கும் தாய்-சேய் உறவு நெடுநாட்களாக உண்டு.  இப்படி சங்கிலி பிணைப்பான இத்தாலிய -ரஷ்ய- வாடிகன் மாபியாவினால் (இந்தக் கூட்டத்தில் சோனியாவின் அப்பாவும் உறுப்பினராக இருந்தார்.) கே.ஜி.பி தேர்தல் நேரங்களில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு பண வினியோகம் செய்யும்.. அந்த வழிகளை மறைமுகமாகச் செய்யத்தான் மர்சிங்கஸ் துணையுடன் சோனியா இந்தியாவில் இறக்குமதி செய்ப்பட்டார். இந்த பாதரி இந்தியாவிற்கு வந்த சோனியாவின் வீட்டில் 10 நாட்களுக்கு மேல் தங்கியிருந்தார். வாடிகனே கிருத்துவத்தை பரப்பி நாட்டைக் கொள்ளை அடிக்கும் ஒரு மாபியா கூட்டம் தான்.

Rome Paul Marcink

m

17) https://www.scribd.com/document/2471147/The-Christian-Occupation-of-IndiaUnder-Sonia-Gandhi – இத்தாலிய கிருஸ்துவ பெண் சோனியா மாபியா குழுவால் துலுக்கன் வாடை உள்ள நேரு குடும்பத்தில் உறவு கொள்ள செய்தது நாட்டின் அடையாளத்தையே உலக அரங்கில் நிலைகுலையச் செய்து இந்தியாவில் உள்ள தேச விரோதிகளை கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு திட்டத்தை செயல்படுத்தத்தான். உதாரணமாக கேரளாவில் விமோசன சமராம் என்று சி.ஐ.ஏ வால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட ஏ.கே.அந்தோனி போன்ற தேசவிரோத சக்திகளை ஊக்குவிப்பது. இது சி.ஐ.ஏ வால் செயல்படுத்தப்பட்ட ஓசாமா பின் லேடன் போல்தான். மேலே சொன்ன வலைத்தளத்தில் சோனியாவின் தூண்டுதலால் 2006 இல் தடை செய்யப்பட்ட 17 ஹிந்து இயக்கங்களின் பட்டியல் உள்ளது. அதை எப்படிச் சென்று பார்ப்பது என்பதற்கான வழிகளை இந்த வலைத் தளத்தில் சொல்லியுள்ளார்கள் – இவற்றை ஆசியாவை தவிர மற்ற நாடுகளில் காணலாம்.

18) Oil licenses to ENI Italy – ENI scam -After the UPA came back to power in 2004, ENI Italy started exploration of oil along the west coast of India and Andaman islands to name few. The company had links with Quattrochi and is rumored to have Massimo Quattrochi in senior advisory position. ENI is the owner of Snamprogetti which got many contracts during the Rajiv Gandhi regime

19)  https://www.scribd.com/document/18053119/Rajiv-Gandhi-Was-Blown-Up-by-a-Christian-Conspiracy (ராஜிவ் எப்படி கிருஸ்துவ சதியால் கொலை செய்யப்பட்டார் என்பதை விளக்கும் கட்டுரை)

20) https://www.scribd.com/document/27657149/Sonia-Maino-and-Evidence

21) https://www.scribd.com/doc/63893025/40539396-Sonia-Gandhi-Hidden-Side

22) https://www.scribd.com/document/18053121/Sonia-Helps-Illegal-Missionaries

23) https://www.youtube.com/watch?v=m-ZVM_X3Y7Y   ( A Brief of Sonia )

 

 

தவறான தனித்தமிழ் நாகரிகப் பிரிவினை

b2ad146c091655072f6db37fdfafa1a0

(தெய்வத்தின் குரல் – 6 ஆம் பாகம் – பக்கம் 39  to 52 )

இந்தக் காலத்தில் தமிழ்ப் பண்பாடு வேறே, வைதிக நாகரிகம் வேறே என்று தப்பாக அபிப்பிராயப் பட்டுக்கொண்டு முடிந்த மட்டில் தமிழ் தேசத்தில், முன்காலத்தில் உசந்ததாக எந்த விஷயம் இருந்தாலும், அல்லது எந்த மநுஷ்யர்கள் இருந்தாலும், அந்த விஷயம் அல்லது மநுஷ்யர் வைதிக நாகரிகத்தில் வராமல், தமிழினம் என்று ஏதோ ஒன்றை இவர்கள் பிரித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்களே, அதில் வந்ததாகவே ஜோடனை பண்ணிக் காட்டுவதாக ஏற்பட்டிருக்கிறது! நல்ல அறிவும் ஆராய்ச்சித் திறமையும் உள்ளவர்கள், நாவல் எழுதுகிறவர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தான் தமிழ் நாகரிகமென்று ஏதோ ஒன்று தனியாக இந்த திராவிட தேசத்தில் வைதிகத்துக்கு வித்யாஸமாக, அதை அமுக்கிக் கொண்டு, பிரகாசமாக இருந்ததாக ஜோடித்து எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அந்த அந்தக் காலத்துக் கல்வெட்டுகளைப் பார்த்தாலும் சரி, கவிகளும் புலவர்களும் பாடி வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கும் தமிழ் நூல்களைப் பார்த்தாலும் சரி. இந்தப் புது அபிப்ராயத்துக்கு ஒரு ஆதாரமும் இல்லை. இதிலே ஒரு பக்கம் வேடிக்கையாகவும் இருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம் கஷ்டமாகவும் இருக்கிறது. [வேடிக்கைக் கஷ்டம்] என்னவென்றால், வைதிகம் வேறே, த்ராவிடம் வேறே என்ற தப்பான அபிப்ராயம் பொது ஜனங்கள் மனஸில் அசைக்க முடியாமல் வேரோடி விட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு, அவர்களுடைய ஆதரவைத் தாங்கள் ஸம்பாதிக்க வேண்டுமென்று பிராம்மணர்களிலேயே அறிவாளிகளாக இருக்கப்பட்ட சிலபேர் இந்த பேதத்துக்கு பலம் கொடுத்து எழுதியும் பேசியும் வருகிறார்கள்! தமிழ் தேசத்தில் பூர்வத்தில் ஆட்சி செலுத்தி வந்த மூவேந்தர்களும் ஸரி, பல்லவர்களும் ஸரி, வேத வித்யைகளுக்கும் வேத கர்மாக்களுக்கும் வேத ப்ராம்மணர்களுக்கும் பண்ணியிருக்கும் பெரிய தொண்டுகளை அடியோடு மறைத்துவிட்டு, அவர்கள் தமிழ் நாகரிகம் என்று ஏதோ தனியாக இருந்த ஒன்றைப் போஷித்த மாதிரியே எழுதுகிறார்கள், பேசுகிறார்கள். சரித்திரத்தை base பண்ணிக் கதை எழுதுகிறவர்கள் மாத்திரமில்லாமல் சரித்திர புஸ்தகமே எழுதுகிறவர்கள், தமிழிலக்கிய வரலாறு எழுதுகிறவர்கள், பண்டைத் தமிழ் நூல்களுக்கு இப்போது உரை எழுதுகிறவர்கள் ஆகியவர்களிலும் ரொம்பப் பேர் இந்த ரீதியில் எழுதுவதுதான் மிகவும் கவலையாயிருக்கிறது. இதனால் இவர்கள் இதுவரை ஜனங்களுக்கு இல்லாமலிருந்த பேத எண்ணங்களை உண்டாக்கி, வலிவு கொடுத்து வருகிறார்கள்.

sangama-age

பொதுவான பாரத கலாச்சாரத்துக்குள்ளேயே தான் அங்கங்கே வித்யாஸங்களிருப்பது. இது ‘ரீஜினல்’ (பிராந்திய) வித்யாஸம் தானே தவிர ‘ரேஷியல்’ (இன) வித்யாஸம் இல்லவேயில்லை. தமிழ் ஜனங்களுக்குள்ளேயே பழக்க வழக்கங்களிலும் பேச்சிலும் தென்பாண்டி நாடு, கொங்குதேசம், சோழ தேசம், வடார்க்காடு – தென்னார்க்காடு – செங்கல்பட்டு சேர்ந்த பழைய நடுநாட்டு – தொண்டை நாட்டுப் பகுதிகள் ஆகியவற்றுக்குள் எத்தனை வித்தியாஸங்களிருக்கின்றன? எதிலும் சேராமல், அத்தனையையும் அவியலாக்கி, இன்னும் சிலதையும் சேர்த்ததாகப் சென்னப் பட்டணத்தில் இருக்கிறது. ஸ்மார்த்தப் பொம்மனாட்டிகளின் (மடிசார்) கட்டிலேயே மூன்று நான்கு தினுஸு சொல்வார்கள்! அதனாலே வேறே வேறே ரேஸ் என்றாகிவிடுமா என்ன? அத்தனையையும் சேர்த்துக் கவிந்து கொண்டு ஒரே பாரத நாகரிகம்தான் இருக்கிறது. அதற்குள்ளேயே பாஷையிலே, ஸங்கீதத்திலே, சில்ப சித்ர பாணிகளிலே, பழக்க வழக்கங்களிலே வித்யாஸங்கள் இருக்கிறது. அதனால்தான் ‘போர்’ அடிக்காமல் வைசித்ரிய ருசி — வெரெய்டி அழகு — இருக்கிறது.

ஆனால் வெள்ளைக்காரர்கள் இரண்டு வெவ்வேறே ‘ரேஸ்’ என்று தங்களுடைய divide and rule policy [பிரித்து ஆளும் கொள்கை] யிலே அதி ஸாமர்த்தியமாகக் கட்டி விட்டதில் நம் ஜனங்களுக்கே வைதிக வடக்கு, அவைதிகத் தெற்கு என்ற அபிப்ராயங்கள் வேரூன்றி, நம் பக்கத்தில் சிலபேருக்கு வைதிகாசாரமே கரித்துப்போய், தமிழ் மக்களுக்கு அந்த வாடையே முடிந்த மட்டும் காட்டாமலிருக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

இவர்களுக்கு வைதிகாச்சாரம் பிடிக்காமலே இருக்கட்டும். இவர்கள் வேதம் வேதியர்களுக்கு எதுவும் பண்ணால் போகட்டும். அது அவர்கள் இஷ்டம். ஆனால் இவற்றுக்காகவே அநேக மான்யங்கள் நிவந்தங்கள் விட்டும், இன்னும் வேறே தினுஸிலும் அந்தப் பூர்வ கால ராஜாக்கள் என்றைக்கோ பண்ணிவிட்டுப் போனதைக் கூடச் சொல்லாமல், மறைப்பதும், அது போதாதென்று அவர்கள் ஸ்வதந்த்ரமான ஒரு தமிழ்ப் பண்பாட்டுக்கே ஆதரவு கொடுத்து வளர்த்ததாகக் கல்பித்தும் சொல்வதும் கொஞ்சங்கூட நியாயமில்லை.

dynasty

பழைய ராஜாக்களின் ‘இன்ஸ்க்ரிப்ஷன்’களில் — சிலா சாஸனங்களிலும், அதைவிட ஜாஸ்தியாக தாம்ர சாஸனங்களிலும் — பாதிக்கு மேல் ப்ராம்மணர்களுக்கும் [வேத] பாடசாலைகளுக்கும் ராஜமான்யங்கள் விட்டதைப் பற்றித்தானிருக்கும். அவர்களுடைய யுத்த வெற்றிகளைப் பற்றிக் கூட அவ்வளவு இல்லை. இந்த தான சாஸனங்களிலேயேதான் அந்த யுத்த வெற்றிகளையும் சொல்லியிருக்கும். தெய்வங்களுக்கு அல்லது பூதேவர்கள் என்னும் ப்ராம்மணர்களுக்குப் பண்ணிய தொண்டுகளைத்தான் கல்லிலும் செம்பிலும் அவர்கள் முக்கியமாக வெட்டி வைத்தார்கள்.

‘பிரமதேயம்’ என்று பிராமணர்களுக்கு தானமாகப் பழைய தமிழ் மன்னர்கள் நிறையக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆகாசத்தை ஆகாயம் என்றும், வசத்தை வயம் என்றும் சொல்வது மாதிரி ‘தேச’த்தைத் ‘தேயம்’ என்று சொல்வதுண்டு. இங்கே அப்படித்தான் சொல்லியிருக்கிறதென்று நினைத்து பிராமணருக்குக் கொடுத்த தேசப்பகுதி ‘பிரமதேயம்’ என்று சில பேர் தப்பாகச் சொல்கிறார்கள். இங்கே வரும் தேயத்துக்கும் தேசத்துக்கும் ஸம்பந்தமில்லை. ‘தேயம்’ என்ற [ஸம்ஸ்கிருத] வார்த்தைக்கு ‘தானமாகக் கொடுக்கப்படுவது’ என்று அர்த்தம். அத்யயனம் பண்ணினவர்களுக்கு ‘ச்ரோத்ரிய கிராமங்கள்’ என்று அநேக கிராமங்களைப் பண்டைத் தமிழ் மன்னர்கள் ஸர்வமான்யமாக விட்டிருக்கிறார்கள். ‘சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்று முடிகிற பல ஊர்கள் இருக்கின்றன. இவையெல்லாம் தமிழ் ராஜாக்கள் ‘நான்மறையாளர்’ எனப்பட்டவர்களுக்கு தானம் பண்ணினவைதான். ‘அகரம்’ என்று அநேக ஊர்ப் பெயர்கள் முடிகிறதல்லவா? ‘அக்ரஹாரம்’ தான் சுருங்கி ‘அகர’மாயிற்று. இவையும் பிராமணர்களுக்குக் கொடுத்த ராஜமான்ய கிராமங்களே.

அந்தக்கால ராஜ சாஸனங்களில், கல்வெட்டுக்களாகவும், செப்பேடுகளாகவும் இருக்கிற சாஸனங்களில், எங்கேயாவது ஒரு இடத்திலாவது ஒரு ராஜா — அவன் சோழனோ, சேரனோ, பாண்டியனோ, வேறே சிற்றரசனோ, யாரானாலும் — தமிழினம், தமிழ் மரபு, தமிழி நாகரிகம், தமிழ்ப் பண்பாடு என்ற வார்த்தைகளைச் சொல்லி, தான் அதைப் போஷிப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறானா என்றால், அப்படி ஒன்றுகூட இல்லை. நான் ஒரளவுக்கு எனக்கு தெரிந்த மட்டில்1 துருவி துருவிப் பார்த்தும் அப்படி ஒன்றும் அகப்படவில்லை.“மனுநீதி விளங்க”, “மனுவாறு விளங்க” (ஆறு என்றால் மார்க்கம்)“அந்தணர் ஆகுதிக்கனல் ஓங்க”, “சாதி ஒழுக்கம் பிறழாது நிற்க”த் தாங்கள் ராஜ்யபாரம் செய்ததாகவே அந்த ராஜாக்கள் சாஸனங்களில் வெட்டி வைத்திருக்கிறார்கள்.

moovendar

 

ஆரிய அரசர்களை எதிர்த்துச் செங்குட்டுவன் போராடி ஜயித்தான் என்பது போன்ற விஷயங்களைச் சிலப்பதிகாரம் போன்ற நூல்கள் சொல்லும்போதுகூட ‘ஆரிய’ என்பது ரேஸைக் குறிப்பதாக இல்லவே இல்லை. தமிழ் மூவேந்தர்களுக்குள்ளேயே ஒருத்தரோடொருத்தர் சண்டை போட்டுக் கொள்ளவில்லையா? அப்போது அவர்கள் ஆண்ட ப்ரதேசத்தை வைத்து ‘பாண்டிய நாட்டு ராஜாவை எதிர்த்தான்’, ‘சோழ நாட்டு ராஜாவை எதிர்த்தான்’ என்று சொல்கிறது போலவும், திராவிட தேசத்திலேயே அடங்கும் தெலுங்கு, கன்னட ராஜாக்களை எதிர்த்தான் என்பது போலவுந்தான் ஆர்யாவர்த்தம் என்ற பேரை வட இந்தியா முழுவதற்கும் விஸ்தரித்து அந்தப் பிரதேசத்தில் இருந்த ராஜாக்களை எதிர்த்ததை ‘ஆரிய அரசர்களை எதிர்த்தான்’ என்று சொல்லியிருக்கிறது. ரேஸை வைத்துச் சொல்லியிருந்தால், அந்த வட நாட்டிலே இருந்த ப்ராம்மணர்களும் நம்முடைய தெற்கத்தி ராஜாவுக்குச் சத்ருவாகத்தான் இருந்திருப்பார்கள். இப்போது தனித் தமிழ் நாகரிகத்தைச் சொல்கிறவர்களின் அபிப்பிராயப்படி ஆர்ய ராஜாக்களை விடவும் அந்த ப்ராம்மணர்கள்தான் தமிழரசர்களுக்குப் பரம சத்ருவாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தைப் பார்த்தாலோ, சேர ராஜா செங்குட்டுவன் வடக்கத்தி ராஜாக்களோடுதான் யுத்தம் பண்ணினானே தவிர அங்கே இருந்த ப்ராம்மணர்களுக்கு ஒரு ஹானியும் ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொண்டான் என்று ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லியிருக்கிறது. தேவ ரிஷிகள் — ‘விசும்பு முனிவர்’2 என்று இருக்கிறது — அவனுக்கு முன்னே வந்து, “ஹிமயமலை ராஜ்யங்களில் ‘அருமறை அந்தணர்கள்’ இருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பேணல் உன் கடமை” என்று சொன்னதாக இருக்கிறது.3 அந்த ப்ராம்மணர்களுக்குச் சேர ராஜா செங்குட்டுவன் ஹானி பண்ணவில்லை என்பது மாத்திரமில்லை. தன் ஸைன்யத்திடம் அவன், “வட திசையில் வேள்வித் தீ அவியாமல் மறை காத்து வருகிறவர்கள் அருள் குணத்தினால் தண்ணென்று இருக்கும் பெருவாழ்க்கை வாழ்பவர்கள். அவர்களைப் போற்றி ரக்ஷிக்க வேண்டும்” என்று ஆக்ஞையிட்டதாகவும் இருக்கிறது.4

வடக்கத்தி ராஜாக்களை ஜயித்து, ஹிமயமலையிலிருந்து கண்ணகி சிலை பண்ணுவதற்காகக் கல்லெடுத்து, அதைத் தோற்றுப்போன ராஜாக்களுடைய தலையில் ஏற்றி, சேர நாட்டுக்குத் திரும்பி வந்தவுடன் செங்குட்டுவன் யாகமே பண்ணினதாகவும் வருகிறது. யாகம் செய்யவேண்டுமென்று அவனுக்குத் தமிழ்நாட்டு ப்ராம்மணன் ஒருத்தன் [மாடல மறையோன் என்பவன்] எடுத்துச் சொன்னதை அவன் மனஸாரக் கேட்டுக் கொண்டானென்பதை, “அந்த ப்ராம்மணன் ராஜாவின் காது என்கிற வயலில் உத்தமமான அர்த்தமுள்ள (“வான்பொருள்” என்று இருக்கிறது) தன் யோசனையாகிய விதைகளைத் தன்னுடைய வேதமயமான நாக்கு என்ற ஏறினால் உழுது விதைத்தான். அதிலிருந்து விளைகிற ஸ்வர்க்கவாஸம் அல்லது மோக்ஷம் என்ற பெரும் பதத்தை அறுவடை செய்து அநுபவிக்கணுமென்ற வேட்கை ராஜாவுக்கு ஏற்பட்டு, உடனே அவன் நான்மறை மரபாகிற வேத ஸம்ப்ரதாயத்தின் ஸூக்ஷ்மங்கள் தெரிந்த யஜ்ஞ ப்ராம்மணர்களைக் கொண்டு சாந்தி ப்ரதமான யாகம் ஆரம்பித்தான்” என்று சிலப்பதிகாரத்தில் விவரமாகச் சொல்லியிருக்கிறது.5

cheran-senguttuvan

இதிலே ஆச்சர்யமென்னவென்றால், சிலப்பதிகாரம் எழுதினவர் “வேத வேள்வியை நிந்தனை செய்து உழல்”கிறவர்களென்று ஞானஸம்பந்தர் கண்டனம் பண்ணும் ஜைனர்களின் மதத்தைச் சேர்ந்த பிக்ஷு!

அப்புறம் அவர் கண்ணகி விக்ரஹம் ப்ரதிஷ்டையானதைச் சொல்கிறபோதும் —

இந்த நாளில், “வேதமந்திரம் சொல்லித்தான் ப்ரதிஷ்டை பண்ணணுமா? அன்போடு தமிழில் சொன்னால் தெய்வசக்தி விக்ரஹத்தில் ஏறாதா?” என்றெல்லாம் கேட்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் தனித் தமிழ்த் தெய்வமாகச் சொல்லும் கண்ணகிக்கே செங்குட்டுவன் மூர்த்தி ப்ரதிஷ்டை செய்தபோது, ‘அறக்களத்து அந்தணரைக்’ கொண்டு பண்ணியதாகவே இளங்கோ – அவர்தான் சிலப்பதிகாரம் எழுதியவர் சொல்லியிருக்கிறார். ‘அறக்களத்து அந்தணர்’ என்பது ரொம்ப அழகான பதப் பிரயோகம். “யுத்தம் என்கிற மறக்களத்தில் சேர ராஜா வீர தீரம் பண்ணி, கண்ணகி சிலைக்கான கல்லெடுத்து அதை வடக்கத்தி ராஜாக்கள் தலையில் வைத்துக் கொண்டுவந்தாச்சு. இனிமேல் அந்தக் கல் தெய்வமாக வேண்டும். இதற்கு ராஜாவின் மறக்கள ஸாமர்த்தியங்கள் பிரயோஜனப்படாது. வேத தர்மமான அறக்களத்தைச் சேர்ந்த அந்தணர்களால்தான் அதைப் பண்ண முடியும்” என்ற இத்தனை அபிப்ராயத்தை ரத்னச் சுருக்கமாக அடக்கித்தான் ‘அறக்களத்தந்தணர்’ என்று போட்டிருக்கிறார். முதலில் அவர்களைச் சொல்லி, அப்படிப்பட்ட அந்தணர், தன்னுடைய குரு (அதாவது புரோஹிதர் : அவரும் ப்ராம்மணர்) ‘பெருங்கணி’ என்கிற ஜோஸ்யன், சில்பி ஆகியவர்களைக் கொண்டு மூர்த்திப் பிரதிஷ்டை பண்ணினான் என்று இருக்கிறது.6

இத்தனைக்கும் சிலப்பதிகாரம் எழுதியவர் வேத பாஹ்யமான [வேதத்திற்குப் புறம்பான] சமண மதத்தைச் சேர்ந்த துறவி! இப்போது என்னடாவென்றால் வைதிகாச்சாரத்தில் வந்த புலவர்கள், ஆராய்ச்சிக்காரர்கள், எழுத்தாளர்கள் முதலியவர்களே அந்தக் கால ராஜாக்களின் வைதிகப் பற்றை அடியோடு மறைத்துவிட்டு அது போதாதென்று அவர்கள் ஒரு நாளும் நினைத்துக் கூடப் பார்க்காத ஒரு தனித் தமிழ் கலாச்சாரத்தை அவர்கள் வளர்த்ததாக வேறு ஜோடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஸத்யத்தை மறைக்கிறதும் மாற்றுகிறதும் ரொம்பத் தப்பு. சரித்ரம் சொல்லும்போது அன்றைக்கு வாஸ்தவத்தில் இருந்ததை அடியோடு black-out [இருட்டடிப்பு] பண்ணி விட்டு, இன்றைக்குள்ள கொள்கைகளை அன்றைக்கிருந்தவர்கள் மீது ஆரோபித்து [ஏற்றி வைத்து] எழுதுவது நியாயமேயில்லை.

பிரதேச காலாசாரம் என்று அங்கங்கே கொஞ்சம் வித்யாஸமாகத்தான் இருக்கும். பேசுகிற பாஷையினாலும், வாழ்க்கைப் போக்குகளாலும், சீதோஷணாதிகளைப் பொறுத்தும் பொதுவான பாரத மரபு என்ற ஒரே அடிமரத்திலிருந்து வெவ்வேறு கிளை மரபுகள் தோன்றத்தான் செய்யும். வேரும் அடிமரமும் ஒன்றேத்தான். மேம்போக்கானதுதான் மற்ற பிராந்திய வித்தியாஸங்கள்.

ஆனால் இன்றைக்கு நம்முடைய பண்டைய கலாசாரப் பெருமைகளைப் பிரகாசப்படுத்துவதாகச் சொல்லி அநேக மஹாநாடுகள், ஸெமினார்களெல்லாம் நடத்துகிறார்களே, இதிலே அநேகமாக வேராகவும், அடிமரமாகவும் இருக்கும் பொதுவான வைதிக கலாசாரத்தை மறைத்தே விடுகிறார்கள். பிராந்திய கலாசாரங்களையே ஒரு தனியான முழு மரபு மாதிரி ஜோடித்து, ‘ஆர்யன்-ட்ராவிடியன்’ என்ற கல்பிதமான பரஸ்பர-குஸ்தி நாகரிகங்களில் ட்ராவிடியனைத்தான் தூக்கிக் காட்ட வேண்டும் என்ற அபிப்ராயத்தில் இல்லாததையெல்லாம் ஸ்ருஷ்டி பண்ணிச் சேர்த்துப் பேசுகிறார்கள்; எழுதுகிறார்கள்.

பழைய சரித்திர புருஷர்களையும் ஸம்பவங்களையும் வைத்துக் கதை, கிதை அழகாகக் கட்டி ஜனங்களைக் கவரும்படியாக எழுதுகிறவர்களும் உண்மை நிலையை எழுதுவதில்லை. நிரம்ப ‘மாஸ்-அப்பீல்’ உள்ள துறையிலிருப்பவர்கள் இப்படி இருக்கிறார்களே என்று இருக்கிறது. இன்றைக்கு ஜனங்களில் பல பேர் புராணம், இதிஹாஸம், பழைய காலக் காவியங்கள் எல்லாம் பொய்க் கதை என்று தள்ளிவிட்டு, ‘ஆராய்ச்சி பண்ணி எழுதியது’ எனப்பட்ட இந்த நவீன காலக் கதைகளையே ‘அதாரிடி’யாக நினைப்பதால், நம்முடைய பூர்வகால சரித்திரத்தைப் பற்றி அவர்கள் தப்பாக — distorted ஆக — புரிந்து கொள்ளும்படி ஆகியிருக்கிறதே என்று கஷ்டமாயிருக்கிறது. ‘இன்றைக்கு நம் அபிப்ராயம் எப்படி வேண்டுமானால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் பூர்வ விஷயங்களைச் சொல்வதாக நாம் புறப்படும்போது அன்றைக்கு எப்படி இருக்கிறதோ அதைத்தான் உள்ளபடிச் சொல்லணும். நம்முடைய இக்கால அபிப்ராயங்களைப் பூர்வ காலத்தவர்கள் மேல் ஆரோபித்துச் சொல்லப்படாது’ என்ற அடிப்படை நியாயங்கூடத் தெரியாமலிருக்கிறார்களே என்று கஷ்டமாயிருக்கிறது.

ஒரு ராஜபாட்டை நீளநெடுகப் போகிறதுபோல வேத சாஸ்திர வழிதான் ஆதியிலிருந்தே இந்த பாரத தேசம் முழுதும் பரவலாக இருந்திருக்கிறது. அதிலிருந்தே கிளைச் சாலைகள் மாதிரிப் பிரதேச கலாசாரங்கள், ரொம்பவும் ஆதியிலேயே தமிழ்நாட்டினராக, தமிழ்மொழி பேசுபவர்களாக இருந்த தமிழர்களும் வைதிகாச்சாரத்தை ஏற்றவர்கள்தான். அதே சமயத்தில் இவர்கள்தான் கிளை மரபு என்றேனே, அப்படி தமிழ் நாட்டுக்கு மட்டும் உரிய சில பழக்க வழக்கங்கள், கலையம்சங்கள் முதலியவை ரூபமாவதற்கும் காரணமாக இருந்தவர்கள். இந்த ரீதியில் பார்க்கிற போது சங்ககாலம் முடிய இருந்த முற்கால சேர சோழ பாண்டிய மூவேந்தர்களை வேண்டுமானால் தமிழ்க்கிளை மரபைப் பேணியவர்கள் என்று சொல்ல நியாயமுண்டு. அதுவும் கிளை மரபாகத்தான் இவற்றைப் பேணினார்கள். மூல மரபான மரமாக அவர்களும் பாரத தேசத்திற்கே பொதுவான வைதிக கலாசாரத்தைத்தான் பேணினார்கள். மரத்திலிருந்து தனியாகத் துண்டித்து கிளை வரள முடியாது. இயற்கையாக கிளை வந்தது. அதையும் பேணினார்கள். தனித் தமிழ்ப் பண்பாடு என்று ஒன்றை அவர்கள் நினைக்கவேயில்லை.

ஆனால் இன்றைக்கு எழுதுகிறவர்கள், பேசுகிறவர்கள் அந்த மூவேந்தர்களுக்கும் அப்புறம் வந்த பல்லவர்களையும் தனித் தமிழ்ப்பண்பாட்டை வளர்த்தவர்களாகவே சித்தரிப்பதுதான் ரொம்ப ஆச்சர்யம்! மூவேந்தர்களும் தங்களை ஸூர்ய வம்சம், சந்த்ர வம்சம், சிபியின் பரம்பரை என்றெல்லாந்தான் தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களில் பலருடைய பெயராவது நெடுஞ்சேரலாதன், சேரமான் பெருமாள், கரிகால் வளவன், கிள்ளி வளவன், நெடுஞ்செழியன், நெடுமாறன் என்றெல்லாம் தமிழ்ப் பெயர்களாக இருக்கின்றன. ஆனால் பல்லவ ராஜாக்களுக்கோ ஸ்கந்தசிஷ்யன், குமார விஷ்ணு, ஸிம்ஹவர்மா, ஸிம்ஹ விஷ்ணு, மஹேந்திரன், நரஸிம்ஹன், பரமேச்வரன், நந்திவர்மா, தந்திவர்மா என்று எல்லாம் ஸம்ஸ்கிருதப் பெயர்களாகவே இருக்கின்றன. குடுமியாமலையில் ஸங்கீத விஷயமாக உள்ள மஹேந்திரவர்மாவின் கல்வெட்டும், இன்னும் அவர்களுடைய அநேக சாஸனங்களும் ஸம்ஸ்கிருதத்திலேயே இருக்கின்றன. அவர்கள் தங்களை ‘பரம ப்ரஹ்மண்யர்’ என்று இந்த சாஸனங்களில் பொறித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஸம்ஸ்கிருத கடிகைகளை நிறையப் போஷித்திருக்கிறார்கள். பிராம்மணனை ‘சர்மா’ என்கிற மாதிரி க்ஷத்ரியரை ‘வர்மா’ என்று சொல்ல வேண்டும். அந்தப்படி பல்லவர்கள் மஹேந்திர வர்மா, நரஸிம்ஹ வர்மா, பரமேச்வர வர்மா, நந்தி வர்மா என்று ‘வர்மா’ போட்டுக் கொண்டவர்கள். தங்களை பாரத்வாஜ கோத்ரத்தினர் என்று சொல்லிக் கொண்டவர்கள்.

அவர்கள் காலத்தில்தான் அப்பர், ஸம்பந்தர், திருமங்கையாழ்வார் முதலியவர்களுடைய தெய்விகமான தமிழ்ப் பாட்டுகளும் தோன்றிற்றென்பது வாஸ்தவந்தான். ஆனால் இந்தப் பாட்டுகளை அநுக்ரஹம் பண்ணிய பெரியவர்களும் வைதிக வழியை வளர்க்க வந்தவர்களே. ‘வேதநெறி தழைத்தோங்க’ வைத்தவர்களே. அவர்களையும் சரி, அந்தப் பல்லவ ராஜாக்களையும் சரி, இந்த நாளில் ‘ஆர்யன் வெர்ஸஸ் ட்ராவிடியன்’ என்கிற ‘வெர்ஸ’ஸில் கொண்டுவிட்டுத் தனித் தமிழ் நாகரிகத்தை வளர்த்தவர்கள் என்று சொல்வது கொஞ்சங்கூட ஸரியில்லை.

வேத ஸம்ப்ரதாயந்தான் உசத்தி என்று நிலை நாட்டுவதற்காக இதையெல்லாம் நான் சொல்ல வரவில்லை. வேதமோ, வேறே ஒன்றோ, எதுவானாலும் இந்த தேசம் பூராவுக்கும் ஒரே ஸம்பிரதாயந்தான் என்று எல்லாரும் புரிந்துகொண்டு பேதமில்லாமல் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டுமென்ற ஆசையில்தான் சொல்கிறேன். வேதம் வேணும் என்பதைவிட, ‘நமக்குள் பேதம் வேண்டாம், வேண்டவே வேண்டாம். வெள்ளைக்காரர்கள் அவர்கள் கார்யம் நடப்பதற்காக கட்டி விட்ட ‘ரேஸ் தியரி’யை நாமும் அப்படியே நம்பிக் கட்சிகளாக உடைந்து நின்றுகொண்டு, த்வேஷமும் போட்டியுமாக இருக்க வேண்டாம். அல்லது இப்படி சண்டை வேண்டாமே என்பதற்காக ஸத்யத்தை விட்டுக் கொடுத்து இல்லாத ஒரு மரபை இருந்ததாகப் பெருமைப் படுத்திப் பிரகடனம் பண்ண வேண்டாம். தமிழ் மரபுக்காரர்கள் நடுவாந்தரத்தில் ஏதோ அசட்டுத்தனமாக ஏமாந்து போய் வேத மரபிலிருந்து அநேகம் எடுத்துக் கொண்டு விட்டதாகவும், இப்போது நாம் அதையெல்லாம் உரித்துப் போட்டுவிட்டுக் கலப்பில்லாத ஸ்வய மரபாகப் பண்ண வேண்டுமென்றும் முயற்சிகள் பண்ண வேண்டாம். கைலாஸத்திலிருந்து ராமேச்வரம் வரை உள்ள நாம் அத்தனை பேரும் அந்த இரண்டு இடத்திலேயும் ப்ரபுவாக உள்ள ஒரே பரமேச்வரனுடைய குழந்தைகளாக, ஸஹோதரர்களாக இருக்க வேண்டும்’ என்பதற்காகத்தான் சொல்கிறேன். இந்த உசந்த தமிழ் தேசத்தில் — உலகத்திலேயே அதிகமான கோவில்களையும், பக்தி நூல்களையும் கொண்ட தேசத்தில் எத்தனையோ ஆயிரம் வருஷமாக ஒரு தாய் வயிற்றுக் குழந்தைகளாக இருந்தவர்களுக்கிடையில் பேத எண்ணம் வலுக்காமல் ஒன்று சேர்ந்து வாழணும்; அதே ஸமயம் ஸத்தியத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் யதார்த்தங்களை ஒப்புக் கொள்ளும் ஸத்யஸந்தர்களாக ஒன்று சேரணும் என்பதே என் ப்ரார்த்தனையாக இருக்கிறது. ‘லோகம் முழுக்க நன்றாக இருக்கணும்’ என்று வேண்டிக் கொள்ளும்போதே குறிப்பாக இந்த தமிழ் தேசத்திலே எல்லா ‘ஒழிக!’ சப்தமும் போய் ‘ஒன்றுக!’ சப்தமே, சப்தமாக மட்டுமில்லாமல் கார்யமாக நடக்க வேண்டுமென்றுதான் சந்த்ரமௌளீச்வரரிடம்7 ஒவ்வொரு வேளையும் முறையிடுகிறேன்.

இப்போது நான் அலசினதில் யாரையாவது கண்டித்து, கிண்டித்துச் சொல்லியிருந்தால்கூட அந்தக் கண்டனத்தையெல்லாம் வாபஸ் வாங்கிக் கொள்கிறேன். கண்டிக்கிறதும் பிரிந்து நிற்காமல் ஒன்றாக சேர்க்கிற நோக்கத்தில்தான். இல்லாததைச் சொல்லித்தான் ஒன்று சேரணும் என்றில்லை; ஒரு பெரிய உண்மையை ஒளித்துத்தான் ஒன்று சேரணும் என்றில்லை; ஸத்தியம் வேண்டும், ஐக்கியமும் வேண்டும். ஸத்தியத்தோடேயே ஐக்கியம் ஏற்படட்டும் என்றுதான் சொல்வது. விபரீதமாகச் சிலது பண்ணுகிறபோது கண்டித்துச் சொன்னால்தான் எடுபடும் என்றே அப்படிச் சொல்வது. அடிப்படையில் ஆசை, நோக்கமெல்லாம் அத்தனை பேரும் அரன்குடி மக்களாக அன்போடு ஒன்று சேரணும் என்பதுதான்.

அரனுடைய மூத்த மகனைப் பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்தது, நாம் எல்லோரும் அரன் குடி மக்களாக சேர அந்த மகனுடைய அருள் ரொம்ப முக்கியம். நமக்குத் தெரியாமலே அவர் இதைப் பண்ணிக் கொண்டுத்தானிருக்கிறார். எப்படியென்றால், அவருக்குத் ‘தமிழ் தெய்வம்’ என்று இதுவரை யாரும் முத்திரை குத்தவில்லை. ஆனாலும் தமிழ் நாட்டில் அவருக்கு இருக்கிற அளவுக்கு வேறே எந்த ஸ்வாமிக்கும் கோவிலில்லை. அவருக்கு தமிழ்நாட்டிலிருக்கும் அளவுக்கு வேறே எந்த மாகாணத்திலும் கோவிலில்லை. ‘ரேஸ்’ எண்ணங்கள் எழும்புவதற்கே இடம் கொடுக்காமல் நம் எல்லோரையும் அவர் பக்தியில் சேர்த்துப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அறிவுக்கும் தெய்வமாக இருக்கப்பட்ட அவரே ஸரியான ஸத்தியமான ஒற்றுமை வழியில் நம்முடைய ஆராய்ச்சிகள் போவதற்கும், விபரீதமான முடிவுகள் பண்ணாமலிருப்பதற்கும் வழிகாட்ட வேண்டும்.

—————————————————————————————————————————————-

1 ஸ்ரீசரணர்கள் தன்னடக்கத்துடன் இவ்விதம் கூறியுள்ளார்கள். “பெரியவர்கள் அறிந்த அளவுக்கு எபிக்ராபிகா இண்டிகாவில்கூட சாஸன விவரங்கள் இருக்குமா என்பது சந்தேகம்!” என்று தொல்பொருள் ஆய்வுத்துறை தலைமை இயக்குநராயிருந்த நிபுணர் டி.என். ராமசந்திரன் வியந்து கூறுவார்.

2 “விசும்பியங்கு முனிவர்” (சிலம்பு-வஞ்சி-கால்கோள் காதலி 92)

3 அருமறை அந்தணர் ஆங்குளர் வாழ்வோர்
பெருநில மன்ன பேணல் நின்கடன்
(சிலம்பு-வஞ்சி-கால்கோள் காதலி 102-103)

4 வடதிசை மருங்கின் மறைகாத் தோம்புநர்
தடவுத்தீ அவியாத் தண்பெரு வாழ்க்கை
காற்றூ தாளரைப் போற்றிக் காமின்
(சிலம்பு-வஞ்சி-கால்கோள் காதலி 248-250)

5 மறையோன் மறைநா உழுது வான்பொருள்
இறையோன் செவிசெறு வாக வித்தலின்
வித்திய பெரும்பதம் விளைந்து பதமிகுத்துத்
துய்த்தல் வேட்கையிற் சூழ்கநல் வேந்தன்

6 நான்மறை மரபின் நயம்தெரி நாவின்
கேள்வி முடிந்த வேள்வி மாக்களை
மாடல மறையோன் சொல்லிய முறைமையின்
வேள்விச் சாந்தியின் விழாக்கொள ஏவி

(சிலம்பு-நடுகற்காதை 187-194)

6 அறக்களத் தந்தணர் ஆசான் பெருங்கணி
சிறப்புடைக் கம்மியர் ….

(சிலம்பு-வாழ்த்துக் காதலி 222-3)

7 ஸ்ரீமடத்தின் ஆராதனா மூர்த்தி

வேதமும் தமிழ்நாடும் – Part-II

20645326_1456899821066560_3286600418651006851_o

(தெய்வத்தின் குரல் – பாகம் – 2 – பக்கம் 391 முதல் 420 வரை)

பத்துப் பாடல்களில் முதல் ஏழெட்டில் இப்படி ஈச்வர பக்தி இல்லாதவர்கள் என்பதை அடியோடு சொல்லாமல், வேதத்தையும் கர்மாநுஷ்டானத்தையும் விட்டவர்கள் என்பதற்காகவே சமணர்களைக் கண்டித்துவிட்டுக் கடைசியில் தான் பக்தியில்லாதவர்கள் என்பதற்காகக் கண்டனம் பண்ணுகிறார். முதலிலெல்லாம்,

வைதிகத்தின் வழியொழுகாத; அந்தணாளர் புரியும் அருமறை சிந்தை செய்யா அருகர் ; வேட்டு வேள்வி செயும் பொருளை விளி மூட்டு சிந்தை முருட்(டு) அமண்; அழல (து) ஓம்பும் அருமறையோர் திறம் விழல(து) என்னும் அருகர்” 

என்று சொல்லிவிட்டு, பிறகுதான் அவர்கள் சிவபக்தியில்லாமலிருப்பதைச் சொல்லுகிறார். சைவர்கள் மேல் பட்ட காற்றைக் கூட அவர்கள் ஒதுக்குகிறார்களாம்!

நீற்று மேனியா ராயினர் மேலுற்ற

காற்றுக் கொள்ளவும் நில்லா அமணரை

 என்று சொல்லிவிட்டு கடைசியில்தான்,

அன்று முப்புரம் செற்ற அழக! நின்

துன்று பொற்கழல் பேணா அருகரை

என்பதாக, நேராக, அவர்கள் ஈசன் எந்தையின் இணையடியை வழிபடாததைத் தோஷமாகச் சொல்கிறார். இதற்கு முந்தி வைதிக கர்மாவுக்குத்தான் பிராதான்யம் கொடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.

தேவாரத்திலும் திவ்யப் பிரபந்தத்திலும் பிராம்மணர்களைப் பற்றிச் சொல்லும் இடங்களிலெல்லாம் அவர்கள் யக்ஞ கர்மாநுஷ்டானத்தில் வல்லவர்கள் என்பதற்காகவே ரொம்பவும் பாராட்டிச் சொல்லியிருக்கிறது.

கற்(று) ஆங்கு எரி ஓம்பிக் கலியை வாராமே

செற்றார் வாழ் தில்லை.

என்பதாக, “வேதத்தைக் கற்று, அதன்படி அக்னி வளர்த்து (எரி ஓம்பி) யாகம் பண்ணுவதாலேயே கலி புருஷனை விரட்டுகிற பிராம்மணர்கள் வசிக்கிற சிதம்பரம்” என்று சம்பந்த மூர்த்தி ஸ்வாமிகள் சொல்கிறார்.

ஓமாம்புலியூர்த் தேவாரத்தில், யக்ஞங்களைப் பற்றி நிறையச் சொல்கிறார். அதில் ஓரிடத்தில்,

பரப்பைப் படுத்(து) எங்கும் பசு வேட்(டு) எரி ஓம்பும்

என்று வருகிறது.

‘பரப்பு’ என்றால் யாகவேதியை முறைப்படி அமைப்பது. சயனம் என்பது அதுதான். ‘பசு வேட்டு’ என்றதால் யக்ஞத்திலே ஜீவஹிம்ஸை தப்பில்லை என்கிற அபிப்ராயத்துக்குத் தேவாரத்தின் ஆதரவு தெரிகிறது.

ஸம்பந்தர் பிராம்மணர், அதனால் யாகாதிகளைக் கொண்டாடிச் சொல்லியிருக்கிறார் என்று நினைத்தால் சரியில்லை. அப்பிராம்மணரான அப்பரும் ஸ்வாமியை வேத வேள்வி சம்பந்தப்படுத்தியே ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்.

வேதியா வேத கீதா”; “வேதங்கள் நான்கும் கொண்டு விண்ணவர் பரவி ஏத்த”; “வேதத்தான் என்பர், வேள்வியுளான் என்பர்”; “வேத நாயகன், வேதியர் நாயகன்

என்பதெல்லாம் அப்பர் ஸ்வாமிகள் வாக்குதான். ஸ்வாமியே வேதாத்தியயனம் பண்ணுகிறார் என்று அவர் சொல்கிறார்: 

வேதமோதி வந்(து) இல்புகுந்தார்வேதங்கள் வேள்வி பயந்தார் போலும்.”

மேலே சொன்ன ஓமாம்புலியூரில் அப்பரும் தேவாரம் பாடியிருக்கிறார். அதிலே,

ஓதி மிக அந்தணர்கள் எரி மூன்(று) ஓம்பும்

உயர் புகழ் ஆர்தரும் ஓமாம்புலியூர்…..

ஒன்றிய சீர் இருபிறப்பர் முத்தீ ஓம்பும்

உயர்புகழ் நான் மறை ஓமாம்புலியூர்

 apparperundhagaiyaar

என்றெல்லாம் புகழ்ந்து, ஓமம் (ஹோமம்) நிறைந்ததே ஓமாம் புலியூர் என்று கொண்டாடுகிறார். எரி மூன்று, முத்தீ என்பவை கார்ஹபத்தியம், ஆஹவநீயம், தக்ஷிணாக்னி என்பதாகப் பிராம்மணன் வளர்க்க வேண்டிய மூன்று அக்னி குண்டங்களைச் சொல்வது. இத்தனை நுணுக்கமாக அப்பர் ஸ்வாமிகள் பிராம்மண ஆசாரங்களைத் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறார்.

திவ்யப் பிரபந்தத்திலும் அநேக இடங்களில் ஒரு பெருமாள் க்ஷேத்திரத்தை வர்ணிப்பதானால், யக்ஞத்தில் எழும்புகிற ஹோமப் புகையே மேகங்கள் மாதிரி ஆகாசம் முழுதையும் அடைத்துக் கொண்டிருக்கிற ஊர் என்று அதை வர்ணித்திருக்கும். இங்கேயும் ஜாதி வித்யாஸம், ஜாதி த்வேஷங்கள் இல்லாமல், அப்ராம்மணர்களான ஆழ்வார்களும் வேதங்களின் பெருமையைப் பாடியிருக்கிறார்கள். பிராம்மணரில்லாதவரான திருமங்கையாழ்வார்தான் பெருமாளையே,

thirumangai-azhwar

சந்தோகன், பௌழியன், ஐந்தழலோம்பு

தைத்திரீயன், சாமவேதி!

என்று வேத சாகைகளைச் சொல்லி அவற்றால் துதிக்கிறார். அப்பர் ‘முத்தீ’யைச் சொன்னார் என்றால், இவர் இன்னும் சூக்ஷ்மமாக வைதிக ஆசரணைகளைத் தெரிந்து கொண்டு, பிராம்மணர்களிலேயே ரொம்பவும் விஷயம் தெரிந்தவர்கள் அந்த மூன்றோடு ஸப்யம், ஆவஸத்யம் என்ற வேறு இரண்டு அக்னிகளைச் சேர்த்துப் பஞ்சாக்னி வளர்ப்பதை ‘ஐந்தழல் ஓம்புவது’ என்கிறார். ஓமாம்புலியூரைத் தேவாரத்தில் சொன்ன மாதிரியே திருநாங்கூர், திருநறையூர் முதலான க்ஷேத்திரங்களை இவர் வேத விதி வழுவாத பிராம்மணர்களின் ஊர் என்பதற்காகவே திரும்பத் திரும்பப் போற்றிப் பாடியிருக்கிறார் .

தமிழில் தொல்காப்பியம் என்று மிகப் பழைய இலக்கண நூல் இருக்கிறதல்லவா? அது அகஸ்திய சிஷ்யர்கள் பன்னிரண்டு பேர்களுள் ஒருவரான திருணதூமாக்கினியால் செய்யப்பட்டது. அந்தப் புஸ்தகத்துக்கு பனம்பாரனார் செய்துள்ள சிறப்புப் பாயிரத்தில்,அரங்கரை நாவின் நான்மறை முற்றிய அதங்கோட்டு ஆசான்என்று வருகிறது. இதற்கு நச்சினார்க்கினியர் உரை எழுதும் போது, ‘இங்கே ரிக்-யஜுஸ்-ஸாம-அதர்வ வேதங்களை நான்மறை என்று சொல்லவில்லை. அல்பாயுஸும், அநேக வியாதிகளும், ஸ்வல்பமே அறிவும் கொண்ட கலிகால ஜனங்களான ‘சின்னாட் பல்பிணிச் சிற்றறிவின’ரின் ஸெளகரியத்தை முன்னிட்டு, மஹா ஸமுத்ரமாயிருந்த வேதங்களை வியாஸர் நாலாகப் பிரிப்பதற்கும் முற்பட்ட காலத்தில் தொல்காப்பியம் உண்டாயிற்று. ஆகையால், இங்கே நான்மறை என்பவை தைத்திரியம், பௌடிகம், தலவகாரம், ஸாமம் என்ற ஆதிகால வேத பாகங்களே’ என்று எழுதியிருக்கிறார். திவ்வியப் பிரபந்தத்தில், ‘பௌழியா சந்தோகா என்று வருகிறது. அதில் ‘சந்தோகம்என்பது ஸாமவேதம். ‘பௌழியம்’ என்பதே மேலே சொன்ன ‘பௌடிகம்’. ரிக்வேத சாகைகளில் ஒன்றைச் சேர்ந்த கௌஷீதகீ ப்ராஹ்மணம் என்ற ‘பௌஷ்யம்’ தான் பௌழியம் என்றும், பௌடிகம் என்றும் ஆகியிருக்கிறது. தலவகாரம், தைத்ரீயம், பௌழியம் என்பவை முறையே ஸாமவேதம், க்ருஷ்ண யஜுர்வேதம், ரிக் வேதம் ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த வேத சாகைகளின் பெயர்கள். ஸாமம் மட்டுமே முழுவேதத்தின் பெயர்.

மலையாளத்தில் உள்ள நம்பூதிரிப் பிராம்மணர்கள் யாவரும் வேதாத்தியயனம் செய்வார்கள். லௌகிகப் பிரவிருத்தி உள்ளவர்கள்கூட இளமையில் வேதாத்தியயனம் பண்ணினவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். ஈ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிப்பாடு என்று முதன் மந்திரியாக இருந்த கம்யூனிஸ்டு தலைவர்கூட, பால்யத்தில் அத்யயனம் பண்ணியவர்தான். சமீப காலம் வரை அங்கே பிரம்மச்சாரிகள் கௌபீனம், கிருஷ்ணாஜினம் [மான்தோல்], தண்டம், ஸமிதாதானம் முதலியவைகளை விடாமல் கைக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஆனால், இப்பொழுது அவர்கள்கூட மாறிக் கொண்டு வருகிறார்கள். எந்த ஜாதியினர் அதிக சிஷ்டர்களாக இருக்கிறார்களோ அவர்கள் தவறினால் தான் மிகவும் கீழே போய்விடுகிறார்கள். நம்பூதிரிகளில் ரிக்வேதத்தினர்கள் அதிகம். அவர்களுடைய சுவடி ஒன்றில் ரிக்வேதத்திற்கு ‘பௌழியம்’ என்றே பேர் எழுதியிருக்கிறது. அதனால் பௌழியம் என்பது ரிக்வேதத்தின் பெயர் என்று தீர்மானமாகத் தெரிய வந்தது. அதுதான் தொல்காப்பிய உரைக்காரர் சொன்ன பௌடிகம்.

சங்கர பகவத் பாதாள் அவதாரம் பண்ணின இந்த நம்பூதிரி வம்சத்தில் இன்றைக்கும் வைதிக சிரத்தை அடியோடு போய்விடாத பெருமை இருக்கிறது. பல தப்பான மதங்கள் தலைவிரித்தாடிய சமயத்தில் வேத தர்மத்தை மீண்டும் ஸ்தாபிப்பதற்காகவே அவதாரம் செய்ய நினைத்த பரமேச்வரன், இருப்பதற்குள் எங்கே வேத அத்யயனமும் அநுஷ்டானமும் நிறைய இருக்கிறது என்று தேடிப்பார்த்தே, கேரளத்தில் காலடியில் ஒரு நம்பூதிரிக் குடும்பத்தில் அவதாரம் பண்ணினார் என்று சொல்லியிருக்கிறது. அவர் காலத்தில் மலையாள மொழியே தோன்றியிருக்கவில்லை. தமிழ் மொழிதான் அங்கும் இருந்தது. ஸுந்தர மூர்த்தி ஸ்வாமிகளின் அத்யந்த ஸகாவான சேரமான் பெருமாள் நாயனார் காலத்தில்கூட மலையாளம், தமிழ் பாஷை பேசின சீமையாகத்தான் இருந்திருக்கிறது. அவர் தமிழில்தான் “திருக்கைலாய ஞான உலா” பாடியிருக்கிறார். அவர் மலையாளத்திலுள்ள திருவஞ்சைக்களத்திலிருந்துகொண்டு ராஜ்ய பரிபாலனம் பண்ணினவர். திவ்யப்பிரபந்தத்தில் “பெருமாள் திருமொழி” என்ற பெயரிலுள்ள பாசுரங்களைச் செய்த குலசேகர ஆழ்வாரும் திருவனந்தபுரத்திலிருந்துகொண்டு ஆட்சி செய்தவர்தான். அப்போதும் தமிழ்தான் அங்கே இருந்திருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் முந்தி, இரண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முந்தி, ஈச்வரனே சங்கரராக அவதாரம் செய்த போது கேரளம் தமிழ் தேசமாகவேதான் இருந்திருக்கிறது. பாரத நாட்டிலேயே இந்தத் தமிழ் நாட்டுப் பகுதியில்தான் வேதம் ரொம்பவும் ஜீவனோடு இருந்தது என்பதால்தான் அவர் அங்கே அவதரித்தார் என்பதிலிருந்து தமிழ் தேசத்துக்கு வேதத்தில் இருந்துள்ள விசேஷமான பற்றுதல் தெரிகிறது.

இன்றைக்கு கேரளாவில் ஜாஸ்தி வேதாத்யயனம் இருப்பதற்குக் காரணம், ஆதியில் அது தமிழ் நாடாக இருந்ததுதான். அதே மாதிரி, ஸமீபத்தில் தமிழ் நாட்டைவிட ஆந்திராவில் வேதாத்யயனம் அதிகம் இருந்தாலும்கூட, ஆதியில் ஆந்திரர்களுக்கும் சோழர்களுக்கும் கல்யாண சம்பந்தம் ஏற்பட்டபோது, அந்தத் தெலுங்கு ராஜாக்கள் தமிழ் நாட்டிலிருந்தே ஏராளமான வேத வித்துக்களை அழைத்துக் கொண்டு போய்த்தான் தங்கள் தேசத்தில் வைதிகஸ்ரீயை விருத்தி பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது, ஏதோ துர்பாக்யவசமாகத்தான் இப்போது மற்ற திராவிட மாகாணங்களைவிடத் தமிழ்நாட்டிலேயே வைதிக த்வேஷம் தலை தூக்கியிருந்தாலும், பூர்வத்தில் அந்தச் சீமைகளுக்கும் வேத வித்யை இங்கிருந்துதான் போயிருக்கிறது. ஆந்திராவில் ‘த்ராவிடலு’ என்று பேர் போட்டுக் கொள்கிற பிராம்மணர்கள், ஆதியில் தமிழ் நாட்டிலிருந்து போன குடியினர்கள்தான்.

தமிழ்நாட்டில் ஆதிகாலத்திலிருந்து இருந்து வந்திருக்கிற மதம் உள்பட, சைவம், வைஷ்ணவம், சாக்தம் முதலிய ஷண்மதங்கள்; ஸாங்கியம், யோகம், நியாயம், வைசேஷிகம் முதலிய ஸித்தாந்தங்கள்; மந்திர தந்திர ஆகமங்கள் எல்லாமே வேதத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டவைதான்; வேதப் பிராமாண்யத்தை ஒப்புக் கொள்கிறவைதான். நவீன ஆராய்ச்சிக்காரர்கள் வேதம் வடக்கிலிருந்து வந்ததாகவும், தென்னாட்டில் வேறு மதமும் வேறு முதல் நூல்களும் இருந்தததாகவும் சொல்லி, அவர்கள் ஆரியர்கள், இவர்கள் திராவிடர்கள் என்று பெயர் கட்டிவிட்டுச் சண்டையைக் கிளப்பிவிட்டிருப்பதற்கெல்லாம் உண்மையாக ஸம்ஸ்கிருத சாஸ்திரங்களையும், தமிழின் பழ நூல்களையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஆதாரமேயில்லை. சாஸ்திரங்களை மூடநம்பிக்கையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு ஏமாந்து போகக்கூடாது என்று இந்த நவீன ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். கடைசியில், இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிற நிலைமை என்ன என்றால், இவர்கள் தாங்களே பகுத்தறிவோடு, ஸயன்டிஃபிக்காகச் சொல்கிறோம் என்று அடித்துச் சொல்லிவிட்டதால், அநேக ஜனங்கள் இவர்கள் சொல்வதையே ஆராய்ச்சி பண்ணாமல், ‘இதுதான் சரி’ என்று வெறும் நம்பிக்கையின் மேலேயே ஏற்றுக்கொண்டு நிஜமென நினைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்! வேத சாஸ்திரங்களில் நம்பிக்கையின் மீதே அனுஸரிக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவற்றை அறிவால் ஆராயக் கூடாதுதான். ஆனால் அவற்றில் நன்றாக பகுத்தறிவோடு ஆராய்ந்து பார்க்கிற பகுதிகளும் உண்டு. அதோடு சேர்த்துச் சேர்த்து நம் தாய் பாஷைகளில் உள்ள ஆதி நூல்களையும் அலசி அலசிப் பார்த்தாலோ, இந்த ஆராய்ச்சிக்காரர்கள் சொல்கிற race theory (ஆரிய திராவிட இன பேதக் கொள்கை), தமிழ் மதம் வேறே என்பதெல்லாம் இருந்த இடம் தெரியாமல் அடிபட்டுப் போய்விடுகிறது. இப்படியெல்லாம் நம் தேசத்தில், நல்லதற்கில்லாமல் அநேக தப்பபிப்ராயங்கள், த்வேஷம், சாஸ்திரத்தில் அவநம்பிக்கை ஆகியன ஏற்பட்டுவிட்டதே என்று வருத்தமாக இருக்கிறது. இதெல்லாம் போய் இங்கே ஸமஸ்த லோகங்களுக்கும், ஸமஸ்தப் பிராணிகளுக்கும் க்ஷேமத்தைத் தரக்கூடியதான வேத மரபு மறுபடி நன்றாக தழைக்கவேண்டும். இதுதான் நாம் பரமேச்வரனிடம் எப்போதும் செய்துகொள்ள வேண்டிய பிரார்த்தனை.

இப்போதே அநேக‌ வேதசாகைகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டன. மற்றவையும் அழியும்படி விடவே கூடாது. இதைவிடப் பெரிய ட்யூட்டி, கடமை எதுவும் நமக்கில்லை. நமக்கிருக்கிற புத்தி பலம், திரவிய பலம், கூட்டுறவு சக்தி எல்லாவற்றையும் ஒன்று சேர்த்து நாம் பண்ணவேண்டிய காரியம், தற்போது எங்கெங்கேயோ கொஞ்சம் கொஞ்சம் உயிரை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் வேத சாகைகள் எல்லாம் அழிந்து போய்விடாதபடி, அவைகளுக்கு ஆக்ஸிஜன் கொடுத்து உயிரூட்டுவதுதான்.

அனந்தமாக பரவிக்கிடந்த வேத சாகைகள், ஏற்கெனவே நம் அலக்ஷ்யத்தால் விரல்விட்டு எண்ணுகிற அளவுக்கு வந்துவிட்டன. இதுவும் அடுத்த தலைமுறைக்கு இல்லை என்ற பெரிய பாபம் நமக்கு ஸம்பவிக்காதபடி பண்ணவேண்டும்.

veda

நான்மறைக் கேள்வி நவில்குரல் எடுப்ப
ஏம வின்றுயில் எழுதல் அல்லதை
வாழிய வஞ்சியும் கோழியும் போலக்
கோழியின் எழாதெம் பேரூர் துயிலே. (பரிபாடல்).

 ….ஒருமுகம்
மந்திரம் விதியின் மரபுளி வழா அது
அந்தணர் வேள்வி ஓர்க்கும் மே.

 எல்லா எழுத்தும் வெளிப்படக் கிளந்து
சொல்லிய பள்ளி எழுதரு வளியில்
பிறப்பொடு விடுவழி உறழ்ச்சி வாரத்து,
அகத்தெழு வளியிசை அரில் தப நாடி
அளவிற் கோடல் அந்தணர் மறைத்தே;
அஃதிவண் நுவலாது எழுந்து புறத்திசைக்கும்
மெய்தெரி வளியிசை அளவு நுவன்றிசினே

 இதற்கு பதப்பொருள் வருமாறு:

எல்லா எழுத்தும்– (உயிர், மெய், உயிர்மெய் முத‌லிய‌) எல்லா எழுத்துக்க‌ளும் (பிறக்கும் முறையினை),

வெளிப்படக் கிளந்து– (முன்னையை நூலாசிரியர்க‌ள்) விளக்கியிருப்பதனால், சொல்லிய பள்ளி– மேற்கூறிய (த‌லை,மிட‌று, நெஞ்சு, ப‌ல், இதழ், நாக்கு, மூக்கு, அண்ணம் என்னும்) எட்டு இடங்க‌ளிலும், எழுதரு வளியில்– உந்தியில் இருந்து எழுகின்ற உதானன் என்னும் காற்றினால், பிறப்பொடு பிறக்கின்ற (ப‌ரை பைசந்தி மத்திமை என்னும்) ஓசைக‌ளின் பிறப்புடன், விடுவழி– எழுத்துக்களின் பிறப்பைச் சொல்லுமிடத்து, உறழ்ச்சி வாரத்து– (மேற்கூறிய‌ எட்டு உறுப்புக்களும் உதானன் என்னும் காற்றும்) வெவ்வேறாக‌ மாறுப‌ட்டு அமையும் த‌ன்மையினால், அகத்தெழு வளியிசைமூலாதாரத்தில்  எழுகின்ற காற்றின் ஓசையினை, அரில்தப நாடி– குற்றமற ஆராய்ந்து, அளவிற் கோடல்– எடுத்த‌ல், ப‌டுத்த‌ல், நலித‌ல், விலங்கல் (உதாத்த‌ம், அனுதாத்த‌ம், ஸ்வ‌ரித‌ம், ப்ரசயம்என்னும் த‌ன்மை உடைய‌வனாக‌க் கொள்ளும் முறைமை, அந்தணர் மறைத்தே– அந்தணர்களின் வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட முறைமை உடையதேயாகும் அஃது இவ‌ண் நுவலாது (அவ்வேதங்க‌ளில் கூறிய‌ ப‌ரை, பைசந்தி, ம‌த்திமை என்னும் நிலையில் உள்ள ஓசைக‌ளும், எழுத்துக்களும் யோகிக‌ளின் உணர்வுக்கே புல‌ப்ப‌டுமாத‌லின்) அவ்விய‌ல்பினை இங்குக் கூறாமல், எழுந்து புறத்திசைக்கும் மெய்தெரி வளியிசைநெஞ்சத் தானத்தில் இருந்து எழுந்து, வெளியே ந‌ம் காதுக‌ளில் கேட்கும்ப‌டி ஒலித்துப் பொருளை உணர்த்துகின்ற வைக‌ரி ஓசையினது(எழுத்தினது), அளவு நுவ‌ன்றிசினே– த‌ன்மை அல்லது மாத்திரையினை ம‌ட்டுமே (இவ்விலக்கண நூலுக்கு வேண்டிய‌ அளவு) கூறுகின்றேன்.இந்நூற்பாவின் அமைப்பினால் மூலாதாரத்தினின்றும், உந்திக் க‌மல‌த்தினின்றும் ஓசை எழுகிறது என்றும், அவ்வோசையை எழுப்பும் காற்று உதானன் என்று பெய‌ர் பெறும் என்ப‌தும், அங்கனம் தோன்றும் ஓசையானது ப‌ரை, பைசந்தி, ம‌த்திமை, வைகரி என்று நால்வ‌கைப்ப‌டும் என்ப‌தும், முதல் மூன்றும் யோகிக‌ளின் உணர்வுக்கே புல‌னாகும் என்ப‌தும், வைக‌ரி என்ப‌து ஒன்று ம‌ட்டுமே ந‌ம் செவிக‌ளுக்குப் புலனாகின்ற எழுத்தொலியாக‌ வெளிப்ப‌டும் என்ப‌தும்,அங்க‌ன‌ம் வெளிப்ப‌டுங்கால் அவ்வோசையானது உதாத்த‌ம், அனுதாத்த‌ம், ஸ்வ‌ரித‌ம், ப்ரசயம் என்னும் (எடுத்த‌ல், ப‌டுத்த‌ல், நலித‌ல், விலங்கல் என்னும்)நிலைக‌ளில் அமையும் என்ப‌தும், இவ்விவரங்க‌ள் எல்லாம் வேத‌ங்களில் விரிவாகக் கூறப்ப‌ட்டுள்ளன என்ப‌தும்,அவ‌ற்றையெல்லாம் இங்கு எழுத்ததிகாரத்தில் கூற முற்படாமல், தாம் தொடங்குகின்ற எழுத்ததிகாரத்திற்கு இன்றிய‌மையாம‌ல் வேண்டப்ப‌டுகின்ற சில குறிப்புக்க‌ளை ம‌ட்டுமே தொல்காப்பிய‌ர் கூறியுள்ளார் என்ப‌தும் அறிய‌க் கிடைக்கின்றன. இதனால் வேதங்க‌ளின் தொன்மையும், அவற்றுள் விளக்கப்ப‌ட்ட ஓசைக‌ளின் நுட்ப‌ங்க‌ளும், பண்டைக் காலத்திலேயே த‌மிழகத்துச் சான்றோர்களால் அறிய‌ப்பெற்றிருந்தன, அறிந்து தழுவிக் கொள்ளப்பெற்றன என்று தெரிகின்றது.(ப‌தப்பொருளும் க‌ருத்துரையும் உத‌விய‌வ‌ர் பேராசிரிய‌ர் ஸ்ரீ ந.ரா. முருகவேள் அவர்கள்.)

நன்றாய்ந்த நீள நிமிர்சடை முது முதல்வன்

வாய் போகாது ஒன்று புரிந்த ஈரிரண்டின்ஆறுணர்ந்த ஒரு முதநூல்     (புறம்-166)

ஒன்று புரிந்து அடங்கிய இரு பிறப்பாளர்

முத்தீப் புரையக் காண்தக இருந்தகொற்ற வெண்குடைக் கொடித்தேர் வேந்திர் (புறம்-367)

புத்தர் வரிசையில் உச்சியில் இருக்கிறவர் அர்ஹத். அவரை வழிபடுகிற பெளத்தர்களை அருகர் என்பார்கள். ஜைனர்களின் தெய்வத்துக்கும் அர்ஹத் என்றே பெயர். ஆதலால் சமணருக்கும் இப் பெயர் பொருந்தும்.

உண்மை மிகு மறையோடு நற்கலைகள் நிறை பொறைகள்

உதவுக் கொடை என்றிவற்றின் ஒழிவில்லா பெரிய

வண்மைமிகு மறையவர்கள் மலிவெய்து நாங்கூர்

 நாத்தொழில் மறைவல்லார்கள் நயந்(து) அறம் பயந்த வண்கை

தீத்தொழில் பயிலு நாங்கூர்

சொல்ஆர் சுருதிமுறை ஓதிச் சோமுச் செய்யும் தொழிலினோர்

நல்லார் மறையோர் பலர் வாழும் நறையூர் (சோமுசோமயாகம்)

வேத நான்(கு) ஐந்து வேள்வி அங்கம் (று) இசை ஏழ்

நடையாவல்ல அந்தணர் வாழ் நறையூர்

(ஐந்து வேள்வி — பஞ்ச மஹா யக்ஞம்; அங்கம் ஆறு — வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களான ஷடங்கங்கள்)

“நான்கு கூறுமாய் மறைந்த பொருளும் உடைமையால் நான்மறை என்றார். அவை தைத்திரியமும் பெளடிகமும் தலவகாரமும் சாமவேதமுமாம். இனி இருக்கும் (ரிக்கும்) யசுவும் (யஜுஸும்) சாமமும் அதர்வணமும் என்பாரும் உளர். அது பொருந்தாது. இவர் இந்நூல் செய்த பின்னர், வேதவியாதர் (வியாஸர்) சின்னாட் பல்பிணிச் சிற்றறிவினோர் உணர்தற்கு நான்கு கூறாக இவற்றைச் செய்தனராதலின்.”

 

 

வேதமும் தமிழ்நாடும்- Part -I

sankara

(தெய்வத்தின் குரல் – பாகம் – 2 – பக்கம் 391 முதல் 420 வரை)

வேதமிருந்தால்தான் லோகம் நன்றாக இருக்கும், ஆத்மாவும் க்ஷேமமடையும் என்பது என் அபிப்ராயம். இந்தப் பெரிய மூலதனம் இப்போது வீணாகப் போயிருக்கிற நிலை மாறி, இதை மறுபடி தழைக்கும்படியாகப் பண்ணவேண்டுமென்பதே எனக்கு ஸதா விசாரமாக இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் என்னாலானதை ஏதோ திட்டம் கிட்டம் போட்டு வேத ரக்ஷணம், ஸ்டைபண்ட் என்று பல இடங்களில் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறது. ஆனால் இது இந்த மடம், அல்லது சில ஸ்தாபனங்களின் கடமை மட்டுமல்ல; இது நம் எல்லோர் கடமையுமாகும்; உங்கள் எல்லோருடைய ட்யூட்டியும் ஆகும். நிர்ப்பந்தத்துக்காக இல்லாமல், ஆசையோடு ஆர்வத்தோடு நீங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து இது வேத பூமி என்பதை மறுபடி நிஜமாக்கப் பிரயாஸைப் படவேண்டும். தமிழ்நாட்டுக்கு இதை நான் முக்கியமாகச் சொல்கிறேன்.

tamil-nadu-fact

வேத விருக்ஷம் நன்றாக விழுது விட்டு வளர்ந்த மண் இந்தத் தமிழ் பூமி, வேதம் நிறைந்த தமிழ்நாடு என்று [பாரதி] பாடியிருப்பது கவியின் அதிசயோக்தி இல்லை. அப்படித்தான் தமிழ்தேசம் இருந்திருக்கிறது.

சங்க காலத்திலிருந்து, எங்கே பார்த்தாலும் வேத வேள்விகளை வானளாவப் புகழ்ந்து சொல்லியிருக்கிறது. சங்கம் வளர்த்த பாண்டிய ராஜாக்கள் வைதிகமான யக்ஞாதிகளை நிறையச் செய்து, “பல் யாகசாலை முது குடுமிப் பெருவழுதி” என்ற மாதிரியான பட்டங்களைத் தங்களுக்குப் பெருமையோடு சூட்டிக் கொண்டி௫க்கிறார்கள். அவர்களுடைய ராஜதானியான மதுரையைப் பற்றி இரண்டு பெருமை. ஒன்று, ‘மாடு கட்டிப் போர் அடித்தால் மாளாது என்று யானை கட்டிப் போர் அடித்தது.’ இது தான்ய ஸுபிக்ஷத்தைச் சொல்வது. இன்னொன்று ஆத்ம ஸுபிக்ஷத்தையும், லோக ஸுபிக்ஷத்தோடு சேர்த்துச் சொல்வது. அதாவது, பல ஊர்க்காரர்கள் தங்கள் தங்கள் ஊர்ப் பெருமையைச் சொல்லும்போது மதுரைவாசிகள், “எங்கள் ஊரில் வேத சப்தத்தோடேயாக்கும் பொழுது விடிகிறது. சேரர்களின் தலைநகரான வஞ்சியில் இருப்பவர்களும், சோழர்களின் தலைநகரான கோழி என்ற உறையூரில் இருப்பவர்களும், தினமும் கோழி கூவுவதைக் கேட்டு விழித்துக் கொள்கிறார்கள். அதைவிடப் பெருமைப்படத்தக்க விதத்தில் விழித்துக் கொள்பவர்கள் பாண்டிய ராஜதானியான மதுரையில் வசிக்கிற நாங்களே. வேத அத்யயனத்தை, மறையொலியைக் கேட்டுக் கொண்டுதான் நாங்கள் விழித்துக் கொள்கிறோம்” என்று பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறார்கள்! இது சங்க இலக்கியத்திலேயே இருக்கிற விஷயம்1. திருக்குறளில் பல இடங்களில் வேதநெறி சிறப்பித்துப் பேசப்படுகிறது. வேதத்திலுள்ள பஞ்ச மஹாயக்ஞங்களைத்தான் திருவள்ளுவர் சொல்கிறார்:

” தென்புலத்தார் தெய்வம் விருந்தொக்கல் தானென்றாங்கு
ஐம்புலத்தார் ஓம்பல் தலை.”

ராஜநீதி தவறினால் கோ-ப்ராம்மணர்களுக்கு க்ஷீணம் உண்டாகும் என்பது ஒரு முக்யமான வைதிகக் கொள்கை. கோ (பசு) வையும், பிராம்மணர்களையும் தனியாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்குக் காரணம், கோ தருகிற நெய், பால், சாணம் முதலியனதான் யக்ஞ திரவியங்களில் முக்யமானவை; யாகத்தைப் பண்ணுகிற அதிகாரம் பெற்றவர்களோ பிராம்மணர்கள்- என்பதுதான். இதே மாதிரி கோ-பிராம்மணர்களைத் திருவள்ளுவர் குறிப்பிட்டு, அரசின் நீதித் தண்டம் தவறினால், இந்த இருவராலும் கிடைக்கிற லோக உபகாரம் வீணாகிவிடும் என்கிறார்.

”ஆபயன் குன்றும் அறுதொழிலோர் நூல்மறப்பர்
காவலன் காவான் எனின். ”

‘ஷட் கர்ம நிரதர்’ என்று பிராம்மணர்களுக்கு உள்ள வைதிகமான பெயரை, அப்படியே மொழிபெயர்த்து “அறு தொழிலோர்” என்கிறார். அத்யயனம்-அத்யாபனம் (தான் வேதம் ஓதுவது-பிறருக்கும் ஓதுவிப்பது); யஜனம்-யாஜனம் (தான் வேள்வி செய்வது-பிறருக்கு வேள்வி செய்விப்பது): தானம் – ப்ரதிக்ரஹம் (வேள்வியில் தானே தக்ஷிணை தருவது; இம்மாதிரி செலவழிப்பதற்கு வேண்டிய மூலதனத்துக்காகவே பிறத்தியாருக்கு சிக்ஷை சொல்லி முடித்தபின் அவர்களிடமிருந்து தக்ஷிணை வாங்கிக் கொள்வது) என்ற ஆறும் தான் பிராம்மணனுக்கு உரிய ஷட்கர்மாக்கள். இது மநுஸ்மிருதியில் சொன்னது. தர்ம சாஸ்திரங்களில் இன்னொன்றான பராசர ஸ்மிருதியில் வேறு தினுசாக ஆறு கர்மாக்களை பிராம்மணனின் நித்யப்படியாக (daily routine -ஆக) சொல்லியிருக்கிறது.

12922400603_c20c468376_b

” ஸந்த்யாஸ்நானம் ஜபோ ஹோமம் தேவதானாம் பூஜனம்

ஆதித்யம் வைச்வதேவம் ஷட்கர்மாணி தினே தினே

ஒன்று ஸந்தியாவந்தனம்; அதை ஸ்நானத்தோடு செய்ய வேண்டும். பிராம்மணன் பச்சைத் தண்ணீரில் முழுகப் பயப்படவே கூடாது. எப்போது பார்த்தாலும், தினமும் இரண்டு, மூன்று வேளை ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். ப்ராத ஸ்நானம் (விடியற்காலை) , மாத்யான்னிக ஸ்நானம் (பகல்) ஸாயங்கால ஸ்நானம் என்று பண்ண வேண்டும். இப்படி மூன்று வேளையும் பண்ணியே அந்தந்த வேளைக்கான ஸந்தியா வந்தனத்தையும், மாத்யான்னிகத்தையும் செய்ய வேண்டும். இது தான் ஸந்த்யா-ஸ்நானம். முதலில் ஸந்தியா வந்தனம், அப்புறம் ஸ்நானம் என்று சொன்னதால், ஸந்தியா வந்தனம் பண்ணிவிட்டுப் பிறகு ஸ்நானம் செய்யவேண்டும் என்று குயுக்தி பண்ணக் கூடாது…

இந்தக் காலத்தில் இப்படியெல்லாம் விதண்டாவாதம், மரியாதைக்கு அர்ஹமான (உரிய) விஷயங்களில் கேலிப்பேச்சுப் பேசுவதெல்லாம் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஆசார்யாள் முடிவாக உபசதேசித்த “ஸோபான பஞ்சக”த்தில் துஸ்தர்க்காத் ஸுவிரம்யதாம் என்று சொல்கிற போது, குதர்க்கமாக, குயுக்தியாக மத விஷயங்களில் அர்த்தம் பண்ணுவதைத்தான் கண்டித்திருக்கிறார். மிகவும் பூஜ்யமான வேதத்தின் விஷயத்தில் இது மிகவும் அவசியம். பவ்யத்தோடு பணிவோடு அதைக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். வேதாந்த நிர்ணயத்துக்கு நல்ல யுக்திகளை ஒரு பிரமாணமாக ஆசார்யாள் ஒப்புக் கொள்கிறார். குயுக்தி, துஸ்தர்க்கம் (குதர்க்கம்) தான் கூடாது என்கிறார். எந்த அளவுக்குத்தான் மநுஷ்ய அறிவு போக முடியுமோ அந்த எல்லைக்குள்ளேயே அதற்கு அதிகாரம் கொடுத்து வேதத்தை ஆராய்ச்சி பண்ணுவதில் தப்பில்லை. ஆனால், நம் சிற்றறிவுக்கு எல்லையே வகுக்காமல் பூரண அதிகாரம் கொடுப்பதுதான் தப்பு…

ஸ்நானம்-ஸந்த்யா என்றில்லாமல், ஸந்த்யா-ஸ்நானம் என்றதற்குக் காரணம்: பிராம்மணனுக்கு ஸந்த்யா வந்தனம் தான் மற்ற எல்லா அனுஷ்டானங்களைவிட முக்கியமாக இருப்பது. அதனால் அவனுடைய கர்மாவைச் சொல்லும்போது அதற்கே முதலிடம் கொடுத்திருக்கிறது.

ஆறு தொழில்களில் முதலாவது ஸந்த்யா-ஸ்நானம். இரண்டாவது ஜபம் – அநேக மஹாமந்திரங்களை, அவரவர் குலதேவதை இஷ்டதேவதை முதலியவற்றின் மந்திரங்களை ஜபிப்பது. மூன்றாவது ஹோமம், அதாவது யக்ஞம். நாலாவதாக தேவதா பூஜனம் – கந்த, புஷ்ப, தூப, தீப, நிவேதனங்களால் ஈச்வரனை வழிபடுவது. ஐந்தாவதாகச் சொன்ன ஆதித்யம் என்றால் அதிதியை உபசரிப்பது.. அதாவது விருந்தோம்பல். கடைசியில் வைச்வ தேவம். பஞ்சமனும், நாய் முதலான ஜந்துக்களும் உள்பட ஸகலப் பிராணிகளுக்கும் பலி போடுவது வைச்வதேவம்.

இப்படிப் பண்ணுபவர்களைத்தான் ‘அறுதொழிலோர்’ என்று ரொம்பவும் பெரியவரான வள்ளுவர் சொல்கிறார். கெட்ட ராஜ்யத்தில் பிராம்மணர்கள் வேத அத்யயனம் பண்ண மாட்டார்கள், வேதத்தை மறந்து விடுவார்கள் என்கிறார் அறு தொழிலோர் நூல் மறப்பர்.பிராம்மணர்கள் வேதத்தை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும்; அப்படிப்பட்ட நல்ல ராஜ்யம் ஏற்படவேண்டும் என்பதுதான் வள்ளுவரின் ஆசை என்று இதிலிருந்து தெரிகிறது.

தமிழ்த் தெய்வம் என்று சொல்லப்படும் ஸுப்ரமண்ய ஸ்வாமியின் ஆறுமுகங்களை வர்ணிக்கும்போது, சங்க நூலான திருமுருகாற்றுப் படையில், அவருடைய முகங்களில் ஒன்று பிராம்மணர்கள் வேதவிதி தப்பாமல் செய்யும் யக்ஞங்களை ரக்ஷிக்கவே இருக்கிறது என்கிறது.

ஜைன-பௌத்த சம்பந்தமே முக்கியமாக உள்ள ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் கூட, பல இடங்களில் வேதத்தை, வைதிக தர்மத்தை ரொம்பவும் சிலாகித்துச் சொல்லியிருக்கிறது. சிலப்பதிகாரத்தில் எங்கே பார்த்தாலும் வர்ணாச்ரம தர்மங்களை எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறது! ‘அந்தணர் ஓம்பலை’ விசேஷித்துச் சொல்லியிருக்கிறது; வேத சப்தம், யக்ஞம் (ஆரண ஓதையும் செந்தீ வேட்டலும்) இவற்றைக் கொண்டாடியிருக்கிறது என்று புலவர்கள் சொல்லுகிறார்கள். வைச்யனான கோவலன் அநேக வேத கர்மாநுஷ்டானங்களைப் பண்ணினதற்கு அதிலே குறிப்புகள் இருக்கின்றன என்கிறார்கள்.

தமிழ் வார்த்தைகளும், வழக்கிலுள்ள அநேக வசனங்களுமே, இந்த நாட்டின் வைதிக ஈடுபாட்டுக்குப் பெரிய சான்றுகளாக இருக்கின்றன. ‘யஜனம், யக்ஞம்’ என்பனவற்றுக்கு ‘வேட்டல், வேள்வி’ என்ற வார்த்தைகள் பிராசீனமாக இருந்து வருகின்றன. ‘சயனம்’ என்ற யக்ஞ மண்டப அமைப்புக்குப் ‘பரப்பு’ என்ற வார்த்தை பழங்காலத்திலிருந்து இருக்கிறது. இம்மாதிரி வேறு நாகரிகத்திலிருந்து வந்த விஷயங்களுக்கு, ஒரு பாஷையில் தனிப்பெயர்கள் ஆதிகாலத்திலிருந்து இருக்க முடியாது. இப்போது கிறிஸ்துவ தேசத்திலிருந்து பைபிள் வந்தால், அதற்கு நாம் ‘கிறிஸ்துவ வேதம்’ என்று பேர் கொடுத்தாலும், வேள்வி மறை என்பவை போல் இந்தப் பேர் வேரூன்றாமல் பைபிள், பைபிள் என்றேதான் சொல்கிறோம். அதுவுமில்லாமல் அதை வேதம் என்கிறபோது, வேதம் என்று ஏற்கெனவே நம்மிடமிருக்கிற மூல சாஸ்திரத்தின் பேரைக் கொண்டுதான் அதற்குப் பேர் வைத்திருக்கிறோம். பைபிளைத் தவிர வேறு வேதம் நமக்கு உண்டு. ஆனால், வேத யக்ஞத்தைத் தவிர வேறே ‘வேள்வி’ என்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது. ‘வேள்வி’ என்று தமிழிலே பெயர் இருந்தாலும், வைதிக தர்மத்தில் இல்லாததாகத் தமிழ் நாட்டுக்கு என்று மட்டும் வேள்வி என்ற வேறு கர்மா இருக்கவில்லை. இப்படியே ‘மறை’ என்றால் வேதம்தான். தமிழிலே வேறே மறை என்று ஒன்று இருந்து, அந்தப் பெயரை வேதத்துக்கு வைக்கவில்லை.

இந்த ‘மறை’ என்ற வார்த்தை ரொம்பவும் ஆழமான, பொருத்தமான பொருள் கொண்டதாகும். வேதங்களில் அங்கங்கே மறைவாக ரக்ஷிக்கவேண்டிய பகுதிகளுக்கு ‘ரஹஸ்யம் என்று வேதத்திலேயே பேர் கொடுத்திருக்கிறது; உபநிஷத்துக்களில் இப்படிப்பட்ட ரஹஸ்யமான பாகங்களையே தனியாக உபநிஷதம் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறது. வேதியர்கள் தங்களுக்குள்ளயே ஜாக்ரதையுடன், கொஞ்சமும் அம்பலப்படுத்தி விடாமல் மறைவாக ரக்ஷிக்க வேண்டிய சில பாகங்களை மட்டுமே வேத, உபநிஷத்துக்கள் இப்படிச் சொல்கின்றன. தமிழ் இன்னம் ஒரு படி மேலே போய் வேதம் முழுதையும் ‘மறை’ என்று சொல்லிவிட்டது! ‘மறை’ என்றால் மறைத்து ரஹஸ்யமாகக் காப்பாற்றப்பட வேண்டியது என்று அர்த்தம். வேதம் அதிலே அதிகாரம் பெற்றவர்களிடம் மட்டும் பேசிற்று. ‘இன்னின்ன பாகங்களை நீங்கள் மறைவாகப் போற்றி வாருங்கள்’ என்று அதிகாரிகளுக்குச் சொல்லிற்று. தமிழ் பாஷை வேதியர்களை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளாமல், ஸமஸ்த ஜன சமூகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு பேசும்போது, எப்படி வேதமானது பிராம்மணர்களுக்குள்ளேயே சில பாகங்களை ரஹஸ்யமாக ரக்ஷிக்க வேணடும் என்கிறதோ, அதே மாதிரி ஸகல வர்ணத்தாரையும் எடுத்துக் கொள்கிறபோது வேதம் முழுதையுமே அதில் அதிகாரமுள்ளவர்கள் அதிகாரமில்லாதவர்களிடமிருந்து ரஹஸ்யமாக ரக்ஷிக்க வேண்டும் என்று கருதியே, முழு வேதத்துக்கும் “மறை” என்று பேர் கொடுத்து விட்டது! அதை எல்லாருக்கும் என்று democratize பண்ணிவிடக்கூடாது என்பதுதான் தமிழ் ஜனங்களின் தொன்று தொட்ட அபிப்ராயம் என்பது “மறை” என்ற இந்த வார்த்தையிலிருந்தே தெரிகிறது.

இன்னொரு விதத்திலும் ‘மறை’ என்று பெயர் பொருத்தமாயிருக்கிறது. வேதத்தினால் ஏற்படும் பயன் முழுவதும் உடனே தெரிந்து விடாது. ஆத்யாத்மிகமாக அதனால் அடையப்படும் பிரயோஜனங்கள் இப்போது மறைந்திருந்து பிற்பாடுதான் வெளிப்படும். இதனால் வேதமானது ‘அதிருஷ்ட பலனை’ச் சொல்வது என்பார்கள். திருஷ்டியில் தெரியாதது தான் அதிருஷ்டம். தெரியாதது என்றால் மறைந்திருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்? எதன் பலன் இப்படி மறைந்திருக்கிறதோ அதை “மறை” என்றே சொல்லி விட்டார்கள்.

vyasa-ganesha

நம் மதத்துக்கு வேதம் வேர். பக்தி, கோவில், தியானம், ஞானம் எல்லாவற்றுக்கும் மூலம் அது. மூலம் என்றால் வேர் என்றே அர்த்தம். கோவில், பக்தி, பூஜை முதலான மற்றதெல்லாம் வெளியே தெரிகிற அடிமரம், கிளை, பூ, காய், பழம் என்றால் வேதம் வேர். அதனால்தான் அடிமரம் முதலானவை இருக்கின்றன. வளர்கின்றன. ஆனால் வேர் இவற்றைப் போல் வெளியில் தெரியாமல் பூமிக்குள்ளேதான் ஓடிக்கொண்டு மறைவாக இருக்கிறது. இவ் விதத்திலும் மறை என்ற பெயர் மிகவும் பொருத்தமாயிருக்கிறது.

ஓத்து’ என்றும் வேதத்துக்கு அழகான, அர்த்த புஷ்டியுள்ள தமிழ்ப் பேர் இருக்கிறது. எது எழுதப்படாமல், வாய்மொழியாகவே, அதாவது ஓதப்பட்டே அப்யஸிக்கப் படவேண்டுமோ அதுதான் “ஓத்து”. திருக்குறளில் இந்தப் பேர் இருக்கிறது. வடார்க்காடு ஜில்லாவில் திருவோத்தூர் என்று ஒரு ஊர் இருக்கிறது. ஞானஸம்பந்தர் அங்கே ஆண் பனையைப் பெண் பனையாக மாற்றினார். திருஓத்து-ஊர் என்பதே திருவோத்தூர் என்பது. வேதங்கள் பரமேச்வரனைப் பூஜை பண்ணின க்ஷேத்ரமாதலால் இப்படி பேர் ஏற்பட்டது. ஸம்ஸ்கிருதத்தில் அதற்கு ‘வேதபுரி’ என்று பெயர் இருக்கிறது.

மறை, ஓத்து, என்பது போல் “ஆரணம்” என்ற பெயரும் வேதத்துக்குத் தமிழ் பாஷையில் இருக்கிறது. “ஆரணன்காண்” என்று அடிக்கடி திருமுறைகளில் வரும்.

‘வேத வாக்கோ!’ என்று கேட்பது, தர்மசாலையை ‘சத்திரம்’ என்பது, முதலாளியை ‘யஜமான்’ என்பது, ‘ஸாங்கோபாங்கம்’ என்பது – இப்படி நடுவே நடுவே நான் சொன்ன அநேக விஷயங்களும், வைதிக அநுஷ்டானங்கள் தமிழ்த் தேசத்தில் எப்படி வேரோடியிருக்கிறது என்று காட்டுகின்றன.

எழுதி வைக்காமல் குரு-சிஷ்யன் என்று தலைமுறை தத்துவமாகக் காதால் கேட்டே பாடம் பண்ணப்பட வேண்டிய வேதத்துக்கு ‘ச்ருதி’ என்று ஸம்ஸ்கிருதத்தில் பேர் இருக்கிறதென்றால், தமிழிலோ ‘எழுதாக் கிளவி’ என்று இன்னம் அழுத்தமான பேர் இருக்கிறது. ‘ச்ருதி’ என்றால் ‘கேட்கப்படுவது’. இப்படி சொல்வதாலேயே ‘எழுதப்படக்கூடாதது’ என்று ஊகித்துக் கொள்ளும்படியாக விட்டு விட்டார்கள். ஆனால் தமிழிலோ வேதத்தை எழுதக்கூடாது என்று வெளிப்படையாக தெரியும்படியாக ‘எழுதாக் கிளவி’ என்று பேர் வைத்திருக்கிறது. வேதம் அதற்குள்ள நியமப்படியே ரக்ஷிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் தமிழ் தேசத்துக்கு அவ்வளவு உறுதியிருந்திருக்கிறது!

இப்போது எந்த மதக் காரியமானாலும் ‘சடங்கு’ என்றுதானே தமிழில் சொல்கிறோம்? இது நான் இனி மேலே சொல்லப் போகும் “ஷடங்கங்கள்” என்கிற வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களை வைத்தே ஏற்பட்ட பேர்தான்.

வேதங்களுக்குப் பிராணன் மந்திரங்கள் என்றால், அந்த மந்திரங்களுக்குப் பிராணன் அக்ஷர சுத்தம். அதாவது, சரியான உச்சரிப்புத்தானே? இது மாறினால் வெளி ஆகாசத்து சலனம் (vibration), உள்ளே நாடி சலனம் இரண்டும் மாறிப் பலனே மாறிவிடும் என்று சொன்னேனல்லவா? எந்தெந்த அக்ஷரம் சரீரத்தில் எங்கே யெங்கே பிறந்து எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதையெல்லாம் ரொம்பவும் scientific-ஆக (விஞ்ஞான ரீதியில்) சிக்ஷா சாஸ்திரத்தில் சொல்லியிருக்கிறது. வெளியிலே மநுஷ்யர் காதுபடக் கேட்கிற ‘வைகிரி’ என்ற சப்தத்துக்கு ஆதாரமாக உள்ளே ‘பரா’ என்ற சப்தம் இருக்கிறது. ‘வைகிரி’ வாயில், உதட்டில் வருவது. ‘பரா’ என்ற மூல ரூபம்தான் மூலாதாரத்தில் நாபிக்குக் கீழே இருக்கிற சப்தம். அது வைகரியாக வாய் வழியே வருவதற்கு முன் பச்யந்தி, மத்யமா என்ற இரண்டு நிலைகள் இருக்கின்றன. யோக சித்தியில் மேலே போகப் போகத்தான் படிப்படியாக பச்யந்தி, மத்யமா, பரா முதலிய சப்தங்களை கேட்க முடியும். யோகேச்வரர்களான ரிஷிகள் பரா வாக்கையே கேட்கக் கூடியவர்கள். மூலாதாரத்தில் பரா வாக்காக எந்தெந்த சப்தங்கள் இருந்தால், அவை வைகரியாக எல்லா மநுஷ்யர்களும் வெளிப்படக் கேட்கக் கூடியபடி வரும்போது, அவற்றால் தேவதாப் பிரீதியும், லோகக்ஷேமமும், ஆத்மாபிவிருத்தியும் உண்டாகுமோ, அப்படிப்பட்ட பரா வாக்குகளையே ரிஷிகள் அகண்ட ஆகாசத்திலிருந்து கிரஹித்து வேத மந்திரங்களாக நமக்குத் தந்திருக்கிறார்கள். இந்த விவரங்களைத் தொல்காப்பியத்தில் ரொம்பவும் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு சொல்லியிருக்கிற விஷயம் ஸமீபத்தில் தெரிய வந்தது.

tol

பரா, பச்யந்தி என்பவற்றைப் பரை, பைசந்தி என்று பழைய தமிழ் நூல்களிலேயே சொல்லியிருப்பது முன்னமே தெரிந்தது. ஆனாலும் பஞ்சப் பிராணங்களில் உதானன் என்ற மேல்நோக்கிப் போகிற காற்றினால்தான் மூலாதாரத்தில் சப்தங்கள் உண்டாகின்றன என்பது உள்பட, மந்திரயோகம் இத்தனை நுணுக்கமாகத் தமிழின் முதல் நூலான தொல்காப்பியத்திலேயே சொல்லப்பட்டிருக்கிறதென்று இப்போது தான் தெரிந்தது. வேத ஸ்வரங்களைத் தூக்கியும், தாழ்த்தியும், ஸமனாகவும், ஸ்வரபேதமில்லாமலும் சொல்வதை உதாத்தம், அநுதாத்தம், ஸ்வரிதம், பிரசயம் என்று சொல்வார்கள். அந்த சூட்சுமங்களையெல்லாம்கூடத் தெரிந்து கொண்டு தொல்காப்பியத்தில் சொல்லியிருக்கிறது.

‘கோவிலில் ஏன் ஸம்ஸ்கிருத மந்திரங்களைச் சொல்ல வேண்டும்? தமிழில் சொன்னால் என்ன?’ என்ற ஒரு கேள்வி ஸமீபத்தில் வந்ததல்லவா? அப்போதுதான் நன்றாகப் படித்த தமிழ்ப் புலவர்கள் இந்த விஷயத்தை எடுத்துக் கொண்டு விளக்கிச் சொன்னார்கள். ‘மந்திரங்களைப் பொறுத்தமட்டில் எந்த பாஷை என்று பார்ப்பது அடிப்படையிலேயே தப்பு; இங்கே பாஷை, அர்த்தமெல்லாம் இரண்டாம் பக்ஷம்தான். சப்த மாத்திரத்திலேயே ஏற்படுகிற பலன்தான் மந்திரங்களுக்கு விசேஷம். வைதிகமான மந்திரங்களுக்கு இப்படி சப்தத்தினாலேயே கௌரவம், சக்தி இருக்கிறது என்று தொல்காப்பியரே சொல்லியிருக்கிறார்’ என்று அவர்கள் எடுத்துக் காட்டினார்கள்.

அந்த விஷயத்தைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், இங்கே நான் இன்னொன்றையும் சொல்லி விட வேண்டும். உங்களில் ரொம்பப் பேருக்கு அது விசித்ரமாக இருக்கும். அதாவது, வேதம் ஸம்ஸ்கிருத பாஷையில் இருக்கிறது என்றுதானே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? அதுவே தப்பு. வேத பாஷைக்கு ‘ஸம்ஸ்க்ருதம்’ என்று பேர் இல்லை. அதற்குப் பேர் ‘சந்தஸ்’ என்பதுதான். சந்தஸ் என்றால் சந்தம் (meter) மட்டுமில்லை. சந்தங்களில் அமைந்த வேதங்களுக்கும் வேதபாஷைக்கும்கூட சந்தஸ் என்றே பேர். வேதம் தவிர மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் (லௌகிகமான பேச்சு, எழுத்து, காவியங்கள் ஆகியன மட்டுமின்றி தர்ம சாஸ்திரம், புராண இதிஹாஸம் உள்பட எல்லா விஷயங்களிலும்) பிரயோகமாகிற பாஷைக்குத்தான் ஸம்ஸ்கிருதம் என்று பேர். வேத பாஷை சந்தஸ். ‘வேத பாஷையில் இப்படி இருக்கிறது’ என்று சொல்லுமிடங்களில், வியாகரண சாஸ்திரம் எழுதிய பாணினி, ‘இதி சந்தஸி’ என்பார். மற்றபடி ஸம்ஸ்கிருதத்தைச் சொல்லும்போது ‘இதி லோகே’ என்பார்.

ஸம்ஸ்கிருதம் என்பது பார்த்துப் பார்த்து ஸம்ஸ்காரம் பண்ணப்பட்ட- அதாவது பழுதில்லாமல், வழுவில்லாமல் ரூபம் பண்ணப்பட்ட – பாஷை. ஆனாலும் முழுக்கவும் லோக க்ஷேமார்த்தமான சப்தங்களின் மூலத்தைக் கொண்டே ஏற்பட்ட ஒரு பாஷை உண்டென்றால் அது வேத பாஷையான சந்தஸ்தான். ‘கிருதம் என்றால் ‘செய்யப்பட்டது என்று அர்த்தம். ‘ஸம்ஸ்கிருதம்’ என்றால் நன்றாக செய்யப்பட்டது. அப்போது யாரோ உட்கார்ந்து கொண்டு பிரயத்தனப்பட்டு இந்த பாஷையை செய்திருக்கிறார்கள் என்று ஆகிறது. வேத பாஷை இப்படி இல்லையே! அது தானாக flash ஆனது (பளிச்சிட்டது) என்றுதானே இத்தனை நாழி கதை சொன்னேன்? அதனால் அதில் grammar (இலக்கணம்) முக்கியமில்லை. லோகோபகாரமாக இப்படி வந்த சப்தங்களை வைத்தே அதற்கு நன்றாக grammar முதலியவையும் இருப்பதாக ஸம்ஸ்காரம் செய்து, தேவஜாதியினர் ஸம்ஸ்கிருத பாஷையைப் பண்ணி அதில் பேசலானார்கள். அதனால்தான் Vedic Grammar (வேத இலக்கணம்) , Vedic Prosody (வேதத்தின் யாப்பு) என்றெல்லாம் தனியாக இருக்கின்றன. வேதத்திலிருந்து ஸம்ஸ்கிருதம் பண்ணப்பட்டது என்பதாலேயே வேதம் ஸம்ஸ்கிருதம் இல்லை. பிற்பாடு ஸம்ஸ்கிருதம் தானாக வளர்ந்தும், ஸர்வ தேசப் பரிவர்த்தனைகளாலும் அநேக புது வார்த்தைகள் அதில் சேர்ந்த மாதிரி வேதத்தின் பாஷையில் ஏற்படவில்லை.

வேதம் ஸம்ஸ்கிருதம் இல்லை என்பதே, இப்போது நம் தாய் பாஷைகளுக்கு இல்லாத ஸ்தானம் ஸம்ஸ்கிருதத்துக்கு ஏன் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால் வேத வித்யையை ஆதரிக்காமல் கோபப்படுகிறவர்களுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கும்! இரண்டு கால் பிராணி, நாலு கால் பிராணி ஆகிய அனைத்துக்கும் க்ஷேமத்தை உண்டு பண்ணும் சலனங்களை உண்டாக்கக் கூடிய சப்தங்களையே உடையதான வேத பாஷையும், மற்ற அநேக மந்திர சாஸ்திர மந்திரங்களின் பாஷையும், நாம் நடைமுறையில் சொல்கிற அர்த்தத்தில் பாஷையே இல்லை. அவை ஒரு ஜாதிக்கோ, இனத்துக்கோ உரியன இல்லை. ஸமஸ்தப் பிரபஞ்சத்துக்குமான பாஷை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். சந்திரன் எல்லா தேசத்துக்கும் ஜிலுஜிலு என்ற நிலா அடிக்கிறது; சூரியன் லோகம் பூராவுக்கும் ஜீவஸத்தைத் தருகிறது. “எந்த தேசத்து சந்திரன்? எந்த தேசத்து சூரியன்? எங்களுக்கு இது வேண்டாம்” என்பார்களா?

தொல்காப்பியர், வேத சப்தங்கள் பரா என்கிற மூலத்தில் தோன்றியதால் முக்கியத்துவம் பெற்றவையாகும் என்று சொல்லி, “இப்படிப்பட்ட அக்ஷரங்களைப் பற்றி இந்த தொல்காப்பியத்தில் நான் சொல்லப் போவதில்லை. இங்கே சாதாரண மனிதர்களின் காதுக்கு எட்டும் வைகரி சப்தங்களை மட்டுந்தான் விவரிக்கப் போகிறேன். மற்றது, உள் விஷயம், மந்திராக்ஷரம், அந்தணர் மறைத்தே என்று எழுத்ததிகாரத்தில் (102-ம் சூத்திரம்) சொல்லியிருப்பதாகவும், ஆதலால் ஆலயங்களில் மந்திர சப்தங்களை மாற்றாமல் ரக்ஷிப்பதற்குத் தொல்காப்பியமே ஆதரவாகத்தான் இருக்கிறது என்றும், அந்தத் தமிழ்ப் புலவர்கள் எடுத்துக் காட்டினார்கள் .

‘நம் பாஷையில் ஒன்று இருந்தால்தான் உசந்தது; வேறெந்தப் பாஷையில் இருந்தாலும் மட்டம்; அது வேண்டாம்’ என்று நினைப்பது கொஞ்சம்கூடப் பகுத்தறிவாகத் தோன்றவில்லை. உலகத்திலிருக்கிற அத்தனை புத்திசாலித்தனமும், நல்லதும் நம் பாஷையில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நாம் நினைத்தால், அவரவர்களும் இப்படித்தானே தங்கள் தங்கள் தாய்ப் பாஷையைப் பற்றி நினைப்பார்கள்? அதனால் இநதப் பாஷைதான், அந்தப் பாஷைதான் என்றால் – அதில் துளிகூடப் பகுத்தறிவும் இல்லை; யதார்த்த ஞானமும் இல்லை. ஒரு பக்கத்தில் நம்பிக்கையின் மீதே அநேக விஷயங்களை ஏற்கவேண்டிய ஆஸ்திக்யத்தை பரிஹாஸம் செய்து, “பகுத்தறிவு, பகுத்தறிவு” என்கிறார்கள். இன்னொரு பக்கத்தில், இப்படி பிரத்யக்ஷத்திலேயே பகுத்தறிவு இல்லாமல் இருக்கிறது! ஒரு பக்கத்தில் யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் என்பதுதான் தமிழ்நாட்டின் தேசாசாரம் என்று சொல்கிறோம். இன்னொரு பக்கம், ஆதிகாலத்திலிருந்து இங்கு உறைந்து போய்விட்ட ஸநாதனமான ஸமாசாரங்களைக்கூட எப்படியாவது இல்லாமல் பண்ணிவிட்டால் தேவலை என்று நினைக்கிறோம்!

திராவிட பகுத்தறிவு

6-blind-men-hans

மந்திரங்களை நாம் விடுவதால் மந்திரங்களுக்கு ஒரு நஷ்டமும் இல்லை. நமக்குத்தான் நஷ்டம். மைசூரிலிருந்து காவேரி வருகிறது, வெளிதேசத்திலிருந்து உயிரைக் காப்பாற்றக்கூடிய ஒரு மருந்து வருகிறது என்றால், ‘அதெல்லாம் வேண்டாம்; உள்ளூர் ஜலம் கிடைத்தால்தான் குடிப்போம்; உள்ளூர் மருந்தானால்தான் சாப்பிடுவோம்’ என்று உயிரை விடுவார்களா? நமக்குப் பெரிய ரக்ஷையாக இருக்கிற மந்திரங்களில் பாஷையைக் கொண்டுவந்து, அந்நியம் எனறு ஒதுக்குவது இப்படித்தான். வாஸ்தவத்தில் அது அந்நியமும் இல்லை. நம்மோடு அந்நியோந்நியமாக ஆதிகாலத்திலிருந்து கரைந்ததுதான்.

ஆதி நாளிலிருந்து சென்ற நூற்றாண்டு வரை நம் தமிழ் தேசத்தில் இப்படிப்பட்ட பேத உணர்ச்சி இல்லவே இல்லை.

ரொம்பவும் தொன்மை வாய்ந்த புறநானூற்றிலேயே, நீண்ட சடாமுடியைக் கொண்ட இறைவன் எப்போது பார்த்தாலும் ஆறங்கத்துடன் கூடிய வேதத்தை ஓதிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று இருப்பதாக ஸமீபத்தில் ஒரு கட்டுரையில் பார்த்தேன்4. இன்னொரு புறநானூற்றுப் பாட்டில் இப்படி வருகிறது – அதாவது: தமிழ்நாட்டு மூவேந்தர்களுக்கிடையில் எப்போது பார்த்தாலும் குஸ்திதான். இதற்கு மாறாக ஒரு சமயத்தில் சேர, சோழ, பாண்டிய ராஜாக்கள் மூன்று பேரும் ஒரே இடத்தில் சிநேகத்தோடு சேர்ந்திருந்தார்களாம். அந்தச் சோழ ராஜாவின் பேரே வைதிக ஸம்பந்தமானது- இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி என்று அவன் பெயர். இப்படி மூவரும் ஒற்றுமையுடன் சேர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தாளாம் அவ்வைப்பாட்டி. அவளுக்கு ஆனந்தம் தாங்கமுடியவில்லை. இந்த காட்சியை ரொம்பவும் உசந்த ஒன்றோடு ஒப்பிட வேண்டுமென்று நினைத்துக் கடைசியில், “பிராம்மணர் வீட்டில் கார்ஹபத்யம், ஆஹவநீயம், தக்ஷிணாக்னி என்ற மூன்று அக்னிகளும் ஒன்று சேர்ந்திருக்கிற மாதிரி அல்லவா நீங்கள் மூவரும் சேர்ந்திருக்கிறீர்கள்?” என்றாளாம்.

சங்க காலத்துக்கு அப்புறம் பார்த்தாலும், சேர சோழ, பாண்டிய, பல்லவ ராஜாக்கள், எங்கே பார்த்தாலும் பிராம்மணர்களுக்கு ‘இறையிலி’யாக (வரியில்லாததாக) நிலம் கொடுத்து ரக்ஷித்திருக்கிறார்கள். கடிகை என்றும், பாடசாலை என்றும் நிறைய வைத்து, ஏராளமாக மான்யங்கள் தந்து வேத வித்யைகளை வளர்த்திருக்கிறார்கள்.

தமிழ் மறைகளாக முறையே சைவர்களும், வைஷ்ணவர்களும் கொண்டாடுகிற தேவாரத் திருமுறைகளையும் திவ்வியப் பிரபந்தங்களையும் பார்த்தாலோ, ஸ்வாமியைப் பற்றிச் சொல்கிற அளவுக்கு வேதங்களைப் பற்றியும் சொல்லியிருக்கிறது.

பக்தி என்பதுதான் தேவார-திவ்யப் பிரபந்தங்களுக்கு முக்கியம், கர்மா இல்லை என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாலும், இவற்றைப் பார்த்தால் ஈச்வர பூஜையைவிட ஒரு படி அதிகமாகவே யக்ஞ கர்மாவைத்தான் ஸ்தோத்திரம் பண்ணியிருக்கிறது.

வேத பாஷை ஸம்ஸ்கிருதம் இல்லை என்ற மாதிரியே, இன்னொரு விசித்ரமான விஷயம் இப்போது சொல்லப் போகிறேன். அதாவது, நாஸ்திகம் என்றால் ஸ்வாமியில்லை என்று சொல்கிற நிரீச்வரவாதம் என்றுதானே இப்போது நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்? இது தப்பு. ஸ்வாமி இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே கூட ஆஸ்திகர்களாக இருக்க முடியும். அப்படிப் பல பேர் இருந்திருக்கிறார்கள். ‘இது என்ன வேடிக்கையாக இருக்கிறது? அப்படியானால் ஆஸ்திகம் என்றால் என்ன?’ என்றால், ஆஸ்திகம் என்றால் வேதத்திலே நம்பிக்கை இருப்பது என்றுதான் அர்த்தம். ஸ்வாமியிடம் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டால் கூடப் பரவாயில்லை; வேத சப்தங்களின் மந்திர சக்தியில் நம்பிக்கை வைத்து, யக்ஞாதி அநுஷ்டானங்களைப் பண்ணி விட்டாலும் அது ஆஸ்திகம்தான். ‘வேதங்கள் ஒன்றேயான ஈச்வரனைச் சொல்லவில்லை. பல தேவதைகளைத்தான் சொல்லியிருக்கிறது. அவர்கள் மநுஷ்யர்களைப் போன்ற ஒரு இனந்தான் – பரமாத்ம தத்வத்தின் ரூபங்கள் இல்லை. ஆனாலும் இவர்களைத் திருப்தி பண்ணினால் க்ஷேமம் உண்டாகும்’ என்று அரைகுறையாகப் புரிந்து கொண்டு, வேத கர்மாநுஷ்டானம் பண்ணுகிறவன்கூட ஆஸ்திகன்தான். ‘வேத கர்மாக்களைப் பரமேச்வர அர்ப்பணமாகச் செய்யாமல் அதன் பலனுக்காகவே பண்ணவேண்டும்’ என்கிற கொள்கையைப் பின் பற்றின கர்ம மீமாம்ஸகர்களை ஆஸ்திகர்கள் என்றே கருதுகிறோம். அவர்கள் வேதத்துக்குச் செய்து கொண்ட அர்த்தம் தப்பாகவே இருக்கட்டும்; ஆனாலும் வேதம்தான் தர்ம ப்ரமாணம் என்று நம்பியிருக்கிறார்களல்லவா? அதனால் தான் அவர்களை ஆஸ்திகர்களோடு சேர்த்தது. இதே சமயத்தில் பாசுபதம், பாஞ்சராத்ரம் முதலான சைவ, வைஷ்ணவ சம்பிரதாயங்களில் வேதத்துக்கு விருத்தமான [முரணாண] விஷயங்கள் இருப்பதாக ஒருத்தருக்குத் தோன்றினால், இந்த மதங்கள் வேதத்தின் பிராமாண்யத்தை [பிரமாணமாக இருக்கும் ஸ்தானத்தை] ஆட்சேபிப்பதாகத் தோன்றினால், அவர் இப்படிப்பட்ட சம்பிரதாயங்களைப் பின்பற்றி ஓயாமல் சிவனையோ விஷ்ணுவையோ பூஜை பண்ணுகிறவரைக் கூட நாஸ்திகர்களுடனேயே சேர்த்துவிடுவார். பழைய கால புஸ்தகங்களில் இப்படித்தான் இருக்கிறது. இப்படியே சாக்த தந்திரங்கள் ஒருவருக்கு அவைதிகமாகத் தோன்றினால், அவர் சாக்தர்களை நாஸ்திகர்களோடு சேர்த்து விடுவார்.

வைதிக வழக்கை ஆட்சேபிப்பதுதான் நாஸ்திகம் என்பதே ஞானசம்பந்தரின் கொள்கையாகவும் இருந்திருக்கிறது; ஈச்வர பக்தி இல்லாமலிருப்பதுகூட அல்ல.

ஞானஸம்பந்தமூர்த்தி சைவ சமயாசாரியர்களுள் ஒருவர். குமாரஸ்வாமி அம்சமாதலால் ஈச்வரனான ராஜாவுக்குப் பிள்ளையான யுவராஜா மாதிரி ஹோதா படைத்தவர். “ஆணை நமதே! என்று தம்முடைய கோளறு பதிகத்தைப் பாராயணம் செய்கிறவர்களை நவக்ரஹங்கள் தொடமுடியாதென்று, தம் வாக்காலேயே கம்பீரமாக உத்தரவு போட்ட யுவராஜா! அதனால் தமிழ் தேசத்தில் அவர் வாக்குக்குச் சட்டம் மாதிரியான அதிகாரம் உண்டு. பாலியத்தில் பல ஸ்தலங்களுக்குப் போய் பல அற்புதங்களைச் செய்திருக்கிறார். மயிலாப்பூரிலும் சில அற்புதங்களைச் செய்திருக்கிறார். பட்டீச்சுரம் என்னும் ஸ்தலத்தில முத்துப் பல்லக்கு முதலியவைகளை ஈச்வரன் கொடுக்கப் பெற்றுக் கொண்டார். முத்துப் பல்லக்கில் ஏறிக்கொண்டு ஸ்தல யாத்திரை செய்து கொண்டு வந்தார். அவருடன் 5000 பேர் பஜனை செய்து கொண்டு போவார்கள். பரமேச்வர பக்தி பண்ணிக் கொண்டு, சிவ க்ஷேத்திரங்களான ஊர்களுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தார்.

அந்தக் காலத்தில் ஜைனமதம், பௌத்த மதம் என்னும் இரண்டும் இந்தத் தேசத்தில் இருந்தன. வேதம் தப்பு; அதன்படி நடந்தால் பிரயோஜனமில்லை என்று அந்த மதஸ்தர்கள் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார்கள். இவர்களில் பாண்டிய தேசத்தில் ஜைனர்கள் அதிகாரம் உடையவர்களாகி, அரசனையும் தங்கள் மதத்திற்கு இழுத்துக் கொண்டார்கள். மதுரையிலிருந்த பாண்டியன் சமணன் ஆனான். ஆனால், அவனுடைய பத்னியான மங்கையர்கரசியும், மந்திரி குலச்சிறையும் சிவபக்தி மிகுந்தவர்களாக இருந்தார்கள். அரசன் சமணனாய் விட்டதற்காக அவர்கள் மிகவும் வருந்தினார்கள்.

ஞானஸம்பந்த மூர்த்தியின் பிரபாவத்தை அவர்கள் கேட்டார்கள். அவர் மூலமாக அரசனை மாற்றலாம் என்று எண்ணி, அவரை மதுரைக்கு அழைத்துப் போனார்கள். அவர் மதுரைக்குப் போனவுடன் சமணர்கள் வாதத்துக்கு வந்தார்கள். அப்பொழுது அரசியும் மந்திரியும் இந்த சமணர்கள் இவரை என்ன செய்துவிடுவார்களோ என்று பயந்தார்கள்.

ஈச்வரனுடைய கிருபை இருந்தால், எந்த ராஜ்யம் எப்படிப் புரண்டாலும் பயம் இல்லாமல் இருக்கலாம். முடிவிலே அருள் வெல்லும். ஒருவனுக்குப் பரமாத்மாவின் பரிபூரண கடாக்ஷம் இருந்தால் எப்பொழுதும் ரக்ஷிக்கும். பீரங்கிகளும் மற்ற ஆயுதங்களும் அவன் காலில் வந்து நமஸ்காரமாக விழும். பக்தியும் பகவத் கடாக்ஷமும் குறையும்பொழுது, தேசத்துக்கும் மதத்துக்கும் குறைவு உண்டாகிறது. ஈச்வர கடாக்ஷத்தைப் பரிபூரணமாகப் பெற்றவன் ஒருவன் இருந்தாலும் போதும்; அவன் மூலமாகத் தேசம் க்ஷேமத்தை அடையும்; அப்பொழுது எது வந்தாலும் பயமில்லை.

ஆகவே, ஈச்வர கடாக்ஷத்தைப் பூர்ணமாகப் பெற்ற ஞானசம்பந்த மூர்த்தி கொஞ்சமும் பயமில்லை என்று வாதம் செய்யத் துணிந்தார். வாதம் செய்யப் போவதற்கு முன் ஸுந்தரேச்வர ஸ்வாமி ஸந்நிதானத்தை அடைந்து ஒரு பதிகத்தால் ஸ்தோத்திரம் பண்ணினார். அதில் ‘ஜைனர்களை வாதத்தில் ஜெயித்து உன்னுடைய புகழை நிலை நிறுத்த வேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்தார். ஒவ்வொரு பாட்டிலும் கடைசியில்,

ஞால நின்புகழே மிக வேண்டும் தென் ஆலாவாயி லுறையும் எம் ஆதியே

என்று பாடினார். ஆலவாய் என்றால் மதுரை.

ஜைனர்களை ஏன் ஜயிக்க வேண்டும்? ‘அவர்கள் சிவன் கோயிலுக்கு வருவதில்லை; திருநீறிடுவதில்லை; ருத்திராக்ஷம் அணிவதில்லை; சிவபக்தியைப் பழிக்கிறார்கள்’ என்று சொல்லி, இதனாலா அவர்களை ஜயிக்க வேண்டும் என்று சம்பந்தர் சொன்னார்? ஞாலமெல்லாம் சிவன் புகழ் பரவ வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்ட அவர், இப்படித்தான் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் இப்படிச் சொல்லவில்லை. பின் என்ன சொன்னார்?

வேத வேள்வியை நிந்தனை செய்துழல்

ஆதமில்லி யமணொடு தேரரை

வாதில் வென்றழிக் கத்திரு வுள்ளமே

பாதி மாதுட னாய பரமனே

ஞால நின்புக ழேமிக வேண்டும்தென்

ஆல வாயிலு ரையுமெம் மாதியே

 என்று முதல் பாட்டிலேயே சொல்கிறார்.

சமணரும், தேரரும் வேத வேள்வியை, அதாவது வேதங்களையும் யக்ஞங்களையும் நிந்திக்கிறார்கள் என்பதாலேயே அவர்களை வாதம் பண்ணி ஜயிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

சமணர் என்றால் ஜைனர்கள். ‘ஜினர்’ என்கிற மஹாவீரரைப் பின்பற்றுவதால் ‘ஜைனர் ‘என்ற பேர் உண்டாயிற்று. ச்ரமணர் என்ற வார்த்தை தமிழில் சமணர் என்று ஆயிற்று. ‘ச்ர’ என்று ஸம்ஸ்கிருதக் கூட்டு எழுத்து ‘ச’, அல்லது வெறும் ‘அ’ வாக ஆகிவிடும். ‘ச்ராவணம்’ என்பது இப்படித் தான் ‘ஆவணி’ என்றாயிருக்கிறது. சங்கரன், சட்டி என்பதிலெல்லாம் வரும் ச (sa) சப்தம், தமிழில் சில இடங்களில் ‘அ’ ஆகிவிடும். ‘சமர்’ (யுத்தம்) என்பது ‘அமர்’ என்று வருகிறது. யுத்தகளம்தான் சமர்க்களம் என்பது. அதை ‘அமர்க்களம்’ என்கிறோம். சரீரத்தை ரொம்பவும் சிரமப்படுத்தி, கடினமான விரதங்களை அநுஷ்டிப்பதால் ஜைனர்களுக்கு ‘ச்ரமணர்’ என்று பேர். அது தமிழில் ‘சமணர்’ என்றும், ‘அமணர்’ என்றும் ஆகிறது. ஜைனர்களில் ‘ச்வேதாம்பர் என்ற பெயரில் வெள்ளை வஸ்திரம் கட்டிக் கொள்பவர்கள் உண்டு. இல்லாது போனால் திகம்பரர்களாக, நிர்வாணமாகவே இருப்பார்கள். இதனால்தான், துணி கட்டிக் கொள்ளாத எவனையுமே அமணனாகச் சொல்லி ‘அ(ம்)மணக்கட்டை’ என்கிறோம்.

தேரர் என்றால் தேராவாதிகள் எனப்படும் பௌத்தர்கள். இந்த இரண்டு மதஸ்தர்களையும்தான் ‘அமணொடு தேரரை என்று முதற் பாட்டில் சொல்கிறார். அவர்கள் வேதத்தையும் யக்ஞத்தையும் நிந்திப்பவர்கள் என்று தோஷம் சொல்லுகிறார். அது பெரிய பாபம் என்கிறார். சிவபக்தி இல்லாதவர் என்று சொல்லவில்லை. இந்தப் பதிகத்தில் மற்றொரு பாட்டில்,

மறைவ ழக்கமி லாதமா பாவிகள்

பறித லைக்கயர் பாயுடுப் பார்களை

முறிய வாதுசெ யத்திரு வுள்ளமே

மறியு லாங்கையின் மாமழு வாளனே

ஞால நின்புக ழேமிக வேண்டும்தென்

ஆல வாயிலு றையுமெம் மாதியே

என்று சொல்கிறார். இதில் “மறை வழக்கமில்லாத மாபாவிகள்” என்று நன்றாகவே திட்டிச் சொல்லியிருக்கிறார். ஒழுக்கம், வழக்கம் என்று தமிழில் இரண்டைச் சொல்லுவார்கள். ஆசாரம், அனுஷ்டானம் என்று ஸம்ஸ்கிருதத்தில் சொல்லுவதே தான் இது. ஒழுக்கம் ஆசாரம்; வழக்கம் அநுஷ்டானம். மறை வழக்கமென்பது வைதிக அனுஷ்டானம். வைதிகாநுஷ்டான மில்லாதவர்கள் ஜைனர்கள். அது மஹா பாவம் என்று நினைத்ததனால்தான், ‘மாபாவிகள்’ என்றார்.

‘பறிதலைக்கையர்’ என்று அவர்களைச் சொல்லியிருக்கிறார். வித்யாரண்ய ஸ்வாமிகள் என்பவர் வேத பாஷ்யம் செய்தவர். ஸகல வித்தைகளையும் அறிந்தவர். விஜய நகர ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தவர். அவர் “ஸர்வதர்சன ஸங்க்ரஹம்” என்று ஒரு புஸ்தகம் எழுதியிருக்கிறார். தர்சனம் என்பது மதத்துக்கு ஒரு பெயர். தர்சனம் – பார்ப்பது. உள்ளதை உள்ளபடி பார்ப்பது மதமாகையால் தர்சனம் என்னும் பெயர் பெற்றது. அந்தப் புஸ்தகத்தில், அந்தக் காலத்தில் இருந்த எல்லா மதங்களைப் பற்றியும் எழுதியிருக்கிறார். ஜைன மதத்தைப் பற்றி எழுதியிருக்கும் இடத்தில், ஜைனர்கள் கேசோல்லுஞ்சனம்’ பண்ணிக் கொள்ளுவார்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார். உல்லுஞ்சனம் என்றால் பிடுங்குதல் என்று அர்த்தம். ‘பாபம் செய்வதற்குப் பலனாகக் கஷ்டத்தை அநுபவிக்க வேண்டும். கஷ்டத்தை அநுபவித்தால் பாபம் போய் விடும். தலையிலுள்ள கேசத்தை ஒவ்வொன்றாகப் பிடுங்குவதால் கஷ்டம் உண்டாகும். அதனால் பாபம் குறையும்’ என்பது ஜைனர்களுடைய அபிப்ராயம். அதனால், ஒவ்வொரு மயிராகப் பிடுங்கிக் கொள்வார்கள். அவர்கள் வஸ்திரம் உடுத்தமாட்டார்கள். “கடவஸனா:” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கடம் என்றால் பாய். வஸனம் என்றால் ஆடை. பாயை உடுப்பார்கள். இதைத்தான், “பறி தலைக்கையர், பாயுடுக்கையர்” என்று ஞானஸம்பந்தர் சொல்லியிருக்கிறார். அவர்கள் செய்யும் பாபம் மறை வழக்கத்துக்கு பாஹ்யர்களாக (வெளியாராக) இருப்பதும், வேத வேள்வியை நிந்தனை செய்வதும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

cont……… part – 2